Amos Lee - Mission Bell (2011)

Ik weet nog goed toen ik het titelloze debuut op de site plaatste het nog even duurde eer andere users de artiest gingen oppikken. Even was ik bang dat Amos Lee geruisloos voorbij zou gaan.
Gelukkig gebeurde dat niet en Amos Lee kreeg een grote schare liefhebbers achter zich aan.
Het tweede album was weer net zo fijn, maar ik begon toen al te vrezen voor een Jack Jones-effect. Net als Lee prachtige, relaxte muziek, weliswaar van een ander kaliber maar wel eenzelfde vibe veroorzakend.
Toen het vorige album Last Days at the Lodge op uitkomen stond sprak ik mijn vrees daarvoor uit, maar was wel van plan er naar te luisteren. Als het goed is, waarom ook niet. Toch zag ik vandaag pas dat ik dat album dus nooit meer beluisterd heb.
Even overslaan dan maar en eerst maar eens luisteren naar zijn nieuwste worp. I.t.t. genoemde Jack Jones hoor ik heel lichtjes toch wel wat meer veelzijdigheid. Of het is misschien dat ik de muziek van Amos Lee uiteindelijk wat meer waardeer en begint de lome gitaar-surf-sound van Jackson me wat meer de keel uit te hangen en overleeft dit genre waarin Lee opereert het net even beter of het nu alweer hetzelfde klinkt of niet. Want ja, het is wel meer van hetzelfde dat Lee ons voorschotelt.
Blijkbaar was ik toch even vergeten hoe fijn zijn muziek toch is en heeft het gat dat het vorige album heeft veroorzaakt door het niet te beluisteren de boel misschien wel goed gedaan.


Dat hoor ik er niet echt aan af. Ik zou eerder zeggen: deze keer wat meer lichte country-invloeden.

Mission Bell is een pretentieloos album. Hou je van zijn vorige werk en zit je niet te wachten op nieuwe zijwegen dan is dit gewoon je ding. Ken je Amos Lee niet dan maakt het niet zoveel uit als je hier mee begint (alhoewel ik persoonlijk gewoon goede herinneringen heb aan het debuut).
Laidback, warme vocalen, passievolle muziek en altijd draaibaar. Misschien ook ietwat saai, veilig en makkelijk voor het grote publiek maar daar heb ik persoonlijk lak aan. Ik hoef geen ingewikkelde bliepjes en piepjes om maar vooral af te wijken van 'de massa'. Kwaliteit is kwaliteit en dat levert Lee af met zijn Mission Bell. Er is genoeg andere muziek die voor de spannende of opwindende afwisseling zorgt.
Persoonlijk vind ik de muziek van deze artiest vooral zomermuziek, dus misschien is het nu iets te vroeg voor dit album. Aan de andere kant is het ook wel fijn dat je hier alvast een warm zomergevoel bij krijgt; maakt het de koude winter toch nog wat draaglijker.

De vierde van Amos Lee en weer is het een lekkere lome relax plaat geworden, al verschilt dit album wel wezenlijk van zijn drie voorgangers.

Op Mission Bell is Amos Lee in zee gegaan met Joey Burns de frontman van Calexico heeft dit album geproduceerd. Zeker geen verkeerde keuze het album leunt erg over naar alt. Country.
Amos zijn stem komt in deze setting wederom prachtig tot zijn recht, de nummers passen allemaal goed bij elkaar en geven dit album een sfeer mee die hoort bij een lome zondag morgen ergens in het Zuid-Westen van de VS.
Mede door de duetten met Wilie Nelson en Lucinda Williams is dit album een behoorlijke sprong rigthing de "Americana" je zou dit album eigenlijk best wel onder Country Noir kunnen scharen.

Mooie ingetogen composities met degelijke sfeervolle instrumentatie en de bezweerende stem van Amos maken van dit album wederom een zeer geslaagde luister ervaring.

De genre aanduiding Soul is op dit album niet helemaal meer van toepassing ik zou het liever onder Country / Roots scharen.

Sinds zijn debut (Amos Lee 2005) dat redelijk soul / jazz achtig is heeft hij zijn horizon steeds meer verruimd en steeds meer invloeden uit de "Americana" in zijn werk opgenomen.
Op dit album valt alles allemaal op zijn plaats en durf dan ook wel te stellen dat Mission Bell zijn beste album tot nu toe is.

4.5*

"Mission Bell" is mijn kennismaking met Amos Lee. En wat voor een. Dit is een heerlijk album zeg! "Mission Bell" is een vrij ingetogen plaat dat stoelt op een singer/songwriter concept, maar de muziek is doordrenkt met invloeden uit de roots en country. Dit levert een mooie, intense, maar toch vooral prettig klinkende liedjes op. De stem van Amos Lee vind ik heel warm en melodieus. De instrumentatie klinkt authentiek waarbij ik naast de (veelal akoestische) gitaar ook de pedal steel en de viool voor erg mooie klankaccenten vind zorgen. Liedjes als "Windows are Rolled Down", "Violin", "Jesus", "Learned a Lot" en "Behind Me Now" vind ik prachtig. "Mission Bell" is een heerlijk album om op te relaxen, om weg te dromen en om tot rust te komen. Ingetogen schoonheid.