Mott the Hoople - All the Young Dudes (1972)

Een van de allerbeste Glamrock platen ooit gemaakt. Met David Bowie als geinspireede producer gecombineerd met het reeds aanwezige talent behoort deze plaat zeker tot de klassiekers van de Britse pop van de begin jaren zeventig.

David Bowie schreef het schitterende All the Young Dudes.

En Lou Reed Sweet Jane.

Leuk plaatje hoor!

Prima plaatje, band lijkt mij nogal ondergewaard?

Destijds best wel een grote naam deze Mott the Hoople. Ik ken ze alleen van All the Young Dudes en de invloed van Bowie daarop. De cover van Sweet Jane is wel aardig gedaan, maar Reed geeft er zelf meer jus aan vind ik. Blijkbaar heeft Queen in hun begintijd tijdens een tour van Mott the Hoople in diens voorprogramma gestaan. Wel grappig om te zien MOTT THE HOOPLE en een stukje daaronder in kleinere letters queen. De muziek klinkt als good old rock 'n roll met alles wat erbij hoort....niets mis mee, maar geen echte eeuwigheidswaarde.

Fijne begin jaren-70 rockplaat.
Mott The Hoople werd ook meegenomen op de glamrockgolf, al waren ze al vanaf 1969 bezig, met weinig succes. Dit is zelfs hun vierde album al.
Toen ze er het bijltje bij neer wilden gooien, bood fan David Bowie aan om een nummer te schrijven voor hen. Dat was aanvankelijk Suffragette City, maar dat vonden ze niets, dus werd het All The Young Dudes.
Een geweldig nummer overigens waaraan je ook echt kunt horen dat het van Bowie is.
De cover van Sweet Jane vind ik ook erg goed te pruimen.
Het lange nummer Ready For Love/After Lights is wat mij betreft het een na beste nummer van de plaat.
Ook Jerkin' Crocus en One Of The Boys zijn hele aardige nummers.
Een plaat dus met overwegend enigszins slepende midtempo gitaarrock met fijne soloos hier en daar (Mick Ralphs) en de aangename stem van Ian Hunter, zonder echte inzakkers.
Mick Ralphs ging later naar Bad Company en werd vervangen door Mick Ronson.
Twee jaar later ging Ian Hunter met Mick Ronson verder als duo en dat betekende min of meer het einde van Mott The Hoople.
De rest ging nog wel verder als Mott en nog later als British Lions, maar het werd niks meer.

In 2009 werd er ge-reunieerd en van deze concerten zijn zelfs nog een 2- en 3-CD (live) opgenomen.
Op vinyl (uiteraard).

Uiteindelijk is deze plaat toch een soort Bowie en de Stones zonder Bowie en de Stones. Nouja goed, met een heel klein beetje Bowie.

Net het kleine beetje Bowie (All the young dudes) was mijn eerste kennismaking met dat androgyne marsmannetje (vond ik toen). Dit album van Mott kan overigens de toets der kritiek glansrijk doorstaan zonder verwijzing naar Bowie. Ik beluister het nog graag net als de opvolger. Goudeerlijke rock zonder opsmuk met een heerlijk snerende Ian Hunter. Diens latere solowerk (met oa Mick Ronson) is ook de moeite van het beluisteren meer dan waard.

Hieronder twee versies van de titelsong. De eerste gezongen door Mott's Ian Hunter met Bowie op sax en de tweede door maker van de song zelf:

All the Young Dudes - David Bowie - Ian Hunter - Mick Ronson - Queen - Freddie Mercury Tribute - YouTube

David Bowie - All the Young Dudes - Hurricane Festival (2004) - YouTube

Mott The Hoople is een band waar je goede verhalen over hoort. Heb die band op een of andere manier helemaal gemist. Een band om de albums van te gaan ontdekken dit jaar.

Wordt dit onder glamrock geschaard? Vreemd. Dit is gewoon goeie rock. Misschien viel de groep qua uiterlijk en referentie naar David Bowie tijdelijk onder dat predikaat maar eigenlijk doet men de groep tekort.

Vandaag dit specifieke album gescoord op een platenbeurs. Overal vroeg ik ernaar, niemand had iets van de band. Mott The Hoople was de vraag maar nee hoor. Echt raar. Een handelaar (een leuke vent, hij hield van Hanoi Rocks en Johnny Thunders bijv, hij wist er redelijk wat van) zei dat zo'n elpee laatst verkocht was voor 80,- "jahaa want die zijn zeldzaam hoor". Huh?
Op het einde van de jacht viste ik er toch één uit de bakken zeg. Of liever: zo'n verkoper herinnerde zich een plek waar ie kon staan en warempel. Tien euro vroeg ie. Zeven gaf ik 'm en het album gaat op de draaitafel.

