Urban Trad - Elem (2004)

Belofte maakt schuld en bij deze los ik al een deel in door het voor mij ontbrekende gat tussen Urban Trads laatste en debuut in te kleuren.
Gezien Justinx deze de beste vindt leek het mij logisch om deze als eerste te beluisteren zodat album nummertje 2 hierna aan de beurt zal zijn (is inmiddels al 1 keer beluisterd ).
Al bij de eerste tonen hoor je het specifieke geluid van Urban Trad en het is knap als een band een opmerking als deze toegewezen krijgt. Een eigen sound is heden ten dage niet eens zo gemakkelijk te creëeren. Urban Trad doet dat wel, uiteraard met behulp van een hoop bekende recepten uit laten we het voor het gemak maar wereld-muziek noemen. Doedelzak, fluit etc etc; het is allemaal ruimschoots aanwezig.
Ook aanwezig is de big smile op mijn gezicht bij het horen van de muziek van deze sympathieke band.
Het moet nu maar afgelopen zijn met de karige aandacht die deze groep krijgt. Het moet nu ook maar gedaan zijn om dit alleen maar te kennen als dat songfestival bandje. Dit is wederom een klasse-cd van onze zuiderburen en nu eens niet een dEUS-gerelateerde.
Dit is heel andere koek; niet te vergelijken, maar zeker ook zeer goed te versmaden.
Misschien omdat ik de albums in andere volgorde beluister (op het debuut na dat ik jaren geleden bij uitkomst gekocht heb), maar ik vind dit album niet echt beter dan hun nieuwste of tweede: alle albums hebben dezelfde kwaliteit wat mij betreft (ik snap de toevoeging van Vodka Time op dit album eigenlijk niet).