Philip Glass - Glassworks (1982)

Een bijzondere plaat. Veel meer dan dat kan ik er niet over zeggen. Ik wil ook nog geen hoge stem gooien, soms bevalt het me enorm, soms minder. Maar matig is het absoluut niet. Wellicht zijn het de repititieve structuren die in combinatie met de kakofonie van verschillende instrumenten het soms tot een wat zwaardere zit maken dan bijvoorbeeld Solo Piano, hoewel de sfeer hier over het algemeen juist weer wat positiever is. Kortom: ik weet nog niet wat mijn eindoordeel is, maar Glassworks bevalt zeer zeker.

Wellicht wel het meest toegankelijke en melodieuze Glass album. 6 songs slechts in net geen 40 minuten. De ene nog mooier dan de andere. Ideaal als instapmoment. Je moet hier naar leren luisteren. Klassiek of neo-klassiek, Glass betovert op deze schijf waarlijk. Het repeterende element zeker aanwezig maar het blijft, wellicht door de instrumenten behapbaar en dus toegankelijk. Opener Opening m.i. het prijsnummer maar ja, das persoonlijk natuurlijk. Inmiddels opnieuw uit op kleuren vinyl bij MoV, ideaal want de oude versie werkelijk compleet grijs gedraaid ja. Hoe dan ook, het was toen genieten, het is nu weer genieten. Tijdloos.