Steve Hackett - Live Archives 70, 80, 90's (2002)

Ah, deze stond er inderdaad nog niet op. Fantastische box, voor de Hackett liefhebbers verplichte kost. Regelmatig komt er , om de feestvreugde te verhogen, ook nog wat van Genesis voorbij.

Inderdaad Virgil, een indrukwekkend document en ik kon het niet laten om toch even wat tijd te steken om het op MuMe te zetten. Nog niet zolang bekend met Hackett's werk, maar na wat albums van hem te hebben gekocht (eerste 4 studio en deze box), ben ik helemaal om.
Er blijkt van deze box ook een 5-disc versie te zijn met als bonus materiaal Newcastle City Hall (26/10/79) en Hammersmith Odeon London (30/10/78).

Vooral de eerste 2 discs uit 1970 zijn om te smullen.

Die bonus-disc die ik in een eerder bericht had genoemd, heb ik als aparte toevoeging op MuMe geplaatst. Dat schijfje was nl. ook een tijdje apart verkrijgbaar.

Over de gehele linie heen, een indrukwekkend live document van wellicht de beste gitarist ter wereld. Ik ken ieder geval niemand die zo veelzijdig is als Hacket, en zoveel stijlen beheerst.

Deze schijfjes mag hij vooral zijn electische zijde belichten en gaat de man geregeld los. Wat een gitaargeluid om van te smullen. Wellicht teveel van het goede om in een ruk te draaien, maar zeker lekker om van tijd tot tijd eens even iets uit te pikken en op te zetten.

Heb vrijwel direct de 5 cd versie aangeschaft en die vijfde cd is even lekker als de rest. Ben daarna blijven verzamelen, en ben doorgegaan totaan Live Archive 4, als ik me niet vergis. Waar je bij anderen nog wel eens het gevoel kunt krijgen van een overkill kan ik van Hacket toch echt niet genoeg krijgen.

Pure klasse !!!

Na dit live album een aantal maal beluisterd te hebben (4 CD versie) heb ik toch wel een aantal kritische kanttekeningen. Op de eerste plaats is de zang soms nogal matig. Bij Narnia, I Know What I Like en Racing in A vind ik het zelfs storend. De band speelt op de laatste helft van CD 2, als het einde van het concert nadert, niet meer zo strak als daarvoor lijkt het wel. Verder klinkt de bas op CD 1 soms niet goed ingemixt, de andere instrumenten klinken daarop gelukkig wel goed. CD 3 klinkt ook niet geweldig en bevat een aantal popnummers, zoals Funny Feeling, die me niet erg aanspreken.
Er zijn gelukkig ook meerdere pluspunten. De gesprekjes met het publiek zijn achterin de tracks geplaatst zodat je die desgewenst kunt skippen. Het geheel geeft een echte live ervaring. Dat is op het (veel kortere) livealbum Time Lapse bijvoorbeeld minder het geval, maar die heeft weer andere pluspunten. De drie opeenvolgende tracks Star of Sirius, Shadow of the Hierophant en Clocks worden mooi uitgevoerd. De meest positieve verrassing vind ik CD 4. Deze heeft veruit de beste geluidskwaliteit en Steve had daar bovendien een fantastische, dynamische begeleidingsband ingehuurd. Er worden daarop veel tracks van Guitar Noir gespeeld en die komen aldus live heel goed tot hun recht, eigenlijk overtreffen ze de studioversies. Een voorbeeld is het prachtig gespeelde Sierra Quemada.