Six Organs of Admittance - Dark Noontide (2002)

Ik wist al dat ik dit album briljant vond, maar ben er vandaag achter gekomen dat dit gewoon een van de mooiste stukjes gitaarspel bevat ooit gemaakt (das mijn mening natuurlijk)
Dit hele album staat vol met psychedelische folk van de bovenste plank, maar ik wordt iedere keer weer helemaal weg geblazen door met name "Khidr and the Fountain". Hier laat Ben Chasney gaat te keer als een gitaar virtuoos, maar dan op een semi acoustische gitaar. De E is in dit geval een octaafje lager gestemd ofzo, dit om die zo typische six organs of admittance drone te maken en met de rest van de snaren speelt hij een erg mooi in trance brengende melodie die mij iig tot grote waanzin drijft.
Het album had al een 5 gekregen, maar eigenlijk zou het hoger moeten alleen vanwege dit nummer al.

Om nog wat te vertellen over de rest van de nummers...het zijn allemaal psychedelische folk liedjes met gitaar (zowel akoestisch en electriscgh), trommeltjes, belletjes, bowls, gongs en allerlei andere dingetjes en natuurlijk de ontzettend mooie bezwerende stem van Ben Chasney zelf. In veel van de nummers komen drones voor om de muziek een dreigend tintje mee te geven, maar te gelijk ook die trance te verhogen...relaxte muziek om lekker bij weg te dromen, of juist helemaal uit je dak te gaan (iets wat ik er iig wel op kan...krijg zelfs neigingen tot het hoofd op tafel ramen...fantastisch gewoon)

ik zou zeggen MEER MEER MEER...en ik denk dat ik eruit ben...niet School of the Flower, maar deze is zijn beste...of misschien toch For Octavio Paz...moeilijk moeilijk....

5.0 (is eigenlijk te laag)

Khidr and the Fountain

inderdaad...dat nummer is zo briljant, maar dat had ik vast al ergens in de tekst hierboven gezegd

Van dit album kan ik de laatste tijd maar geen genoeg krijgen. Wat een geweldige ervaring is het om naar dit album te luisteren!

Mijn echte introductie met Six Organs Of Admittance was pas bij de release van zijn laatste album School Of The Flower. Daarvoor waren het slechts losse nummers die ik kende. Dat heeft bij Six Organs Of Admittance geen zin, je moet het hele album ervaren. De dreiging van de drones en het geruststellende van zijn fluisterende stem over het mysterieuze gitaarspel. Het maakt een prachtig geheel dat zich met elke luisterbeurt langzaam ontrafelt.

Wat dat betreft is het goed dat ik bij School Of The Flower ben begonnen. Die is iets meer toegankelijk. Prachtige folk waarbij de psychedelische factor iets kleiner is. Dark Noontide is lastiger om te doorgronden. Maar het gaat allemaal vanzelf, de muziek en de tijd doen het werk. Het is alsof de muziek op Dark Noontide nieuwe verbindingen in je brein aanlegt. Nieuwe associaties tussen geluiden, beelden en gedachten worden gemaakt. Ergens diep binnenin je brein, verscholen achter je meest verborgen herinneringen en duistere gedachten wordt een afzonderlijk, donker kamertje ingericht waarvan enkel Dark Noontide de sleutel heeft. Het is er inktzwart. Maar hoe vaker ik het album luister des te voller en intenser die kamer wordt. Des te meer details, kleuren en schaduwen zich zichtbaar maken. Het zwarte mengt zich langzaam met zware schaduwen van donkerblauw. En hoe langer ik het album niet gehoord heb des te harder klinkt het bonzen op die zware, houten deur. Het onheilspellende gebons in mijn hersenen lokt mij steeds weer naar die kamer. Dark Noontide is onweerstaanbaar.

5*

Mooi geschreven Bubbachups, het is inderdaad een ontzettend mooie plaat. Net weer even opgezet, en verdient de maximale score. Halfje erbij dan maar

Ik ga dit ook maar eens beluisteren

Ik ben dit vandaag eindelijk eens goed gaan luisteren en ik vind het echt heel erg gave muziek.

Khidr and the Fountain!

