Times of Grace - The Hymn of a Broken Man (2011)

De hereniging van Leach en Dutkiewicz was het wachten waard! Sterk debuut. (niet alleen voor KsE fans)

Ben benieuwd hiernaar!!

Sinds vandaag te beluisteren. En wat een album is het geworden. Je hoort gewoon dat dit met passie is gemaakt, Jesse Leach zingt echt geweldig. De nummers zitten enorm goed in elkaar en het is erg melodieus. Dit kun je niet echt met KSE vergelijken en zo als Bastiaan al zei: Niet alleen maar voor fans van Killswitch Engage. 4,5 ster.

Uitstekende plaat, een echte showcase voor zanger Jesse Leach, die maar weer eens bewijst één van de absolute grootheden binnen het metalgenre te zijn. Maar goed, de muziek mag er ook best zijn. De band trekt stevig van leer en doet (uiteraard) vaak denken aan Killswitch Engage, maar wel meer intens, bevlogen en energiek dan die band heeft laten horen sinds de plaat Alive Or Just Breathing met... Jesse Leach. Wat een dynamiek, wat een variatie. Er wordt ogenschijnlijk moeiteloos geschakeld tussen woeste metalcore en southern rock, met zelfs ruimte voor een heuse fraaie ballad (The Forgotten One). Leach kan alles makkelijk aan; die voelt zich thuis binnen ieder genre. Een geweldig muzikaal begin van 2011!

Volledig mee eens, het beste sinds KSE's AOJB!! Wat ze erna uitbrachten vond ik rubbish, maar dit...klasse!

Goeie shit!

Ik kreeg het inderdaad ook wel wat lastig in mijn darmen.

Eerste topper van het jaar!

Zo, dit klinkt goed zeg! Die zanger is inderdaad erg goed, en de nummers steken goed in elkaar. Energiek en aanstekelijk. Toch één van de betere platen van 2011 tot nu toe.

3,5 sterren

Lekker albumpje. goede muziek, lekkere stem. het betere metalcore werk.
Voor nu 3.5

Iets meerzijdig als Killswitch tegenwoordig maar een echte klassieker binnen het genre zal het denk ik niet worden, hoewel hij wel sterk is.

Lekker album. Trapt hard af met Strenth in Numbers (wat gelijk 1 van mijn favorieten is) en knalt het gehele album eigenlijk goed door. Mooi nummer is The Forgotten One, die samen met de eerste track mijn top 2 tekent.

Kwam op het album terecht via rockaccess, de cover interesseerde mij, (en het cijfer van 9,5 ook) had toevallig al een album van Killswitch die mij goed beviel, maar kwam er toen pas achter dat het een sideproject was.

Nou, een zeer goed sideproject kan ik vertellen. Sterk album , met vette riffs, vette drums, goede zang, met andere woorden, gewoon een dikke: 4*

Het genre Metalcore ben ik inmiddels helemaal beu maar dit album en Alive Or Just Breathing van Killswitch Engage zijn albums die ik nog steeds vaak luister. Toevallig dat de 2 mensen die hier achter zitten ook bij Killswitch Engage zitten. Dit is een prachtig album met extreem veel gevoel voor melodie en Jesse Leach die de sterren van de hemel zingt. Hij is weer terug bij Killswitch Engage, tijd om eens met die band een geweldig album te maken!

Had nog nooit van deze band gehoord tot ik ze bij toeval op Spotify tegenkwam. Wat een prachtplaat en wat een knaller inderdaad. Fantastisch afwisselende songs en allemaal van topniveau. Er zit werkelijk niet één misser tussen. Hoeje pleate.

Ik voel het niet. Écht niet.

De eerste 30'' durf ik nog wel eens te twijfelen, maar vrij snel wordt een mens dan toch terug met de neus op de feiten gedrukt: protserige, naar stadium-rock ruikende 'ego-trippers-metal'...

Die Nickelback-iaanse productie en Foofighter-esque pathos zal er niet vreemd aan zijn....

EDIT:

Voor diegenen die- per abuis en totaal onvoorbereid- werden blootgesteld aan de hier besproken plaat: 10 minuutjes http://www.musicmeter.nl/al... tegen een respectabel aantal Dee-Siee-Bellen (en schudden voor gebruik!) kan wonderen doen...

Dan denk ik echt heel anders over het album. Het album is toegankelijk maar het klinkt heel oprecht en vol met passie. En Nickelback en Foo Fighters in verband brengen met deze band snap ik al helemaal niet.

Ik heb het album gisteren weer gedraaid en het is een pareltje. Er staan prachtige ballads op, lekkere rockers met een southernfeel en metalcoreknallers.

ik ben het met de Don eens. ik kan de vergelijking met Nickelback ook absoluut niet plaatsen. Blijft een heerlijk album.

Dit jaar zal de tweede Times of Grace-plaat uitkomen! Erg veel zin in, want The Hymn of a Broken Man vind ik nog steeds een parel van een melodieuze metalcoreplaat.