Joan As Police Woman - The Deep Field (2011)

Real Life en To Survive waren twee schitterende platen. Ik heb er onwijs veel van genoten, we hebben even moeten wachten op een nieuwe studioalbum van Joan As police maar nu is er dan eindelijk een. Hij heet the deep field, en is anders dan de vorige twee albums: niet qua zang wel qua begeleiding, maar vooral qua Niveau...

Is dit Joan? denk ik als ik de opener nervous hoor, maar na 39 seconde hoor ik haar vertrouwde stemgeluid weer. Maar wat een ontzettend swingend nummer, lekker hoor. De begeleiding is heerlijk swingned, zo had ik haar nog niet eerder gehoord. Het nummer is voor Joan's doen behoorlijk vrolijk. De orgel, electrisch gitaar, drums en blazers zitten goed in elkaar, maar op de helft raak je gewend aan het nummer en is het niet meer verpletterend, matig zelfs. Single The Magic is ook weer swingend, soulvol, groovy vrolijk en mooi, dit nummer weet wel te boeien. The Action Man klinkt dan weer een beetje als vroeger. En dan komt de verassing van het album: Flash. Een nummer van bijna 9 minuten, Ja.. dan kan het vriezen of dooien. En helaas het nummer weet niet tot het einde te boeien. En de vrolijke sfeer waarmee het album begon is nu enigzins verdwenen. Na 6 minuten is het echt te veel van het goede, en had Joan Wasser beter het nummer kunnen stoppen.
Run for love is ook zeker niet vrolijk, meer zwaar en depressief. wel mooier dan het vorige nummer. Maar wat doet de Police woman dan? Een vrolijk nummer met een zware mannenstem die vaak Human Condition zegt, het is een nummer dat niet zo weet te boeien. Kiss the specifics is ook geen nummer zoals we van Joan zijn gewend, helaas. Chemmie is gelukkig weer wat beter, maar nog steeds geen klassieker. Dan Krijgen we weer een nummer van ruim 6 minuten, dat eigelijk nouwlijks weet te boeien. Het is zelfs een beetje saai (!). Maar gelukkig is net als altijd de afsluiter van een Joan As police woman cd, weer heel mooi. I was everyone is misschien wel het beste nummer van deze matige cd. En hier is het wel gelukt om een nummer te maken dat de hele 6 en 19 seconde weet te boeien. Door dit nummer weet ze het geheel nog net een positieve draai mee te geven, en komt Joan nog net op een voldoende uit.

Het album valt me helaas vies tegen, The Deep field haalt het hoge niveau van het prachtige Real life en to survice bij lange na niet. Dit wil niet zeggen dat ik geen fan meer ben van Joan as police Woman, integendeel: ik ben nog steeds fan.
Maar van dit album ben ik wat minder fan.

van: daanmuziek.blogspot....

Wat een tegenvaller dit zeg. De achtergrond zang, die vaak ronduit irritant is, verpest voor mij dit album. De opener is vrij experimenteel en rockt wat meer dan we van Joan gewend zijn. Run For Love is ook in deze stijl. Op zich niks mis mee maar ik geef persoonlijk de voorkeur aan een zwaarmoediger Joan.
The Magic is zelfs een vrolijk opgewekt nummer. Bij het volgende nummer, Action Man, kom ik pas aan mijn trekken. Een erg mooi en rijk nummer.
Dan Flash, hier stoor ik mij voor het eerst aan de achtergrond "zang", in dit geval kan je het niet echt zang noemen. Eerder gebrom. Run For Love, Human Condition, Kiss the Specifics en Chemmie hebben ook alle drie achtergrond zang waar ik me aan stoor.
Forever & a Year is het mooiste nummer naar mijn mening. Gevoelig en stemmig. Hier hoor je hoe mooi dit album had kunnen zijn.
Het album eindigt met I Was Everyone. Een nummer dat in 6 minuten naar een ware climax opbouwt met soul en rock invloeden.

Al met al een behoorlijke tegenvaller. Volgende keer wat zwaarmoediger en geen achtergrondzang alstublieft.

