Joan As Police Woman - The Deep Field (2011)

fijn dat er een nieuwe komt, vorige twee platen waren heel mooi!

Ik vond het toen mooi maar ik zet het nooit meer op. Ben dus wel benieuwd of het weer wat gaat worden tussen ons.

De 1 minuut samples die ik gehoord heb maken me erg nieuwsgierig: er lijkt meer soul aan toegevoegd deze keer en het klinkt al weer erg spannend allemaal.

Staat nu op de luisterpaal.

Real Life en To Survive waren twee schitterende platen. Ik heb er onwijs veel van genoten, we hebben even moeten wachten op een nieuwe studioalbum van Joan As police maar nu is er dan eindelijk een. Hij heet the deep field, en is anders dan de vorige twee albums: niet qua zang wel qua begeleiding, maar vooral qua Niveau...

Is dit Joan? denk ik als ik de opener nervous hoor, maar na 39 seconde hoor ik haar vertrouwde stemgeluid weer. Maar wat een ontzettend swingend nummer, lekker hoor. De begeleiding is heerlijk swingned, zo had ik haar nog niet eerder gehoord. Het nummer is voor Joan's doen behoorlijk vrolijk. De orgel, electrisch gitaar, drums en blazers zitten goed in elkaar, maar op de helft raak je gewend aan het nummer en is het niet meer verpletterend, matig zelfs. Single The Magic is ook weer swingend, soulvol, groovy vrolijk en mooi, dit nummer weet wel te boeien. The Action Man klinkt dan weer een beetje als vroeger. En dan komt de verassing van het album: Flash. Een nummer van bijna 9 minuten, Ja.. dan kan het vriezen of dooien. En helaas het nummer weet niet tot het einde te boeien. En de vrolijke sfeer waarmee het album begon is nu enigzins verdwenen. Na 6 minuten is het echt te veel van het goede, en had Joan Wasser beter het nummer kunnen stoppen.
Run for love is ook zeker niet vrolijk, meer zwaar en depressief. wel mooier dan het vorige nummer. Maar wat doet de Police woman dan? Een vrolijk nummer met een zware mannenstem die vaak Human Condition zegt, het is een nummer dat niet zo weet te boeien. Kiss the specifics is ook geen nummer zoals we van Joan zijn gewend, helaas. Chemmie is gelukkig weer wat beter, maar nog steeds geen klassieker. Dan Krijgen we weer een nummer van ruim 6 minuten, dat eigelijk nouwlijks weet te boeien. Het is zelfs een beetje saai (!). Maar gelukkig is net als altijd de afsluiter van een Joan As police woman cd, weer heel mooi. I was everyone is misschien wel het beste nummer van deze matige cd. En hier is het wel gelukt om een nummer te maken dat de hele 6 en 19 seconde weet te boeien. Door dit nummer weet ze het geheel nog net een positieve draai mee te geven, en komt Joan nog net op een voldoende uit.

Het album valt me helaas vies tegen, The Deep field haalt het hoge niveau van het prachtige Real life en to survice bij lange na niet. Dit wil niet zeggen dat ik geen fan meer ben van Joan as police Woman, integendeel: ik ben nog steeds fan.
Maar van dit album ben ik wat minder fan.

van: daanmuziek.blogspot....

Wat een tegenvaller dit zeg. De achtergrond zang, die vaak ronduit irritant is, verpest voor mij dit album. De opener is vrij experimenteel en rockt wat meer dan we van Joan gewend zijn. Run For Love is ook in deze stijl. Op zich niks mis mee maar ik geef persoonlijk de voorkeur aan een zwaarmoediger Joan.
The Magic is zelfs een vrolijk opgewekt nummer. Bij het volgende nummer, Action Man, kom ik pas aan mijn trekken. Een erg mooi en rijk nummer.
Dan Flash, hier stoor ik mij voor het eerst aan de achtergrond "zang", in dit geval kan je het niet echt zang noemen. Eerder gebrom. Run For Love, Human Condition, Kiss the Specifics en Chemmie hebben ook alle drie achtergrond zang waar ik me aan stoor.
Forever & a Year is het mooiste nummer naar mijn mening. Gevoelig en stemmig. Hier hoor je hoe mooi dit album had kunnen zijn.
Het album eindigt met I Was Everyone. Een nummer dat in 6 minuten naar een ware climax opbouwt met soul en rock invloeden.

Al met al een behoorlijke tegenvaller. Volgende keer wat zwaarmoediger en geen achtergrondzang alstublieft.

