0
geplaatst: 19 maart 2011, 20:37 uur
De laatste tijd ga ik weer meer en meer metal beluisteren. Ik weet dat je dit genre kan onderverdelen in vele subgenres, en dat dit een beetje op de scheidslijn ligt tussen black metal en death metal, althans, dat heb ik ergens gelezen, als ik me niet vergis. Feit is dat deze plaat van het Nieuw-Zeelandse Ulcerate één van de betere metalplaten van 2011 is. Tot nu toe.
Deze plaat maakte vanaf de eerste luisterbeurt al een sterke indruk op mij. het openingsnummer begint spookachtig, en barst dan los. Vooral het helse drumritme valt me op, en klinkt gewoon geweldig. Verder is de mix tussen enorm energieke snelle stukken, grootse, indrukwekkende momenten en atmosferische, haast pastorale rustpunten uiterst geslaagd. Ik ga hier niet elk nummer apart bespreken, want ik zie dit album echt als één geheel. De grunts klinken erg goed, niet te schor of zo, en toch vrij melodieus.
Ik heb het al gehad over het drumwerk; wel, het gitaarwerk verdient eveneens een grote pluim. De riffs zijn voor het merendeel echt goed gevonden, en komen dan ook prima uit de verf. De spanning die opgezet wordt op deze plaat, wordt mede veroorzaakt door die mokerriffs.
Wat ik ook zo knap vind aan dit album, is dat de band nooit de pedalen kwijt speelt. Ik bedoel, ik kan me inbeelden dat het niet makkelijk is om het overzicht te behouden als je zulke sfeervolle, toch vrij lange nummers componeert, de verleiding om allerlei zijweggetjes in te slaan en het noorden compleet kwijt te raken is dan zeker niet nihil. Ulcerate zorgt ervoor dat hun nummers prima beluisterbaar zijn, en er zit ook echt een lijn in; ik kan het althans goed volgen, en daarom krijgt deze plaat toch een halfje extra dan normaal. Het zit, zoals Don Cappuccino ook al eerder opmerkte, gewoon erg goed in mekaar.
IJzersterk album dus, van Ulcerate, aangename verrassing! De overgangen zijn ook als vrijwel perfect te beschouwen (al bestaat perfectie volgens sommigen natuurlijk niet). De manier waarop ‘Cold Becoming’ langzaam uitsterft, en dan overvloeit in het griezelige ‘Beneath’, ik krijg er elke keer weer de rillingen van. The creeps, zo je wil.
Voor mensen die deze band niet kennen: ik kan geen vergelijkingsmateriaal aanbevelen, maar bekijk gewoon de hoes eens even. Als die je veel te kil en donker overkomt, dan zou ik ‘m niet gaan beluisteren, want de hoes weerspiegelt de muziek in dit geval vrij accuraat. Als de hoes je wel bevalt, dan zou deze plaat wel eens een hoop luisterplezier kunnen opleveren, want het is echt een sterke plaat. Beklemmend, beangstigend, bevrijdend ook, op z’n eigen manier.
4 sterren
Deze plaat maakte vanaf de eerste luisterbeurt al een sterke indruk op mij. het openingsnummer begint spookachtig, en barst dan los. Vooral het helse drumritme valt me op, en klinkt gewoon geweldig. Verder is de mix tussen enorm energieke snelle stukken, grootse, indrukwekkende momenten en atmosferische, haast pastorale rustpunten uiterst geslaagd. Ik ga hier niet elk nummer apart bespreken, want ik zie dit album echt als één geheel. De grunts klinken erg goed, niet te schor of zo, en toch vrij melodieus.
Ik heb het al gehad over het drumwerk; wel, het gitaarwerk verdient eveneens een grote pluim. De riffs zijn voor het merendeel echt goed gevonden, en komen dan ook prima uit de verf. De spanning die opgezet wordt op deze plaat, wordt mede veroorzaakt door die mokerriffs.
Wat ik ook zo knap vind aan dit album, is dat de band nooit de pedalen kwijt speelt. Ik bedoel, ik kan me inbeelden dat het niet makkelijk is om het overzicht te behouden als je zulke sfeervolle, toch vrij lange nummers componeert, de verleiding om allerlei zijweggetjes in te slaan en het noorden compleet kwijt te raken is dan zeker niet nihil. Ulcerate zorgt ervoor dat hun nummers prima beluisterbaar zijn, en er zit ook echt een lijn in; ik kan het althans goed volgen, en daarom krijgt deze plaat toch een halfje extra dan normaal. Het zit, zoals Don Cappuccino ook al eerder opmerkte, gewoon erg goed in mekaar.
