MSG - The Unforgiven World Tour (1999)

Schenker is hier lekker op dreef. Knalt de ene solo na de andere door de speakers.

Dit is opgenomen nav het album The Unforgiven. Oude en nieuwe songs volgen elkaar op. Gezegd moet worden dat de oudere nummers en de onvermijdelijke UFO-songs stukken beter zijn dan de nieuwere. Waarom er ineens een wissel zanger is is mij nog steeds niet duidelijk. Al met al een prima MSG-album.

Bijna identiek aan The Michael Schenker Story Live. Er moest duidelijk geld in het laadje komen bij de platenmaatschappij. En ook hier dezelfde opmerkingen.
Prima nummers maar ook Keith Slack valt helaas door de mand als zanger (zeker bij de UFO en Scorpions covers).

Nadat in 1998 het album The Unforgiven uitkomt met Kelly Keeling op zang, vertrekt Michael Schenker op toer, echter met ene Keith Slack op zang. Wat is de reden hiervan? Wel, een door mij goed gekende website licht al een tip van de sluier op: MSG : THE UNFORGIVEN WORLD TOUR (1999) - fp.nightfall.fr. Ik vertaal even kort: Dhr. Keeling kon niet mee op toer want hij moest een soloalbum opnemen. Begrijpe wie men kan.

Voor het publiek op MusicMeter wil ik wel eens mijn oude Aardschokken uithalen. In Aardschok 11 van november 1999 wordt deze dubbelaar besproken, wordt er gewezen op de aanwezigheid van de twee zangers maar wordt er voorbijgegaan aan het feit dat dit livealbum een verslag is van drie optredens in mei 1999 in de club The Edge in Palo Alto (USA). Mogelijks heeft Kelly Keeling (mee)gezongen op één of meerdere optredens in die club. Wie meer weet.

Over de setlist kan men weinig klagen want de hoofdmoot van de set bestaat uit de nummers die Michael SChenker al jaren heeft gespeeld en nog zal spelen. Hij heeft nu eenmaal een hand in een aantal oersterke klassiekers bij UFO, Scorpions en bij zijn eigen groep, deze laatste met welke naam dan ook. Toch staan er ook drie nummers op van het album The Unforgiven: Pilot of Your Soul, The Mess I've Made en Fat City N.O.. Ik vind hem hierop weer uitermate goed bezig in samenwerking met gitarist-toetsenist Wayne Findlay die hier voor de eerste keer zijn opwachting maakt en sindsdien los-vast deel uitmaakt van MSG. Opmerkelijk is tevens hoe scherp en helder de opnames klinken. Naar het einde toe speelt Herr Schenker nog twee semi-akoestische nummers met Bijou Pleasurette en Positive Forward om dan natuurlijk te eindigen met de twee UFO krakers Doctor Doctor en Rock Bottom.

En dan nu mijn punt van kritiek. Hoewel de artiest in mijn ogen altijd baas blijft over zijn werk en ik een hevige pleiter blijf van het zelfbeslissingsrecht, baal ik er toch van dat dit weer een collage is van meerdere optredens. In de USA is deze uitgekomen op Shrapnel, want toenmalige baas Mike Varney had Michael Schenker onder zijn vleugels genomen, in de rest van de wereld kwam deze uit op Steamhammer, welke ik heb en waarvoor ik Steamhammer bedank voor het te karig boekje en de fouten in de tracklist (10 Fat City en 16 Too Hot too Handle). Op MusicMeter zijn ze wakkerder!

Totdat ik deze cd in mijn kast terugvond, was ik in de veronderstelling dat ik alleen maar MSG op vinyl had en alleen uit begin jaren '80. Ik neigde bij de eerste luisterbeurt vorige week naar een zesje, nooit meer opzetten en in de verkoopbak vanwege het gebrek aan charisma van de zanger(s). Uit gemakzucht omdat ik even geen zin had om te bedenken welke cd ik op zou zetten toch een tweede keer geluisterd en daarna vaker en neig nu naar een zeven.

Opvallend aan deze cd is dat er naast zeven nummers van de eerste drie MSG studioalbums maar liefst acht UFO nummers op staan. Gelukkig staat er geen enkel nummer uit de Macauley tijd op.

Wel een kennismaking voor mij met het post Macauley tijdperk. De twee nummers van Written in the Sand (1996) geef ik een zes en de drie van The Unforgiven (1998) een zeven.

Tourzanger Keith Slack zingt de eerste vijf nummers. Gemiddeld geef ik die nummers een mager zesje. Hij doet vooral de UFO tracks. Dieptepunt qua zang en uitvoering hoor ik op bijvoorbeeld Natural Thing, dit is het niveau van een coverband.

Al brengt Kelly Keeling het er ook niet zonder kleerscheuren van af: de nummers met hem op zang scoren beter met gemiddeld een zeven. Hij verdient vooral pluspunten met het titelnummer van mijn favoriete album Assault Attack en de Scorpions klassieker Another Piece of Meat.

Het gemiddelde wordt verder nog een beetje omhooggekrikt door de instrumentaaltjes Captain Nemo en  Into the Arena. Al geef ik de laatste weer een minpuntje vanwege de te lange bassolo.

Van de laatste zes nummers zijn er weer vijf uit het UFO tijdperk en daar stoor ik me minder aan Keith Slack. Al moet ik wel mijn best doen de 11:45 minuten durende versie van Rock Bottom uit te zitten, met name het meezingstukje op het eind. Bleeaargh.

Krappe voldoende. De nummers die geschreven zijn met de toenmalige zanger zijn zeer matig.