Ik heb het album zelf nog niet geluisterd, maar als tegenwicht aan de matige reacties hier:

Veelbewogen is wel het minste hoe je het leven van Joan As Police Woman alias Joan Wasser kan omschrijven. Het is een aaneenschakeling van de vreemdste confrontaties en de meest uiteenlopende gevoelens, met als dieptepunt de dood van geliefde Jeff Buckley. In 'The deep field' geeft Joan zich volledig bloot: het is haar most open and joyous record. Met als resultaat haar derde album dat je meesleurt in de beklijvende passie van de indie souldiva, die ze na een lange carrière geworden is.

'The deep field' is een openbaring van de meest uiteenlopende zielssplinters. En hoe kan je dat beter tot uiting brengen dan met een portie soul? Ze haalde hiervoor de mosterd bij ondermeer Marvin Gay. Joan and Marvin zouden ongetwijfeld furore gemaakt hebben, met als ultieme hit het nummer 'Flash': een intiem openende ballade met in de hoofdrol Joans sleurende stem, geflankeerd door bariton Joseph Arthur (een ontdekking van Peter Gabriel). Op genadeloze wijze worden we acht minuten lang overspoeld door dramatiek. Zo geloofwaardig, er zijn al voor minder Oscars uitgereikt. Die kracht pretendeert zich nog meer in 'Nervous', een soulfunkrocker die, gevoed door een stevig nerveus akkoord, wandelt door Joans onbeschamende levenslust. Een improviserende gitaar (alle remmen los) leidt tot een chaotische climax die je doet daveren op je grondvesten. Heerlijk hoe ze zelfs met het schreeuwlelijk gejank in 'The magic' weet te scoren.

Nog voor je overladen wordt met nieuw vuurwerk, last Joan een rustige levensles in. Vorig jaar vergezelde ze Damon Albarns African Express naar Ethiopië, een trip die haar kenbaar gelukkiger maakte. Nu is ze tevreden met de kleine dingen. Het hoopgevende 'Human condition' predikt deze soberheid: 'I smile at strangers knowing it's alright. When they smile right back at me, I know we agree. That good living requires smiling at strangers.' Ondanks de komst van tram vier lijkt Joans stem nog sterker uit de kast te komen. Een vergelijking met Beth Gibbons van Portishead is dan ook niet overdreven.

Vooral de afwisseling, tussen zacht en hard, soberheid en intensheid, maakt meerdere luisterbeurten des te boeiend. Daarenboven krijg je een waaier aan muziekanten met volledige carte blanche, waardoor de te ontdekken details niet te overzien zijn. Joan vindt zich opnieuw uit en maakte met 'The deep field' haar beste totnogtoe. Benieuwd of ze hier nog over kan.

Recensie cuttingedge.

Twee albums op 4,5*, eentje (een soort tussendoortje) 4* en een EP 4*. Helemaal leip van haar als violiste in de band van Rufus Wainwright en toen ze eenmaal solo ging en ik haar live heb mogen aanschouwen kon het niet meer fout. Joan Wasser werd een lievelingetje en het leek er op ook een blijvertje....

En toen las ik de vernietigende stukjes en lage stemmen hier op musicmeter. Users die haar hoog hadden zitten ook nog eens. Elke artiest heeft recht op zijn of haar misser. Natuurlijk. Maar ik ben daar nu nog niet klaar voor. En zo vermeed ik dus maar de luisterpaal en was het wachten op de cd, want die was inmiddels wel besteld.
Met angst en beven moest ik er dan maar aan geloven, hopende dat ik het pertinent oneens zou gaan worden met mijn voorgangers hier op de site.