Dit is heel erg goed. En Khidr and the Fountain is het mooiste nummer dat ik dit jaar heb gehoord. 4*, om niet al te overmoedig te beginnen.

wat tof om te lezen dat iedereen khidr and the fountain zo tof vindt.

Dat is al sinds de eerste keer six organs horen mijn favoriete six organs nummer (een jaar of 4 dus)

Niet zo gek ook.
Wat een gitaarspel! Wat een tempo en wat een sfeer! Van dit soort creatieve gitaristen hou ik wel! (In tegenstelling tot de Joe Satriani's die alleen maar heel snel kunnen enzo. )

Hoewel Khidr and the Fountain het hoogtepunt is van het album komt het eigenlijk nooit voor dat ik de CD niet in z'n geheel draai.

edit: 4,5* trouwens. Meeslepende en zeer spannende plaat

je zegt het helemaal correct Twilight

Ook ik vind dat Kidhr and the Fountain er duidelijk bovenuit steekt, wát een nummer is dat.
Verder is het een mooi coherent geheel: 4*

Dit album valt toch tegen. Ik had er meer van verwacht. Het gitaarspel is wel mooi, maar de nummers pakken voor mij onvoldoende door.

Ik heb me hier gisteravond voor de tweede keer ontzettend aan geergerd.

Heerlijk om in een warm bad met een goede kop koffie na te denken over de aard van het bestaan in combinatie met dit album.

Binnenkort een heruitgave op vinyl door Holy Mountain.

het is dat ik hem al heb...

Dan hoop ik dat er een extra nummer op staat.

dan koop ik hem uiteraard wel, dat weet jij ook wel

leuke plaat zeg

That's it? Gewoon leuk?

4,5* leuke plaat zeg

ik heb dit album pas net ontdekt...er is verdikkie ook zoveel muziek waarbinnen je op zoek moet naar dingen die bij je eigen smaak passen.
bij dit album had ik eerst een hele andere gedachte dat het zou zijn, dan het daadwerkelijk is. vooral de akoestische gitaar maakt deze plaat fenomenaal. eens een keer niet electronisch, maar gewoon lekker natuurlijk. zelf vind ik this hand ook een prachtig nummer, wat nog misschien wel het meest toegankelijke nummer is, met de meeste rock-raakvlakken. het mooie is dat ik het geniale aan dit album meteen begrijp, zonder dat het zich meteen in alles prijs heeft gegeven.

Wat blijft dit een prachtige plaat voor in de late uurtjes. Wat zijn sommige stukken dan spannend en het geheel sfeervol. Makkelijk is deze plaat echter niet, maar toch heb ik het gevoel dat deze plaat heel dicht bij me staat. Het is alsof ik door de straten loop van mijn meest geliefde stad hier ver vandaan en daar geboeid kijk naar alles wat ik voorbij loop. Dat levert veel verschillende taferelen en gedachtes op. Spirits Abandoned is bijvoorbeeld een heel mooi emotioneel nummer met prachtig gitaarwerk, maar is het vloeiend hierin overlopende Regeneration een haast horror-achtige desolatie die m'n haren recht overeind doet zetten en m'n hartslag doet opvoeren, en weten nummers als On Returning Home, het titelnummer en Khidr an the Fountain me tot totale gekte te drijven. Kortom, deze plaat is veelzijdig, intrigerend en fascinerend waardoor elke luisterbeurt weer een ontdekkingsreis is die je keer op keer wilt beleven.

Ik zit erover te denken om deze blind aan te schaffen via internet (mede doordat ik ontzettend onder de indruk ben van het werk van Ben Chasney, maar hem helaas niet kan vinden om hem te pindakazen om proef te luisteren).
Maar hoe is dit album in vergelijking tot bijvoorbeeld School of the Flower? (voor mij een absoluut top 10 album) Hebben we hier meer te maken met psychedelische folk nummers die de luisteraar in een diepe trance brengen, of is het hier wat luchtiger, zoals enkele nummers met vocalen op School of the Flower?

Minder luchtig, meer psychedelisch. Overigens kan het niet moelijk zijn om deze te vinden (slsk!).

Daar ben ik helaas niet erg bekend mee, moet ik misschien toch maar eens tijd in steken om daarmee te leren omgaan