Drive-By Truckers - Go-Go Boots (2011)

I Do Believe, Go Go Boots, the Weakest Man maar vooral Mercy Buckets waren afgelopen donderdag in Vera bij de betere songs van het optreden.
Dat maakt nieuwsgierig naar meer...

Wat is het toch fijn als een van de meest fantastische bands ter wereld tevens gruwelijk productief is. Bijna elk jaar duiken ze op in mijn jaarlijstjes, dus dat zal volgend jaar niet anders zijn. Het berichtje van Oldfart en wat interviews over dit album geven de burgen in elk geval moed .

Maar liefst 9 songs van Patterson Hood, 3 up-tempo country nummers van Cooley en 2 ballad-achtige songs van Shonna Tucker. De bijdragen van Hood zijn wat diverser. I Do Believe zou niet misstaan op een R.E.M album. Na slecht 1x vluchtig beluisteren kan ik er nog niet zo veel over zeggen behalve dan dat het album voor DBT begrippen opvallend ingetogen klinkt

Daar sluit ik me bij aan, maar ik ben wél overtuigd van de kwaliteit van dit album. Ik wil het nog een paar luisterbeurten geven voordat ik beoordeel, maar dit album gaat gewoon weer voor 4 sterren zoals de meeste DBT albums bij mij dat doen.

Laat maar komen die nieuwe van The Drive-By Truckers. Heb ze nog steeds niet kunnen betrappen op een slecht album.

Nu op de Luisterpaal

Op hun site zijn diverse interviews te zien waar de songs op dit nieuwe album ter sprake komen.
Daar maakten Hood en Cooley met enige regelmaat opmerkingen over de veranderingen in hun priveleven; en dan met name het krijgen van (meer) kinderen, en hoe dat in te passen in het leven van een tourende muzikant.

Dan ga je als rechtgeaarde liefhebber van stevige alternatieve country al een beetje ongemakkelijk op je stoel heen en weer schuiven.....het zal toch niet dat.....?

Het antwoord daarop laat ik nog even achterwege:
platen van de DBT laten wel vaker hun volle glorie pas na meerdere draaibeurten zien, maar bij eerste volledige beluisteringen valt inderdaad op wat Hadiederk al schreef: een ingetogener album.

Ik zou daar 'rootsier' aan toe willen voegen.
Met name Cooley grijpt terug op een meer traditionele ( rustiger) country feel.
Andere songs hebben een meer bluesy gevoel, zoals het titelnummer.
De keyboards zijn wat nadrukkelijker aanwezig.
Gelukkig valt er ook weer veel te genieten van het slide en pedal-steel spel van John Neff.
Het album is wel een mooi geheel;
heeft een lekkere zondagochtend flow.

Klein minpuntje; mijn favoriete live song 'Used to be a Cop' krijgt een iets snellere uitvoering, vind ik jammer. Maar dat zal vooral wennen zijn omdat ik de live versie de afgelopen maanden dagelijks heb gedraaid.

Vooralsnog niets gehoord wat me een vervelend gevoel gaf, gewoon nog maar een keer luisteren.

Go-Go Boots moest het Soul-Murder album van de DBT worden. En aangezien er wat moorden gepleegd worden is dat wel gelukt. Van soul muziek kunnen we hier niet spreken, maar wel van een rustigere DBT.

Het album begint goed met twee nummers van Patterson Hood. Maar het derde nummer is van Shonna Tucker en dan weet ik wel hoe laat het is. Haar bijdragen op BTCD waren nog redelijk goed, op TBTD was het al niet veel en deze Dancin' Ricky had er absoluut niet op mogen staan. Gelukkig is het ditmaal haar enige bijdrage, want Where's Eddie is een cover.

De bijdragen van Mike Cooley zijn ditmaal erg rustig en country geörienteerd. Aangezien de Cooley songs traditioneel groeiers zijn, verwacht ik dat het nog volledig gaat aanslaan. Voorlopig zijn ze redelijk goed te noemen.

Patterson Hood begon het album goed, maar zijn nummers in het middenstuk zijn iets minder te noemen. Ray's Automatic Weapon en Assholes kabbelen een beetje voort. Maar Everybody Needs Love is een prima cover van Eddie Hinton.

Naar het einde toe worden de nummers van Patterson Hood weer echte Hood klassiekers en met name Used To Be A Cop, The Fireplace Poker en Mercy Buckets zijn echte toppers die zich kunnen meten met het beste werk van DBT.