Haar stem is gelukkig herkenbaar uit duizenden zodra ik Nervous voor het eerst hoor. Het geluid is wat rauwer, wat rokeriger en wonderwel past haar stem daar goed bij. Het gruizige randje van de muziek mengt vloeiend met haar hese vocalen. Het is redelijk uptempo, maar dat Joan van vele markten thuis is hoorden we al op het album Cover dat eigenlijk een perfecte opmaat blijkt te zijn voor de opener van The Deep Field blijkt nu. Ik denk dat velen dat album ook niet kennen en daarom misschien wat verrast zullen zijn van deze sound. Mijn nervositeit is in elk geval al ietwat gedaald na dit nummer.
The Magic kende ik al door de opvallende videoclip die dat nummer begeleidt en daar viel ik eigenlijk al heel snel voor. Joan heeft soul, soul anno 2011. Funky, swingend, zwoel en broeierig. Gewoon een heerlijk nummer waar mijn humeur van stijgt en waar ik niet stil op kan blijven zitten. Als een krolse kat kringelt Joan zich om je benen, bedelend om aandacht en tegelijkertijd haar tanden tonend om je te laten weten dat zij 'in charge' is, en niemand anders.
The Action Man gaat van start als een soort echo van The Magic. Ook hier komt dat warme soul-geluid terug met dank aan het orgel. Het ademt in de verte ook wel een rokerig Beth Gibbons/Portishead geluid, het sleazy nachtclubleven lijkt niet ver weg. Fijn ook die blazers die het duet aangaan met gitaren en viool die nu eens niet stroperig of zoet klinkt en ondertussen wriemelt dat orgel zich overal doorheen. Tijdloos noem ik zoiets.
Flash is het langste nummer van dit album. Tergend, haast treiterend tuft de diesel voort. Het is een boeiende trip waar heel veel gebeurt. Behoorlijk psychedelisch ook. Het zonnige optimisme van het begin maakt plaats voor reflectie en een wat donkerder sfeer. De achtergrondzang op dit nummer versterkt dat nog eens extra en geeft het een Afrikaans sfeertje mee (ongetwijfeld het resultaat van haar trip naar dat continent). Voor mij is dit nummer een heerlijke trip die me meezuigt als in een draaikolk waarin je je maar al te graag door naar beneden laat zuigen. Het is bijna alsof je in trance raakt hierdoor. Je krijgt er soms zelfs een claustrofobisch gevoel bij. Een zeer spannend nummer wat mij betreft.
Run for Love heeft dat lome, trage waar ze op haar vorige albums ook al om bekend stond met als enige verschil dat de nadruk meer op de groove ligt en het veel meer rockt en daardoor rauwer overkomt. Weg zijn de pianogetinte nummers. Maar of dat heel erg is? Dit is een andere kant van Joan. Het boeit, het schuurt en het bijt. Een katje met zeer scherpe nagels.
Op Human Condition wordt de stem van Joan wat meer naar voren gehaald en mag partner Bryce Goggin wederom voor de achtergrondvocalen zorgen; vocalen die meer worden ingezet als instrument dan als echte, begeleidende achtergrondzang. Ook hier hoor ik toch een ietwat Afrikaanse echo. Het is heel subtiel en je krijgt hier geen Paul Simon Graceland gevoel, maar het is wel degelijk tastbaar. Het is een warm nummer en heeft tegelijkertijd iets kils. Prince kon dat in de jaren '80 ook zo goed, met name in zijn Sign O' the Times periode.
Kiss the Specifics heeft een beetje oude Memphis doo-woop swing. Ik las ergens anders het vergelijk met Cat Power ten tijde van haar album The Greatest en gelijk dacht ik 'ja verdomd'. Wat zijn die blazers toch geil en dat koortje hoort hier gewoon helemaal bij. En van zo'n orgel ga je toch spontaan lopen kwijlen zo lekker.
Chemmie krijgt wederom de gitaar toegewezen als hoofdrolspeler. Joan is wat dat aan gaat veelzijdig: violiste, piano en gitaar.... het maakt niet uit. Talent heeft ze zeker. Toch is dit het eerste nummer waar mijn aandacht een beetje verslapt. Misschien omdat het tot nu toe allemaal nogal overweldigend is geweest en het toch ook wennen is aan de stijlbreuk. Daarbuiten heb ik ook gewoon het gevoel dat dit nummer wat minder qua compositie is, gelukkig dan ook dat het einde me toch weer bij de les trekt en ik kan concluderen dat ook dit nummer eigenlijk gewoon erg lekker klinkt. Hoezo minder goede compositie?!
Forever And a Year is wat minder soul op de manier zoals tot nu toe veelvoudig opgevoerd, en lijkt ons nog één keer mee terug te willen nemen naar haar vorige twee albums (Covers niet meegerekend). Het is wat fluisterender, knisperiger en zweveriger, toch een beetje zoals we Joan tot nu toe altijd kenden. Hier valt wederom op hoe bijzonder haar zang toch kan zijn. Je moet er van houden, want het is en blijft vrij uitgesproken. Op dit album overigens geen duetten met grootheden als Antony of Rufus, haar muzikale maatjes.
I Was Everyone vat het album eigenlijk heel mooi samen. Sprankelend, ongrijpbaar en toch ook meer benaderbaar dan voorheen. Het heeft een prachtige sound die met recht hartverwarmend genoemd mag worden. Mijn hart bloeit wel open van dit soort nummers en ik geniet met volle teugen van de blazers en die soul-sound die het heeft. De opbouw is geweldig en zorgt voor een spetterend einde van The Deep Field.