IJzersterk album dus, van Ulcerate, aangename verrassing! De overgangen zijn ook als vrijwel perfect te beschouwen (al bestaat perfectie volgens sommigen natuurlijk niet). De manier waarop ‘Cold Becoming’ langzaam uitsterft, en dan overvloeit in het griezelige ‘Beneath’, ik krijg er elke keer weer de rillingen van. The creeps, zo je wil.
Voor mensen die deze band niet kennen: ik kan geen vergelijkingsmateriaal aanbevelen, maar bekijk gewoon de hoes eens even. Als die je veel te kil en donker overkomt, dan zou ik ‘m niet gaan beluisteren, want de hoes weerspiegelt de muziek in dit geval vrij accuraat. Als de hoes je wel bevalt, dan zou deze plaat wel eens een hoop luisterplezier kunnen opleveren, want het is echt een sterke plaat. Beklemmend, beangstigend, bevrijdend ook, op z’n eigen manier.
4 sterren
0
geplaatst: 14 augustus 2014, 14:03 uur
The Destroyers of All is een van de meest imposante metalalbums die ik het afgelopen jaar heb ontdekt. De plaat zelf is uiteraard al een paar jaar oud, maar in 2011 heb ik niks van deze release meegekregen. Ik kwam dit album pas op het spoor toen ik, na een vakantie in Nieuw Zeeland, me afvroeg of er eigenlijk goede metal werd gemaakt in dat land. Ja dus.
Dit album is een klein technisch deathmetalmeesterwerkje. Het eerste wat me opviel toen ik het ging luisteren, was het drumwerk. Dat laat zich het best omschrijven met de titel van het album. In positieve zin. Erg strak, en alsof alles wat dichtbij de drums komt inderdaad wordt vernietigd. Toch is het niet alleen voor de drums dat ik dit album beluister: Ulcerate schept een beklemmende sfeer. De sfeer van worden meegesleurd door een golf, alle controle over jezelf verliezend. Soms kom je even boven water. Snel adem halen voordat je weer onder het wateroppervlak verdwijnt.
Het album moet het niet hebben van de individuele nummers, maar van het geheel dat de nummers samen vormen. Dat is ook meteen het zwakke punt van The Destroyers of All: zodra je aandacht ook maar een beetje verslapt, wordt het geheel meteen een homogene brij van beukende drums en riffs. Met de koptelefoon op luisteren dus.
Voor nu een hele dikke vier sterren. Wellicht dat ik er later nog een halfje bij doe.
4.0*
Dit album is een klein technisch deathmetalmeesterwerkje. Het eerste wat me opviel toen ik het ging luisteren, was het drumwerk. Dat laat zich het best omschrijven met de titel van het album. In positieve zin. Erg strak, en alsof alles wat dichtbij de drums komt inderdaad wordt vernietigd. Toch is het niet alleen voor de drums dat ik dit album beluister: Ulcerate schept een beklemmende sfeer. De sfeer van worden meegesleurd door een golf, alle controle over jezelf verliezend. Soms kom je even boven water. Snel adem halen voordat je weer onder het wateroppervlak verdwijnt.
Het album moet het niet hebben van de individuele nummers, maar van het geheel dat de nummers samen vormen. Dat is ook meteen het zwakke punt van The Destroyers of All: zodra je aandacht ook maar een beetje verslapt, wordt het geheel meteen een homogene brij van beukende drums en riffs. Met de koptelefoon op luisteren dus.
Voor nu een hele dikke vier sterren. Wellicht dat ik er later nog een halfje bij doe.
4.0*
0
geplaatst: 12 maart 2016, 12:10 uur
Een van de meest originele death metalbands van de afgelopen jaren is afkomst uit Nieuw-Zeeland, van alle plaatsen op aarde. Ulcerate neemt eigenlijk het soort dissonante technische death metal waarmee Gorguts in de jaren '90 experimenteerde en geeft hier een eigen twist aan. De manier waarop de riffs ook dubbelen als onderwereldse soundscapes, valt op zijn minst opmerkelijk te noemen. Van het weelderige Nieuw-Zeelandse landschap valt weinig terug te horen in de band; de muziek klinkt kil en pikzwart, maar is toch ook weer interessant en volkomen 'luisterbaar' - dit in tegenstelling tot de eentonige geluidsbrij van bijvoorbeeld een Portal.
* denotes required fields.
* denotes required fields.