Voorlopig zet ik dit album op een kleine 4*. Overigens zijn er nog twee bonus tracks in omloop. When I Ran Off and Left Her is een cover van Vic Chesnutt. De ander is I Hear You Hummin' van Shonna Tucker.

Een mooi album, dat een duidelijke 'tegenhanger' is van 'The Big To-Do'.

Het is een iets ontoegankelijker, soulvoller album dan alle vorige. Ik ga niet in herhaling vallen van de analyses die hierboven staan, maar een paar kleine luistertips:
- Gooi deze plaat samen met 'The Big To-Do' in de shuffle en je hebt de ideale DBT-avond;
- I.t.t. wat Klumpie beweert, vind ik de bijdragen van Tucker zeer goed, met als hoogtepunt de cover 'Where's Eddy?'
- Cooley's 'Cartoon Gold' is bijna even goed als het briljante 'Perfect Timing' op 'Brighter Than Creation's Dark'... en dat wil toch wel wat zeggen

na het machtige brighter than creation's dark kwam het mindere the big tot do en nu dus het back-to-form go-go boots...

effe kortaf zijn: heerlijk plaatje met 14 lappen door roots, soul en country beinvloede rock, inclusief een paar prachtige murder ballads....

Tot mijn verbazing zag ik dat deze goede band alweer een nieuw album heeft. Het mag er weer wezen. Gelijk maar op 1 in mijn rotatielijst gezet en kijk aan: nu op 49 in de Musicmeter Rotatielijst. Ook gezien het aantal stemmers rekenen weinig mensen op dit album. Het moet nog even doordringen tot de meeste liefhebbers.

Vergeet ook niet te luisteren naar het nieuwe album van Jason Isbell, zijn beste solo album tot zover.

Ik wist niet dat Isbell een nieuwe had. Dank.

Everybody Needs Love Love Love! Everybody Needs Love Love Love! Just like they need the sun and the stars from above!

Hallelujah! Wat een nummer! (zeker als de zon schijnt)

Een briljantje is Used To Be A Cop. Zielig he trouwens? Poor lonely guy. Maar wat een bas zit daarin zeg, wow!

Deze band heeft het vermogen om uit verschillende invalshoeken tevoorschijn te komen met frisse, leuke onderhoudende liedjes, die laveren tussen alternatieve en 'klassieke' country en rock. Met daarnaast een aantal verschillende zangers en 1 zangeres, die dan weer doet denken aan een Stevie Nicks. Het maakt allemaal dat het afwisselend klinkt, maar toch wel eigen. De wijze waarop het gezongen wordt, draagt ertoe bij dat de teksten goed naar voren gebracht worden. Toffe band, die i.i.g. bij dit album de gehele duur weten te boeien.

Het duurde even, maar ook bij Go-Go Boots zijn na een tijdje nu alle kwartjes gevallen. Halfje er bij.
Heerlijk sfeervol album, hoor de ziel er wel in ja.
De mooie subtiele bijdragen op orgel/keyboard maken het toch al veelkleurige muzikale pallet nog afwisselender.
Zal ongetwijfeld mede door het begeleid hebben van Booker T. zijn gekomen; luister maar eens naar Everybody Needs Love
En afwisseling was met drie gitaren/pedal steel/lapsteel en slide , met ook nog eens drie zingende bandleden , toch al zo veel rijker dan al die bandjes met slechts 1 egomane lijder en 1 of 2 ideetjes die tot in den treure worden herkauwd.

Ik heb het tot nu wel met alle Truckers albums gehad, dat de volle schoonheid zich pas na meerdere draaibeurten toont.
Maar dan is het ook genieten: I love it.

Mijn platenboer gaf er een exemplaar van de Sometimes Late At Night EP bij. Staan 6 nummers op: een cover van When I Ran Off and Left Her (van Vic Chesnutt) en 5 live nummers: Used To Be A Cop, Everybody Needs Love, Get Downtown, Mercy Buckets en Buttholeville/State Trooper.

Ik wil ook zo'n platenboer


Hee naamgenoot tijdje geleden; alles goed?

