Deacon the Villain & Sheisty Khrist - N.W.L. (2010)

Ik begin me met elke luisterbeurt meer te ergeren aan Sheisty. Mijn woorden neem ik dan ook terug: hij is namelijk wel een slechte rapper. De eerste luisterbeurten viel dit nog niet zo op, maar die man werkt steeds meer op m'n zenuwen. Met z'n ge-gah en ge-dah... Jay-Z heeft z'n awh, Jeezy heeft z'n yeahhh... Allemaal irritante zenuwtrekjes als je het mij vraagt.


Deacon blijft overigens een baas. Zijn producties zijn echt nice, met name dus de tracks die ik in m'n vorige bericht noemde. Oké, misschien zijn ze niet zo bijzonder als die van de CL albums maar daar moet je het ook niet mee vergelijken. Toen stond Kno namelijk achter de knoppen. Dit is Deacon en voor een eerste officiële plaat is het erg goed. Het laatste gedeelte van het album (van 9 t/m 13) vind ik trouwens het sterkst.

Wat een ongelofelijk goed album! Maarja dat zegt natuurlijk niet zoveel na 2 luisterbeurten; Kno gaf ik ook een 5, en nu is dat album toch echt dramatisch veel slechter geworden.
Ook snapik P-Dawg wel met dat ge-gah en ge-dah van Sheisty. Het werkt me nog niet op me zenuwen, maar het valt me wel altijd op zodra hij het weer is doet.

Dramatisch veel slechter? Je geeft het een 4.

Oh I see, ja ik had het nog niet veranderd. 't Is nu een 3,5. Dramatisch veel slechter is misschien overdreven, maar wel erg veel slechter. In het begin vond ik hem helemaal perfect, dat vind ik nu totaal niet meer.

Kan je wel volgen, ik vind dat Deacon zichzelf profileert als een alleskunner. En Sheisty vind ik erg goed. Maar als je dat niet vind dan kan ik mij zo voorstellen dat het dan een stuk minder goed album wordt.

Deacon is ook gewoon een alleskunner. Zeker in vergelijking met Sheisty.

Ik ga voor een 4, erg goeie producties van deacon die sowieso ook al een top mc is. Ik ben niet zo een fan van sheisty, hij is nogal schreeuwerig. Zijn stem klinkt schor en zoals p-dawg al zei legt hij weinig variatie in zijn flow. Op een aantal tracks past zijn rauwe stijl erg goed bij de producties maar op andere tracks vind ik hem eigenlijk overbodig en -al is dat geen schande- zwaar in de schaduw staan van Deacon.

Maar alleen al voor black dogs en andere hoogtepunten, start ik met een 4...

[modknip]

On topic: Rene je had gelijk rip the guts is de enige track die ik echt niks vind. Ik ben sowieso al niet voor die rock punk invloeden in hip hop nummers, dit is dan nog eens ultrahard. Veel geschreeuw ook en dan zo een gezongen refreintje dat er niet bij past. Ook niet mijn ding dus dat nummer. Voor het overige vind ik de producties erg goed en warm klinken, dus je kan Deacon best een alleskunner noemen. Black Dog

Off topic berichten verwijderd.

N.W.A TAPERS !

Och, die arme Bigup2 ook altijd

Ik ken hem niet maar wat bedoelt hij precies met zo een bericht ? Ik snap het bericht niet goed vrees ik, maar zijn stemgemiddelde op zich is al grappig

Alles wat ik tot nu toe van CunninLynguists en QN5 heb gehoord blijft boven een bepaalde, hoge grens qua niveau. A Piece of Strange is tot nu toe onovertroffen goed, maar de rest volgt toch redelijk kort erachter. Ik kan bij dit album ook niks anders dan een dikke voldoende geven. Toch een beetje verrassend, want van Deacons kunnen was ik wel overtuigd. Misschien zou een heel album van hem teveel zijn, maar dat betwijfel ik ook. Sheisty was de man die mij zorgen baarde. Gelukkig komt hij goed uit de hoek. De combinatie tussen de rustige, zweverige stem van Deacon en de hongerige, schreeuwerige stem van Sheisty is bijzonder goed gelukt. De stem van Sheisty Krist geeft mij het gevoel dat hij altijd vanuit de achtergrond schreeuwt. Er zit ook nog een vorm van techniek in zijn raps, wat hem tot een leuke rapper maakt.
De beats van Deacon zijn ook weer CL. Kalme, dromerige beats kunnen dus ook door iemand anders gemaakt worden dan Kno, die zelf het grootste gedrocht van het album heeft geproduceerd (Rips the Guts komt van zijn hand toch?) De productions zijn misschien iets harder, maar dat stoort bij een enkel nummer als bovengenoemde en Million Miles High. Satellites, Brave New World[/i], Ascension en Final Call zijn op dit moment de nummers die mij in de positieve zin meer opvallen. 4*

Hij bedoelt dat Deacon the Villain en Sheisty Khrist N.W.A. (Niggaz With Attitude) nadoen.