Mijn hemel. Nu pas besef ik hoe misleidend recensies kunnen zijn (uiteraard ook die van mijzelf). Ik was zo bang voor een vreemd album van een artieste die de weg aan het kwijt raken was.
Het lijkt er inderdaad op dat ze die weg kwijt is, maar daar heeft ze wel een andere weg voor terug weten te vinden die de spanning er in weet te houden. Want wees eerlijk: wie zat er te wachten op nog meer van hetzelfde? Dat kan toch alleen maar minder zijn dan?!

The Deep Field is een warm, overweldigend album geworden waar ze mij een enorm plezier mee gedaan heeft. Misschien verkeer ik nog wel erg veel in een Adele roes en daar sluit dit album eigenlijk best goed bij aan, ook al is dit heel anders en heel wat lastiger te doorgronden. Avontuurlijker? Zeker weten, en daardoor ook niet voor zo'n groot Adele-publiek geschikt, maar misschien wel een goed alternatief voor mensen die 21 juist een doorsnee-album vinden en daardoor wat tegenvallend.
Ook de Joan As Police Woman liefhebbers zelf zullen nogal verdeeld raken over dit album, dat blijkt wel uit de tegenstrijdige reacties alleen al op deze site. Het is misschien ook geen makkelijk album, maar spannend is het zeer zeker.
Mijn liefde blijft in elk geval mooi nog even voortduren! De dames heersen tot nu toe flink zo aan het begin van een nieuw muziekjaar!

Ik sluit me helemaal aan bij aERodynamIC, gedurfde maar daardoor juist een vernieuwende en interessante plaat!

En ga vooral eens naar een live optreden van deze dame, geniaal!

Voor nu even kort: prachtig! Mooi hoe zij het avontuurlijke in haar laat preveleren boven alweer een album van intelligente kamerpop op niveau en muzikaal een heel andere weg in lijkt te slaan. Bravo!

Hier lijkt het inderdaad op. Ik beschouw mezelf nog wel als een Joan As Police Woman liefhebber. Grappig om te zien dat er mensen zijn die deze plaat wel fantastisch vinden. Ik had dit ook wel verwacht want ik had al een aantal uiterst positieve recensies gelezen voordat ik de plaat voor het eerst luisterde. Misschien was mijn verwachtingspatroon totaal anders en valt het daarom tegen. Dat heb ik ook weleens bij films, als men zegt dat het een geweldige film is dan vind ik het vaak tegenvallen. Heb je ergens geen hoge verwachtingen van dan is het vaak wel leuk. Het kan dan ook alleen maar meevallen.

Dit stukje lijkt wel speciaal voor mij geschreven. Want hoe veilig en stereotiep ik 21 vind, zo vrij en edgy klinkt The Deep Field! Ook voor Joan had het even goed die andere richting kunnen uitgaan en dus komt dit als een des te aangenamere verrassing! Mede doordat de eerste single The Magic (die steeds lekkerder wordt) zoiets nog niet echt deed vermoeden. Nog steeds veel snaarwerk, maar in plaats van een gemoedelijke viool of cello opent het album met een stevige electrische gitaar en is het meteen duidelijk dat verwachtingen er niet toe doen, we moeten het maar gewoon op ons af laten komen. De herkenbare stem van Joan (soms gelinkt aan de rustgevende mannenstem) leidt ons zacht doorheen deze reis. Hoewel je heel wat nieuwe facetten hoort, heb je nooit het gevoel dat het niet klopt: de tonnen soul, het soms harde funky geluid, het heeft altijd in deze artieste gezeten, het moest er ooit eens uitkomen. Dat gevoel van herkenbaarheid is ontzettend aangenaam op een avontuurlijk album als dit. Ze zoekt haar grenzen op, maar weet tegelijk ook alles juist uit te balanceren: het zware gitaargeluid tegenover lichte orgeltjes of wat subtiele blazers, bijna fluisterende ballades of juist erg catchy popsongs,... niets is er in overdaad. The Deep Field is een grensverleggend album, niet op muziekhistorisch gebied, maar wel in de carrière van Joan As Police Woman. Een geslaagde zet!

Dat vind ik dus ook: nog een album als de vorige twee was alleen maar minder gaan uitpakken. Maar ik snap wel dat liefhebbers daarvan niet onvoorwaardelijk mee willen gaan in deze verandering.

