Girls - Broken Dreams Club (2010)

Deze EP laat een ontwikkeling horen van het bandje dat 2009 tot een erg leuk jaar maakte. Het laat de ontwikkeling horen van de band, die door het vele spelen elkaar perfect aan lijkt te voelen. De nummers zijn minder straight-forward dan het debuut, dat met nummers als Lust for Live en Laura instant-hits bevat.. Er is meer tijd genomen voor arrangementen en dat werpt z'n vruchten af. De nummers zijn rijkelijk gearrangeerd en slide guitar, orgel, en hier en daar blazers kleuren het stevige palet van gitaar, drums en bass perfect in.
Van de zes nummers waren er tenminste drie al langer te vinden op het web, wat de verassing toch minder groot maakt, maar zeker de pret niet drukt. Thematisch is het weer liefdesverdriet en drugsproblematiek wat de klok slaat, maar melancholie is indiepop eigen. Favorieten zijn Heartbreaker en Substance. Voorlopig 4 sterren.

Ah; Girls, dat bandje met die opvallende videoclip waarin de zanger van Hunx and His Punx een 'belangrijke' rol speelde.
Laten we hopen dat deze hardcore video niet bepalend gaat zijn voor Girls en dat ze er voor altijd een eeuwig aan herinnerd zullen worden. Aan de andere kant weet je zelf ook wel dat wanneer je zo'n stunt uithaalt dit altijd wel een belangrijk stempel op je carrière zal drukken.

Gaat het wat worden dan met de carrière van Girls? Je zou denken dat dit gezelschap potentie heeft om door te groeien. Was het debuut vooral een hoop fun met een hoog rammelgehalte, daar is deze EP een stuk volwassener: meer toegevoegde instrumenten en ook de zang vind ik ietwat anders.
Het zijn stuk voor stuk melancholische liedjes die me regelmatig aan Pulp doen denken en dat is zeker geen verkeerde vergelijking uiteraard.
Als ze zo doorgaan en straks met een tweede volwaardig album op de proppen komen zou dat best wel eens een ijzersterk album kunnen gaan worden. Broken Dreams Club doet in elk geval genoeg vermoeden dat ze meer in hun mars hebben dan alleen maar een hoop fun.

Mis juist wel dat ongepolijste van het debuut. Alhoewel je daar misschien ook niet eeuwig mee kan door gaan. Maar gruizig en ongepolijst volwassen worden kan natuurlijk ook. Vind dit net iets te weinig pit hebben. Mag iets meer sambal bij. Maar verder best goed.

Wauw, wat een fijn tussendoortje! Geen enkel minder nummer en een grote variatie aan stijlen.

Van countryballades tot flamenco-achtige crooners (het gelijknamige nummer en de opener), van acoustisch-uptempo popnummers (Heartbreaker) tot uitgestrekte shoegaze/dreampop (Carolina). Ik hoor op BDC minder Beach Boys dan op Album, en tevens minder jaren nul britpop. Daartegenover haalt Girls op Broken Dreams Club haar inspiratie meer uit de folk-rock richting. Specifiek hoor ik Love (The Oh So Protective One), The Band (Broken Dreams Club), REM (Alright) maar in het algemeen hoor ik dat de band toch goed naar Wilco heeft geluisterd. De uitgestrekte nummers, de melancholische folkrock en de kort maar krachtige gitaarsolo's doen vooral denken aan de nummers van Sky Blue Sky. Naar de teksten heb ik nog niet goed kunnen luisteren maar ik heb het idee dat de band ook wat dat betreft enigszins diverser is geworden en tevens volwassener (gevaarlijk woord).

Algehele conclusie: dit smaakt naar meer!
4.5* maar neigend naar de volle pond...

Zo, dit is wel een erg sfeervol plaatje, en het doet een beetje nostalgisch aan, vind ik. Alsof er gemijmerd wordt over het verleden, de goeie ouwe tijd. Of dat ook echt zo is, dat weet ik niet, ik heb deze EP nog maar eenmaal beluisterd, en heb nog niet meteen aandachtig naar de teksten kunnen luisteren.

Ja inderdaad, dat nostalgische hoor ik ook sterk terug in de muziek van Girls. Vandaar ook, dat ik deze groep zo waardeer. De nummers mogen dan op zichzelf staand niet zo sterk zijn, maar dat sfeertje dat zij weten te creëren is echt onovertroffen. Zo'n nummer als Thee Oh So Protective One.. wauw!

Na enige tijd gaat dat nostalgische geluid wel een beetje tegenstaan, het wordt wat flauw vind ik.. Jammer! Ik krijg dan het gevoel dat ik lichtjes in slaap val. Dat heb ik bijvoorbeeld bij de titelsong, welke toch zeker geen slecht nummer is. Gelukkig wordt je daarna wel terug een beetje opgeschrikt door 'Alright'. Opener 'Thee Oh So Protective One' blijf ik een geweldig nummer vinden. Ook 'Heartbreaker' en 'Substance' zijn prima nummers (vooral de manier hoe de gitaarsolo in 'Substance' wordt aangekondigd, past volledig in de filosofie van dit album!).

Afsluiter 'Caroline' duurt bijna 8 minuten. In het begin van de song bestond bij mij de vrees dat dit weer zo'n afzakkertje zou zijn, maar het is toch een fraaie compositie. Al kan deze mij niet helemaal overtuigen, wat in zekere zin spijtig is. Ben toch eens benieuwd naar hun album van vorig jaar (dit is maar een EP, naar het schijnt), en ook naar komend werk, natuurlijk!

3 sterren

In mijn wekelijkse radio-rubriek 'De Keuze van Kas' op AmsterdamFM heb ik vandaag deze EP besproken, beluister het hier.

Na het al zeer plezierige debuut 'Album', volgt nu deze EP met 6 nummers van hoge kwaliteit. Deze mannen kunnen echt wat. Ontspannen, bijna nonchalant gespeelde nummers met een fijne melodien en lekkere opbouw. Hier en daar aangezet met mooie instrumentatie, zoals de blazers in het openingsnummer. Zo'n nummer als 'Carolina' duurt bijna 8 minuten, maar is echt voorbij voordat je het doorhebt. Goede groep, goed album! Kijk uit naar het vervolg.

Grappig, het eerste waar ik dacht bij het eerste nummer is God Help The Girl met mannelijke vocals dus is de link naar Belle & Sebastian niet ver weg, de afsluiter van deze ep is grandioos.
Wel verassend na het debuut wat meer "indie" was, hier lijkt me meer over nagedacht qua liedjes maar dat kan ook wel 's een facade zijn. Wat ik van de nw lp hoor is het heel gevarieerd. Mooie bandje!

Ik vind Carolina voorlopig het beste nummer van dit descennium en er moet wel iets heel raars gebeuren wil dat niet zo blijven.