Evergrey - Glorious Collision (2011)

Evergrey maakt op deze nieuwe plaat een vrij futloze indruk. Na drie luisterbeurten is er geen enkel nummer of zelfs maar een zanglijn of riff die blijf hangen. De nummers zijn gewoon erg middelmatig en klinken eenzijdig. En als je dan een album als The Inner Circle hebt geschreven, dan stelt dat meer dan teleur. De zang en zanglijnen van Englund zijn bovendien ook wel eens beter geweest. Volgens mij is het heel onverstandig geweest om drummer Jonas Ekdahl en vooral gitarist Henrik Danhage te laten gaan.

Vooral de gitarist Henrik tilde Evergrey naar een hoger plan en ook live straalde hij. Englund is een goede zanger maar komt bij mij niet zo evenwichtig over. Ik vind tot nu toe Recreation Day hun beste. The Inner circle is ook prima(vooral het hoesje, gesigneerd door de bandleden).

De band is grotendeels vervangen, maar natuurlijk is de bandleider en zanger nog van de partij. Hij was en is grotendeels verantwoordelijk voor het geluid van de band. Zijn fantastische stem bllijft het ijkpunt. Wat opvalt is dat het toetsenwerk wat meer naar de voorgrond is vehuisd, maar zonder dat de gitaren naar achteren worden gedrukt. Er is zeker meer bezieling te horen dan op voorganger Torn, dat toch wel de grijze muis uit de Evergrey collectie is. Deze nieuwe CD is een stap in de goede richting.

Toetsenist Rikard Zander is samen met zanger/gitarist Englund de spil van de band en hier verantwoordelijk voor het schrijfproces. Dat verklaart waarom de toetsen naar de voorgrond zijn verhuisd.

Ik neem overigens alles terug wat ik in mijn eerste bericht heb geschreven. Na nog een aantal luisterbeurten viel het kwartje dan toch (hoewel het toch vrij directe muziek is) en kan ik stellen dat deze plaat een prominente plek inneemt in Evergrey's discografie.

Steengoede plaat vooral het nummer Wrong is brilliant mischien niet zo goed als de vorige cd's maar toch een dikke voldoende. En inderdaad Tom heeft een geweldige stem.

De kwaliteit van de productie is geweldig en de zanger van Evergrey is, zoals altijd, gewoon erg sterk, maar de muziek word op den duur erg saai. De plaat duurt gewoon veel te lang om te blijven boeien. Als er wat meer afwisseling in de muziek had gezeten had dit niet gebeurd. Jammer.

Ik volg Evergrey al vanaf het begin en zeker met hun tweede album (Solitude Dominance Tragedy) ben ik echt fan geworden. De muziek, de teksten, het artwork: alles sprak me aan.
Ik volgde hen live zoveel ik kon en al snel verworven ze een plaatsje in mijn Top 3 van favoriete bands. Tot en met Monday Morning Apocalypse konden ze in mijn ogen niets verkeerd doen.
Over Torn was ik echter niet zo enthousiast meer. De keyboards (toch een essentieel onderdeel van Evergrey) waren volledig naar de achtergrond verdrongen en de glasheldere produktie die de vorige releases kenmerkten, was ook verdwenen. Gelukkig waren er nog de vele sterke nummers die de schade enigszins konden beperken. Enigszins. Want Torn telde veel vullertjes die te gewoontjes klonken naar Evergrey-normen. En nu is er dan Glorious Collision. Buiten opperhoofd Tom en keyboardspeler Rikard na, zit niemand van de Torn-line up nog in de band. Zou dit een verandering in sound betekenen of niet?
Het mooie artwork belooft alvast veel goeds. Na een eerste beluistering valt op dat de keyboards weer dominanter zijn dan op Torn: driewerf hoera! De produktie is weer glashelder: Yes! Ook het "Evergrey-geluid" is nog steeds aanwezig. Maar helaas... Na 6 luisterbeurten heb ik pas gestemd om een beter oordeel te kunnen vellen. Glorious Collision is zwakker dan Torn op het gebied van nummers. Buiten enkele uitzonderingen, bevat dit album veel te veel nummers die onderling uitwisselbaar zijn. En wat meer is: ik kan er niet echt een favoriet nummer uithalen. Zijn de nummers dan slecht? Dat zeker niet. Het lijkt alleen alsof de succesformule niet meer werkt. "De spoeling wordt dun" schoot me ook meteen te binnen. Misschien vergt dit album meer tijd om op me in te werken.
Ik hoop van harte dat zoals Bastiaan zei "het kwartje" bij mij ook zal vallen. Maar momenteel houd ik het op 3 sterren en status van "minst favoriete Evergrey album".

