Chris de Burgh - Beautiful Dreams (1995)

'This album I always wanted to make', schrijft De Burgh in het begeleidende CD-boekje. Een hartenkreet die me iets teveel als een cliché klinkt om helemaal te geloven. Zegt niet iedere artiest dat bij het uitbrengen van de nieuwste worp? Maar aan de andere kant - en ik geloof altijd in een andere kant - kan hij het menen. Want wat hij hier ter beschikking had was een waar symfonie-orkest in de studio. Het verklaart ook wel waarom het hele album in slechts acht dagen werd opgenomen. Al die orkestleden kunnen wel een boterhammetje voor tussen de middag meenemen, maar ze hebben meer te doen dan eindeloos tracks inspelen. Dat kost wat.

Chris de Burgh staat midden in de orkestbak achter de microfoon en lijkt te dirigeren. '... without the benefit of of the safety-net of modern technology, was immensely exciting - everything in one take, the way it used to be.' schrijft hij daarover. Een prachtervaring en met volle concentratie dus. Misschien is dat wel te horen aan het warme akoestische resultaat. Een natuurlijke klank.

De Burgh beschouw ik als een oprechte artiest, maar een beetje pathetisch af en toe. Zijn zangtechniek laat ook wat te wensen over. Hij haalt vaak net teveel uit in de hoogte. Maar dat is zijn handelsmerk geworden en geen fan zal zich daaraan storen. Begonnen met folkrepertoire, steeds meer in de richting gegaan van de zoetere liefdesballads. Veel eigen repertoire horen we op dit album maar ook Girl van Lennon/McCartney en In Dreams van Roy Orbison.

Drie nieuwe eigen songs toch ook nog: In Love Forever, I'm Not Crying over You en tenslotte One More Mile to Go. Geen echte hoogvliegers en voortbordurend op gezinsgeluk en eeuwige waarden. In de vreedzame negentiger jaren, in de tijd voordat internet de huiskamer was binnengedrongen, een prachtige CD die je in je dure microsetje liet schuiven. Met je geliefde op de bank nog even genieten na een drukke dag op kantoor. Tja, mooie dagen. I'm Not Crying ...