Big Big Train - Far Skies Deep Time (2010)

Big big train brengt met een behoorlijk tempo nieuw werk uit, amper een jaar na The Underfall Yard ligt deze EP er alweer, terwijl het werk aan een nieuw album en een re-release van Goodbye to the age of steam vordert. De band noemt het overigens zelf een EP maar genoeg bands zouden 41 minuten muziek als een volwaardig album zien.

Muzikaal is er zo op het eerste gehoor niet veel nieuws onder de zon maar eigenlijk had ik dat ook niet verwacht: gewoon vijf prima composities met vooral een prima laatste track (over het 'leven' van Jacques Brel, erg origineel).

Een nieuwe van Big big train. dat gaat smullen worden. Het vorige album mag met recht een klassieker genoemd worden en dit album zie ik dan ook met veel verwachingen te gemoed

Master Of Time is een heerlijk nummer, echte klassewerk. British Racing Green vind ik maar niks en The Wide Open Sea is een zee van muziek die ik nog stukje bij beetje moet ontdekken, maar als een groeier aanvoelt, die me momenteel zeker al genegen is. In die laatste klinkt David Longdon in sommige passages echt meer dan anders als Genesis' Peter Gabriel, echt frappant soms. Alsof Gabriel zelf even als guest een passage kwam zingen. 4*

Even relativeren: British Racing Green is een break up love song of zo, maar zo slecht is-ie nog niet. Ik kan 'm na verloop van tijd beter waarderen. De overige nummers blijven maar beter worden, man man. Als die ooit touren, om het even waar in Europa, ik zal er staan!

BBT heeft sinds het verschijnen van hun derde album Bard niet meer live opgetreden omdat feitelijk sindsdien de band niet een vaste bezetting meer had. De kern is altijd Gregory Spawton (gitaren, toetsen) en Andy Poole (bas) geweest aangevuld met gastmuzikanten. Daarvan zijn er wel een paar terugkerende gasten zoals Dave Meros (op bas) en Nick D'Virgillio (op drums) maar dus niet als permanente leden. Dave Longdon (zang) is de meeste recente toevoeging en hij draagt ook daadwerkelijke bij op muzikale vlak.
Spawton heeft ook in interviews wel gemeld dat het voor een band als BBT helemaal niet financieel interessant is om live te spelen en ze liever hun tijd en energie steken in het werken in de studio. Echter, recentelijk heeft hij wel aangegeven dat ze er toch aan zitten te denken om misschien toch wat live te gaan doen omdat ze te vaak echt leuke aanbiedingen moeten afwijzen.

Ja, dat laatste (dat ze denken aan optredens en touren) heeft hij zelfs in persoon tegen me gezegd op Facebook

Niet elk nummer op deze EP bevalt me even goed. Opener ‘Master Of Time’ doet dat wel; een song die vrij gevarieerd is op instrumentaal vlak (vooral het fluitstuk weet me mee te slepen), en de zang is geenszins slecht te noemen, al overdondert het me nergens. Qua opbouw is het ook een sterk nummer, het herbergt voldoende verrassende wendingen voor mij. ‘Fat Billy Shouts Mine’ begint met het geluid van zeemeeuwen (of zo), en na een intro (waarbij ook onder andere piano een rol spelen), die eerst creepy, dan een beetje sprookjesachtig aandoet, begint het eigenlijke nummer. Heel wat meer “recht voor de raap” dan de opener. Het nummer heeft een zekere drive, wat me aantrekt, maar kent ook z’n rustige stukken. En een gitaarsolo mag natuurlijk niet ontbreken.

‘British Racing Green’ bevalt me dan weer helemaal niet. een erg klef, nietszeggend nummer vind ik het maar. Een jammerlijke smet op deze EP, want voor de rest is het toch wel een sterk plaatje. Men zou kunnen zeggen: het is een rustpunt, maar ik vind het eerder een inzakpunt. En dat kan deze plaat toch niet gebruiken vind ik. Hopelijk laten ze dit soort dingen achterwege op de volgende langspeler, die er in 2011 zou moeten komen, als ik me niet vergis. Gelukkig is dit het kortste nummer van ‘Far Skies Deep Time’. Het volgende nummer, ‘Brambling’ is gelijk een stuk vinniger, de fluit komt hier ook beter tot z’n recht als in het vorige nummer. Geen hoogvlieger, maar een oerdegelijk nummer, dat hier niet misstaat.

De hoofdmoot moet dan nog komen; dat is namelijk het bijna 18 minuten durende ‘The Wide Open Sea’. Het zou over het leven van Jacques Brel gaan, heb ik hier gelezen. Ik ben dan maar wat informatie gaan opzoeken op de site van de band, en dit is wat ik gevonden heb:

“The breathtaking dramatic conclusion to the Far Skies Deep Time EP. We've heard BBT do epic before with the much lauded title track of The Underfall Yard album but this is a different beast. It is a ghostly tale from the sea. It chronicles the last voyage of Jacques Brel, in which he reflects upon his life and ponders his fate. However, all is not as it seems...”

Zonder twijfel het beste, meest verbluffende nummer op deze EP. Er gebeurt te veel om het te gaan analyseren, wat ik dan ook niet ga doen. Ik zal het hierop houden: een fantastisch nummer!

3,5 sterren