Anouar Brahem - Le Pas du Chat Noir (2002)
mijn stem
104 stemmen
Tunesië
Wereld / Neoklassiek
Label: ECM
-
Le Pas du Chat Noir (7:51)
-
De Tout Ton Coeur (7:38)
-
Leila au Pays du Carrousel (6:33)
-
Pique-nique a Nagpur (4:11)
-
C'Est Ailleurs (8:02)
-
Toi Qui Sait (5:56)
-
L'Arbre Qui Voit (6:07)
-
Un Point Bleu (1:44)
-
Les Ailes du Bourak (4:52)
-
Rue du Départ (6:00)
-
Leila au Pays du Carrousel, Var. (5:36)
-
Déja la Nuit (5:10)
0
geplaatst: 26 februari 2005, 16:19 uur
"Verstilde muziekklanken uit de sahara". Het zou zomaar een titel kunnen wezen van een recensie over deze cd.
Ik zou het er dan alleen niet helemaal mee eens zijn. Waarom dan toch die titel die blijkbaar bij je opkomt zul je zeggen. Wel hierom: Anouar Brahem is een Tunesische oud (=luit)-speler. Op dit album speelt dat instrument dan ook een hoofdrol. De begeleiding bestaat uit piano en accordeon (verstild). De "arabische klanken" zijn dus wel degelijk te herkennen in deze muziek. 1 en 1 optellen en de titel, zoals gegeven zou prima gekozen zijn. Maar waarom dan toch niet helemaal mee eens ? Anouar Brahem doet men tekort met zo'n titel. Deze muziek is niet goed in een hokje te duwen.
Brahem is een bekende in de jazz -wereld, maar daar past dit werk zeker niet in. De sfeer is ingetogen en laat ruimte over voor improvisatie en daar stopt de jazz-associatie. Het ingetogene komt zeker door de piano. Ik denk hierbij gelijk aan het werk van Satie. Natuurlijk waan je je met deze muziek soms in exotische oorden, maar ik waan me soms ook op een terrasje in Parijs, ik denk ook aan film-noir en ga zo maar door.
Dit is gewoon een pure cd. Dit heeft geen beperkte houdbaarheid.
Ik zou het er dan alleen niet helemaal mee eens zijn. Waarom dan toch die titel die blijkbaar bij je opkomt zul je zeggen. Wel hierom: Anouar Brahem is een Tunesische oud (=luit)-speler. Op dit album speelt dat instrument dan ook een hoofdrol. De begeleiding bestaat uit piano en accordeon (verstild). De "arabische klanken" zijn dus wel degelijk te herkennen in deze muziek. 1 en 1 optellen en de titel, zoals gegeven zou prima gekozen zijn. Maar waarom dan toch niet helemaal mee eens ? Anouar Brahem doet men tekort met zo'n titel. Deze muziek is niet goed in een hokje te duwen.
Brahem is een bekende in de jazz -wereld, maar daar past dit werk zeker niet in. De sfeer is ingetogen en laat ruimte over voor improvisatie en daar stopt de jazz-associatie. Het ingetogene komt zeker door de piano. Ik denk hierbij gelijk aan het werk van Satie. Natuurlijk waan je je met deze muziek soms in exotische oorden, maar ik waan me soms ook op een terrasje in Parijs, ik denk ook aan film-noir en ga zo maar door.
Dit is gewoon een pure cd. Dit heeft geen beperkte houdbaarheid.
* denotes required fields.
* denotes required fields.