Twee albums op 4,5*, eentje (een soort tussendoortje) 4* en een EP 4*. Helemaal leip van haar als violiste in de band van Rufus Wainwright en toen ze eenmaal solo ging en ik haar live heb mogen aanschouwen kon het niet meer fout. Joan Wasser werd een lievelingetje en het leek er op ook een blijvertje....

En toen las ik de vernietigende stukjes en lage stemmen hier op musicmeter. Users die haar hoog hadden zitten ook nog eens. Elke artiest heeft recht op zijn of haar misser. Natuurlijk. Maar ik ben daar nu nog niet klaar voor. En zo vermeed ik dus maar de luisterpaal en was het wachten op de cd, want die was inmiddels wel besteld.
Met angst en beven moest ik er dan maar aan geloven, hopende dat ik het pertinent oneens zou gaan worden met mijn voorgangers hier op de site.

Haar stem is gelukkig herkenbaar uit duizenden zodra ik Nervous voor het eerst hoor. Het geluid is wat rauwer, wat rokeriger en wonderwel past haar stem daar goed bij. Het gruizige randje van de muziek mengt vloeiend met haar hese vocalen. Het is redelijk uptempo, maar dat Joan van vele markten thuis is hoorden we al op het album Cover dat eigenlijk een perfecte opmaat blijkt te zijn voor de opener van The Deep Field blijkt nu. Ik denk dat velen dat album ook niet kennen en daarom misschien wat verrast zullen zijn van deze sound. Mijn nervositeit is in elk geval al ietwat gedaald na dit nummer.
The Magic kende ik al door de opvallende videoclip die dat nummer begeleidt en daar viel ik eigenlijk al heel snel voor. Joan heeft soul, soul anno 2011. Funky, swingend, zwoel en broeierig. Gewoon een heerlijk nummer waar mijn humeur van stijgt en waar ik niet stil op kan blijven zitten. Als een krolse kat kringelt Joan zich om je benen, bedelend om aandacht en tegelijkertijd haar tanden tonend om je te laten weten dat zij 'in charge' is, en niemand anders.
The Action Man gaat van start als een soort echo van The Magic. Ook hier komt dat warme soul-geluid terug met dank aan het orgel. Het ademt in de verte ook wel een rokerig Beth Gibbons/Portishead geluid, het sleazy nachtclubleven lijkt niet ver weg. Fijn ook die blazers die het duet aangaan met gitaren en viool die nu eens niet stroperig of zoet klinkt en ondertussen wriemelt dat orgel zich overal doorheen. Tijdloos noem ik zoiets.
Flash is het langste nummer van dit album. Tergend, haast treiterend tuft de diesel voort. Het is een boeiende trip waar heel veel gebeurt. Behoorlijk psychedelisch ook. Het zonnige optimisme van het begin maakt plaats voor reflectie en een wat donkerder sfeer. De achtergrondzang op dit nummer versterkt dat nog eens extra en geeft het een Afrikaans sfeertje mee (ongetwijfeld het resultaat van haar trip naar dat continent). Voor mij is dit nummer een heerlijke trip die me meezuigt als in een draaikolk waarin je je maar al te graag door naar beneden laat zuigen. Het is bijna alsof je in trance raakt hierdoor. Je krijgt er soms zelfs een claustrofobisch gevoel bij. Een zeer spannend nummer wat mij betreft.
Run for Love heeft dat lome, trage waar ze op haar vorige albums ook al om bekend stond met als enige verschil dat de nadruk meer op de groove ligt en het veel meer rockt en daardoor rauwer overkomt. Weg zijn de pianogetinte nummers. Maar of dat heel erg is? Dit is een andere kant van Joan. Het boeit, het schuurt en het bijt. Een katje met zeer scherpe nagels.
Op Human Condition wordt de stem van Joan wat meer naar voren gehaald en mag partner Bryce Goggin wederom voor de achtergrondvocalen zorgen; vocalen die meer worden ingezet als instrument dan als echte, begeleidende achtergrondzang. Ook hier hoor ik toch een ietwat Afrikaanse echo. Het is heel subtiel en je krijgt hier geen Paul Simon Graceland gevoel, maar het is wel degelijk tastbaar. Het is een warm nummer en heeft tegelijkertijd iets kils. Prince kon dat in de jaren '80 ook zo goed, met name in zijn Sign O' the Times periode.
Kiss the Specifics heeft een beetje oude Memphis doo-woop swing. Ik las ergens anders het vergelijk met Cat Power ten tijde van haar album The Greatest en gelijk dacht ik 'ja verdomd'. Wat zijn die blazers toch geil en dat koortje hoort hier gewoon helemaal bij. En van zo'n orgel ga je toch spontaan lopen kwijlen zo lekker.
Chemmie krijgt wederom de gitaar toegewezen als hoofdrolspeler. Joan is wat dat aan gaat veelzijdig: violiste, piano en gitaar.... het maakt niet uit. Talent heeft ze zeker. Toch is dit het eerste nummer waar mijn aandacht een beetje verslapt. Misschien omdat het tot nu toe allemaal nogal overweldigend is geweest en het toch ook wennen is aan de stijlbreuk. Daarbuiten heb ik ook gewoon het gevoel dat dit nummer wat minder qua compositie is, gelukkig dan ook dat het einde me toch weer bij de les trekt en ik kan concluderen dat ook dit nummer eigenlijk gewoon erg lekker klinkt. Hoezo minder goede compositie?!
Forever And a Year is wat minder soul op de manier zoals tot nu toe veelvoudig opgevoerd, en lijkt ons nog één keer mee terug te willen nemen naar haar vorige twee albums (Covers niet meegerekend). Het is wat fluisterender, knisperiger en zweveriger, toch een beetje zoals we Joan tot nu toe altijd kenden. Hier valt wederom op hoe bijzonder haar zang toch kan zijn. Je moet er van houden, want het is en blijft vrij uitgesproken. Op dit album overigens geen duetten met grootheden als Antony of Rufus, haar muzikale maatjes.
I Was Everyone vat het album eigenlijk heel mooi samen. Sprankelend, ongrijpbaar en toch ook meer benaderbaar dan voorheen. Het heeft een prachtige sound die met recht hartverwarmend genoemd mag worden. Mijn hart bloeit wel open van dit soort nummers en ik geniet met volle teugen van de blazers en die soul-sound die het heeft. De opbouw is geweldig en zorgt voor een spetterend einde van The Deep Field.