Mag ik me weer eens aansluiten bij mijn bovenbuurman? Ja? Dank U.
aERo, je verhaalt weer erg mooi over deze prachtplaat. Ik ervaar The Deep Field als een rijk avontuur waar ik maar geen genoeg van krijg. Iedere keer hoor ik wat nieuws en worden klemtonen verlegd. Er zit opbouw, rust, spanning en ontlading in deze plaat. De soul/pop/rock wordt door Joan Wasser met overtuiging gebracht. Wat een stem !
Voor mij is dit een kandidaat voor 5*

Even de vorige cd's van Joan vergeten en proberen te begrijpen dat een muzikant(e) zich wil vernieuwen en niet in het ouwe stramien door wil blijven gaan, wat doorgaans ook weer een verwijt wordt, ben ik vandaag ptrettig verrast dot dit album. Fans(?) zullen er wel weer heel wat over op te merken hebben, maar in dit geval ben ik het met aERo en bestfreaks (e.a) helemaal eens. Een prachtalbum. Even wennen, maar daar moet je even aan wennen en niet gelijk reageren en de boel af gaan zitten kraken. Nee hoor, ze is echt heel goed bezig.

Hmm, dit klinkt op het eerste gehoor toch interessanter dan 21 van Adele. Aan deze plaat ga ik mij eens uitgebreid wagen

Huhmmm, slightly disappointed. Ik vind deze plaat mooi, maar de verwachtingen waren (te?) hoog gespannen. Mede, omdat ik in allerlei recensies las dat 'ie beter was dan de 2 voorgangers. En dat vind ik nou net niet. Die platen waren niet alleen mooi, maar deden op momenten kippenvel langs mijn ruggegraat omhoog kruipen. En die momenten mis ik in deze plaat, waar verder niets mis mee is. Mooie arrangementen met een snufje Afrika. En de dame kan nog steeds erg goed zingen. Twijfel tussen 3,5 of 4***. Bij twijfel afronden naar beneden, dus 3,5.

Aardig plaatje, niet meer niet minder, en vond zelf de vorige twee toch wel leuk, dus vind deze inderdaad ook minder dan die 2...

Zeker in het begin staan er nog best wat aardige nummers op, lekker vrolijk sfeertje, ligt makkelijk in het gehoor, maar heb idee dat het allemaal nog net wat safer is dan bij vorige platen, en zal er dus niet heel vaak meer naar luisteren denk ik... en Chemmie ... dat gun je je ergste vijand nog niet, daarnaar te moeten luisteren..

Ik vind dit Deep Field een stuk dynamischer als To Survive, wat ik bij tijd en wijle wat tam vond klinken. To Survive moet ik nog luisteren, maar als het dezelfde stijgende lijn inzet, als wat ik hier krijg voorgeschoteld, moet dat zeker goed komen. Joan As Police Woman, weet hier een diversiteit neer te zetten, zonder dat het minder coherent aandoet. The Deep Field weet mijn aandacht vast te houden en soms ook mee te slepen in de setting van het nummer, zoals bijv. op een Human Condition. Ook na die door mij gevreesde nr.6 van een album, blijft de sfeer erin en houd die deze ook vast tot aan het eind.
Mooi gedaan.

Helemaal iets anders dan haar twee vorige platen, ik hou wel van artiesten die ''experimenteren'' dus voor mij is dit een meevaller, ok ze laat soms wat ''steken vallen '' ,maar al bij al valt deze cd heel goed mee, je mag hem alleen niet vergelijken met de twee vorige maar het beschouwen als een nieuwe bladzijde in haar carriere.. voor mij een verdiende 4;0

Heb dit album van Joan al erg lang in huis. Paar keer gedraaid en op de stapel twijfelgevallen terecht gekomen. Afgelopen jaar niet meer aan bod gekomen door de constante stroom aan nieuwe releases. Toch maar weer eens gedraaid en met andere oren naar Joan geluisterd. Zeker niet slecht en de indruk die ze achter laat is beter dan ik van vorig jaar kon herinneren. Paar goeie nummers die erg catchy zijn en swingen. Ruime voldoende voor Joan op deze Deep Field. Herontdekking van de maand.

Bij gebrek aan hele fijne platen in 2019, maar eens wat platen uit recente jaren aan het luisteren.
Deze had ik volledig links laten liggen, maar wat een goede plaat is dit! Het is al eerder gezegd, een stijlbreuk, maar meer van hetzelfde zou haar discografie geen goed hebben gedaan.
Vind de klasse van deze plaat afstralen en snap niet goed, waarom haar experimenteerdrift zo laag wordt beloond. 4*

Gekocht na haar optreden in Brussel destijds. Een album dat wat minder blijft hangen, maar zeker een voldoende scoort. Nu zag ik dat in september nieuw werk van haar verschijnt. Benieuwd alvast, want dit is het laatste album dat ik van haar kocht, dus toch weeral effe geleden ....