En dat is allemaal de schuld van Illimanutiatie.

Bracht de platenmaatschappij QN5 eerder dit jaar het gitzwarte, depressieve Death Is Silent van Kno uit, trakteren ze ons nu op een meer opgewekt album: Niggaz with Latitude van Deacon the Villain en Sheisty Khrist. Deacon en Kno kennen we al van de hiphopgroep CunninLynguists, maar Sheisty Khrist is nieuw binnen QN5. Op het eerdergenoemde Death Is Silent kwam hij al even langs, maar op dit album heeft hij een dermate grote rol dat het hier niet om het tweede soloalbum van Deacon gaat. Ach, kwalitatief is het er niet minder om.

Tekstueel zijn beide heren zeer getalenteerd. Natuurlijk was dit van Deacon al bekend, maar ook Sheisty geeft op NWL zijn visitekaartje af. Neem bijvoorbeeld Final Call. Dit ijzersterke nummer steekt zowel productioneel als tekstueel prachtig in elkaar. Zo rapt Sheisty “I drove a lincoln to a party then I started drinking//And after each bacardi drink I think I started sinking//Until my eyes were no longer blinking.” Flowtechnisch klinkt het heerlijk. Het nummer wordt ook zo goed opgebouwd: beginnend met een pianodeuntje, gevolgd door zang van Deacon the Villain (hij zingt vaker refreinen in op NWL) en victorieus trompetgeschal. Een rustig herhalend gitaardeuntje ondersteunt Sheisty Khrist, terwijl hij gretig zijn teksten ten gehore brengt, waarna een sfeervolle, jankende gitaar de beat overstemt.

Dit soort gitaarstukjes komt op NWL vaker langs. Het album heeft duidelijke punk/rockinvloeden. Dit maakt het geheel nogal wisselvallig; het ene moment is zo’n jankende gitaar de sfeerzetter van de track, het andere moment komen deze invloeden tot een dusdanig niveau dat het voor een fervent hiphopliefhebber teveel van het goede wordt. Dit laatste is het geval op Rip the Guts. Op het refrein begint Soul Akoben, leadzanger van rockband Crop Circle, te grungen: een schreeuwerige vorm van zingen, waarbij het geluid van achterin de keel wordt gehaald. Dit doet een luttele vijf seconde aanvoelen als twee minuten. Gelukkig is mijn computer uitgerust met een skipknop.

Ook beginnen Sheisty en Deacon halverwege het album een beetje te vervelen, vooral door gebrek aan variatie qua stemgeluid. Voor de nodige afwisseling is een contrastvol arsenaal aan gastartiesten opgetrommeld. Het was te verwachten dat CunninLynguists-maatjes Kno en Natti zouden langskomen, maar ook gitarist Willie Eames, de eerdergenoemde Soul Akoben en poëet Bianca Spriggs dragen hun steentje bij. De laatstgenoemde is te horen op de humoristische interlude Niggaz for Sale, waar ze elk mogelijk product verkoopt, maar dan het nigger-alternatief ervan. Zo zegt ze met een stem alsof ze op de lokale markt staat “Eat some nigger pie//Slurp some nigger soup!//Any kind of nigger you wanna wear, I’ve got it right here!” Een glimlach is gegarandeerd. Ook draagt ze op het eerdergenoemde Final Call wat bij. Met haar preekachtige stem komen haar poëtische teksten krachtig over, wat dit nummer nog mooier maakt.

Niggaz with Latitude kent erg hoge pieken (Final Call, Black Dog) en maar weinig diepe dalen. Het album is echter niet foutloos. Beide heren beginnen halverwege een beetje saai te worden omdat ze qua stemgeluid niet genoeg kunnen variëren. Gelukkig wordt dit aan het eind weer goedgemaakt door de hoge pieken. Productioneel gezien klinkt het erg gelikt en de uitgekozen gastartiesten zijn bijna allemaal een schot in de roos, met uitzondering van Soul Akoben. Ook zijn Deacon the Villain en Sheisty Khrist tekstueel overtuigend. Hopelijk verschijnt het eerstvolgende CunninLynguists-album zo spoedig mogelijk, ik heb er al weer zin in.

Ook hier te lezen.

Haha, Deacon had de recensie vertaald . Met dank aan Thomas die het linkje even stuurde

Lol ik ben wel bekend met de negers met attitude maar dat hij bedoelde dat ze hen nadoen is gewoon onzin, het ligt er zo dik op dat dit toch gewoon meer een ode is. Zelfs de hoes is nagenoeg dezelfde als die van 100 miles and running. Toch een halfje gezakt, album na een paar weken nauwelijks nog beluisterd

Leuke plaat, Deacon is natuurlijk een van de beste Mc's en Sheisty is niet even goed maar past wel goed op de beats.Dus goede plaat.

Wie heeft de fysieke uitgave van dit album en wil erg vanaf? Heb destijds een exemplaar gekocht maar deze daarna weer geruild en zou er toch graag weer een willen.

Final Call