Mijn hemel. Nu pas besef ik hoe misleidend recensies kunnen zijn (uiteraard ook die van mijzelf). Ik was zo bang voor een vreemd album van een artieste die de weg aan het kwijt raken was.
Het lijkt er inderdaad op dat ze die weg kwijt is, maar daar heeft ze wel een andere weg voor terug weten te vinden die de spanning er in weet te houden. Want wees eerlijk: wie zat er te wachten op nog meer van hetzelfde? Dat kan toch alleen maar minder zijn dan?!

The Deep Field is een warm, overweldigend album geworden waar ze mij een enorm plezier mee gedaan heeft. Misschien verkeer ik nog wel erg veel in een Adele roes en daar sluit dit album eigenlijk best goed bij aan, ook al is dit heel anders en heel wat lastiger te doorgronden. Avontuurlijker? Zeker weten, en daardoor ook niet voor zo'n groot Adele-publiek geschikt, maar misschien wel een goed alternatief voor mensen die 21 juist een doorsnee-album vinden en daardoor wat tegenvallend.
Ook de Joan As Police Woman liefhebbers zelf zullen nogal verdeeld raken over dit album, dat blijkt wel uit de tegenstrijdige reacties alleen al op deze site. Het is misschien ook geen makkelijk album, maar spannend is het zeer zeker.
Mijn liefde blijft in elk geval mooi nog even voortduren! De dames heersen tot nu toe flink zo aan het begin van een nieuw muziekjaar!