Uit wat ik allemaal al gelezen heb over Drive-By Truckers, kan ik opmaken dat het zo'n band is die elke keer weer een prima plaat maakt. Ik ken de twee laatste (die van vorig jaar en die van dit jaar), en dat zijn inderdaad 2 prima platen. Deze duurt misschien wat lang (ruim een uur!), soms zit er wel eens een minder nummer tussen, maar er staat toch genoeg moois op om een ruime voldoende te geven. 'The Fireplace Poker' is bijvoorbeeld een erg mooi nummer.

3,5 sterren

Misschien eens The Dirty South of Southern Rock Opera proberen, die platen vind ik wat beter.

Inderdaad. Die twee platen zou ik zeker eens moeten proberen, want deze band bestaat toch uit vaklui, hoor.

Wat mij betreft de beste plaat van 2011 tot nu toe (die ik al gehoord heb). Ik kende niets van DBT voor dit album, maar kwam de naam geregeld tegen, en dacht: laat ik ze nu maar eens proberen.

Dat is alleszins helemaal niet tegengevallen! Ik hou wel van de country-invloeden die hier met regelmaat te horen zijn. Bovendien zijn de liedjes behoorlijk verschillend, zodat het geheel niet snel verveelt. Het enige minpuntje voor mij is dat de plaat nét iets te lang duurt. Niet dat ik er nummers zou afhalen, of inkorten, maar als geheel is dit toch wel een zware brok.

Ik heb ook The Dirty South maar eens geluisterd, en wat me daar opviel is dat de band er wat steviger op rockt. Hoewel ik dit album erg goed vind, denk ik dat ik die, door de nog grotere variatie, beter vind.

Je zou de muziek trouwens kunnen vergelijken met Whiskeytown (de band van Ryan Adams), en laat ik dat nu net een supergrote Adams-fan zijn! Dus ja, van deze Drive-By Truckers zal ik zéker nog meer horen!

4*

Favorieten: I do believe, The weakest man, Pulaski

Ik las net dat bassiste Shonna Tucker de band heeft verlaten. De komende live optredens zal David
Barbe, deel uitmakend van de truckers familie sinds 2000, haar vervangen. Plannen voor een nieuw album zijn er vooralsnog niet dus we moeten het nog even met deze doen.

He, jammer.
Haar stem en songs maakten het soms net wat lichtvoetiger, en gaf soms net dat beetje variatie.
En dan heb ik het nog niet over het visuele aspect op het podium, waar zij toch vaak een glimlach liet zien, i.t.t. de mannen.

Wie weet waar ze ons mee verrast.

Go-Go Boots gaat geweldig van start, ik was dan ook meteen wild enthousiast en verlekkerd op een nieuw meesterwerk. Helemaal wordt dat niet ingewilligd, vooral wegens een aantal mindere nummers naar het einde toe. Samengevat: een meer dan degelijk album, dat misschien ook wel 4* had verdiend. Maar we zijn streng wegens eerdere platen die de lat nu eenmaal érg hoog gelegd hebben...

Ik trek dit echt heel slecht. De zang van Shonna, orgeltjes, de RnB en soul. Jammer dit, maar echt slecht kan ik het ook weer niet noemen, gewoon niet mijn ding.Misschien allemaal een beetje kort door de bocht, maar vind het wat vlak. Ach, volgende plaat is vast weer beter.

Hoe dan ook zal ik er af en toe eens naar terugkeren, misschien groeit het.

Ik ben nog in opleiding wat betreft de Truckers. Ik ben een poosje terug begonnen met alle albums via Spotify te beluisteren. Truckers albums moeten groeien, je hoort elke luisterbeurt weer nieuwe dingen. Ik ben nog lang niet uitgeluisterd en dat duurt ook nog wel een half jaar voor ik die enorme albums allemaal heb doorgespit. Maar tijdens de eerste rondes is dit album (4 keer beluisterd) samen met A Blessing and a Curse de minste gebleken. Kan makkelijk nog veranderen, maar ik vind dit laatste album net als TEC een vreemde eend in de bijt. Vernieuwen is goed, maar in dit geval pakt het niet helemaal goed uit, al vind ik dit album zeker wel ruim voldoende. Het begin is zelfs fantastisch, alleen naarmate het album vordert heb je het idee dat men niet overal even scherp is als op andere albums. Wellicht heeft Tucker mede daarom haar biezen gepakt. Dat de heren nog niet klaar zijn bewees Patterson Hood op zijn fenomenale soloplaat Heat Lightning Rumbles in the distance vorig jaar. Dat album bewijst dat we nog hoop mogen hebben op een nieuw geinspireerd Trucker album.