Evergrey terug in een (wederom) nieuwe line up. Ik moet inderdaad ook toegeven dat het niet meer zo uitbundig en speciaal klinkt als ten tijde van In Search..., Recreation Day en The Inner Circle. Was destijds geheel overdonderd. Maar slecht kan het toch niet zijn? Zeker niet. Tom S Englund zingt wederom geweldig en muzikaal zit het prima in elkaar. Donkere riffs met mooie toetsen partijen, iets waar de band toch om bekend staat. Progressive metal in a darker vein zoals Inside Out ze noemden. Maar de productie vindt ik een beetje houterig. Het is dan ook een "groei album". Overigens wil ik ze nog zeker wel weer zien in deze line up. We zullen zien wat de toekomst nog brengt voor Evergrey.

Een maandje wegleggen heeft helaas niet gewerkt. Ik heb wel 2 favorieten kunnen aanduiden, maar het blijft in mijn ogen hun zwakste plaat.

Enkele weken terug zag ik Evergrey live, ze speelden nummers in een akoestisch jasje.
Er kwamen er ook enkele van dit album voorbij en die vond ik gelijk beter dan wat ik eerst gedacht had...het was ook alweer 2 maanden geleden dat ik Glorious Collision had beluisterd.
Wijselijk besloten dit album nog eens aan een luisterbeurt te onderwerpen!
Leave It Behind Us blijft mijn favoriete nummer en is de ideale opener (hij past zo in het rijtje The Masterplan, A Touch Of Blessing,...) waarna You volgt als typische Evergrey song.
Single Wrong klinkt nog steeds niet verkeerd en Frozen is ook gegroeid.
Het is nog steeds één van mijn minst favoriete nummers van Glorious Collision maar het gedeelte vanaf 2:20 tovert een glimlach op m'n gezicht en herinnert me er weer aan waarom ik Evergrey zo'n geweldig goeie band vind. Restoring The Loss grijpt qua opbouw zowaar terug naar hun allereerste album The Dark Discovery: een vergeten parel. Free heeft een snel en catchy refrein en een intro die gelijkenissen heeft met hun klassieker Blinded van het Recreation Day-album. Out Of Reach en I'm Drowning Alone zijn 2 andere favorieten.
De negatieve punten zijn allemaal omgebogen naar iets positief waardoor ik dan ook niet anders kan dan verhogen met een volle ster.

Ik was Evergrey eigenlijk uit het oog verloren, maar na het zien van verschillende positieve reacties heb ik deze plaat toch maar een kans gegeven.
En daar heb ik allerminst spijt van. Evergrey is weer terug op niveau en hoe! Tom S. Englund zingt werkelijk prachtig op deze plaat. De bezettingswisselingen heeft de band duidelijk goed gedaan, het klinkt weer fris. Er is mooie afwisseling tussen de wat hardere stukken en de rustige passages. Wat mij betreft is Evergrey terug en ik zou ze nu ook wel weer eens live aan het werk willen zien.

De songs zijn op zich niet eens zo slecht, maar de langdradige arrangementen en rommelige produktie zorgen ervoor dat dit een taai en vrij vervelend album is geworden. Alles bevindt zich in midtempo, de zanglijnen zijn te dik aangezet en de meeste songs zeuren te lang door. Minste album dat ik tot nu toe van de band gehoord heb.

Heb de 'kritiek' op deze plaat nooit begrepen. Dit hoor ik vele malen liever dan wat de heren na Hymns hebben uitgebracht (uitzondering is The Atlantic). Deze Evergrey had nog echt kloten en feel.