Standing on the corner
Suitcase in my hand
Jack is in his corset and Jane is in her vest
And me I'm in a rock and roll band

Met deze eerste tekstregels begint het album. Gewoon een goede rockschijf uit begin 70'er jaren, maar dat is hier al opgemerkt.
Favoriete songs: Sweet Jane en het wat dromerigeReady For Love / After Lights.
Maar - deze band eigen lijkt het - 'slechte' nummers staan er niet op.
Ken ook het album "Mott" (de opvolger van dit album) en die vind ik net wat beter.
Zo hier en daar een saxofoon, de opbouw van de nummers en vooral het gitaarwerk maken dit echter een heerlijk luisteralbum. 3,5 sterren.

Geschreven door Lou Reed, maar dat wist je al, neem ik aan? Ik deel je lichte voorkeur voor de opvolger maar luister ook graag naar dit album omdat het zo pretentieloos en onbevangen klinkt. Lekkere seventies-rock met inventieve en catchy songs, een fijne zanger voor dit soort muziek en uitstekend gitaarwerk.

Ja natuurlijk kende ik dat nummer al van Lou Reed, kistenkuif. Deze band kan gewoon anno 2016 nog steeds een voorbeeld zijn voor beginnende rockbands voor 'hoe het moet' als het gaat om een gedegen song in elkaar te zetten en ook te kiezen voor goede muzikanten ter vertolking van het nummer.

Trouwens,


Thanx voor die performance. Geweldig om Bowie weer eens te zien, en op saxofoon.
Wat een club daar op het podium, ook met die zanger van Def Leppard.
Een sympathieke geste van David, aan Mott The Hoople, toen Mott op het punt stond van uiteenvallen: Bowie leverde hen deze song. Mooi om ze dit Freddie Mercury tribute te zien spelen.

Aan dit album is onder meer mee gewerkt door Lou Reed en David Bowie. Het nummer Sweet Jane is geschreven door Lou Reed voor de Velvet Underground en later nog eens opgenomen voor Lou Reed's live album Rock & Roll Animal. Die versie vind ik veel mooier door het scherpe gitaarspel.
All the Young Dudes is geschreven door David Bowie, die ook saxofoon speelt en zingt op dit nummer.
Gitarist Mick Ralphs heeft het nummer Ready for Love geschreven voor dit album. Later is dit ook nog eens uitgebracht door Bad Company, waar Ralps deel van uitmaakte.

Een album met 65 (nu 66) stemmen en daarbij geen enkele score van vijf*. Ik weet niet of dat bijzonder is, maar het viel me zo op. Niet dat het van mij 5* gaat krijgen. Integendeel, al bevat het album wel een aantal aardige songs. Wel een erg povere uitvoering van Sweet Jane. All the Young Dudes klinkt daarentegen wel prettig. Verder is het Stones achtige Jerkin' Circus niet echt geslaagd te noemen.
One of the Boys is een stuk aangenamer, maar behalve het kleine lichtpuntje Ready for Love / After Lights word ik er niet echt vrolijk van.
Op 58 in de 100 Greatest Albums of 1972 en één plaats elager in de huidige lijt over 1972 van Best Ever Albums.
3*

Ik heb nooit begrepen waarom Mott zo'n grote band was. Eerlijk gezegd hoor ik het gewoon niet.
Ja, "All the Young Dudes" is een geweldig nummer. Maar dat is geschreven door Bowie en dat nummer steekt ook met kop en schouders boven de rest. Ik vind Ian Hunter's latere solo werk met Mick Ronson echt stukken beter dan dit.

Om het album te beginnen met een cover vind ik al erg zwak. Voornamelijk ook omdat ik het origineel veel beter vind. Ze voegen er eigenlijk weinig aan toe. Op kant A vind ik dus Bowie's nummer het beste, en daarnaast is "Sucker" ook een lekker nummertje. De rest doet me niks.
Kant B begint met een fijn nummer maar ook wel erg simpel. Het effect met de telefoon is lekker overgenomen van Soft Machine. Erg origineel hoor... Eigenlijk vind ik kant B helemaal niks. "Ready for Love" is een fijn nummer, maar is later door Bad Company beter gedaan. Ik denk dat Ralphs het beter had kunnen bewaren. Het laatste nummer "Sea Diver" heeft een mooie orkestratie door Mick Ronson, maar de melodie doet me gewoonweg niks.

Als je de single "All the Young Dudes" hebt gehoord en geweldig vind, luister dan zeker NIET dit album. Geen enkel nummer komt in de buurt. De term 'glam rock' zou ik ook zeker niet op dit album plakken.

Sluit je ogen en geniet.
Het is een combi van Ziggy Stardust And The Spiders From Mars van David Bowie en Transformer van Lou Reed.

Het zal wel vloeken in de kerk zijn maar ik vind het nummer All the young dudes helemaal niet zo geweldig. Het heeft een zeurderig, bijna zeikerig refrein. De coupletten gaan nog maar dan heb je het wel gehad. Het is Mott gegund dat ze er een beste hit mee scoorden maar ze hebben heel wat leukere nummers gemaakt vind ik.

Haha, vielip. Jij zegt precies wat ik al jaren denk, maar nooit hardop durfde zeggen (nou ja, dat laatste valt ook wel weer mee). Ook ik heb All the young dudes nooit zo geweldig gevonden. Het zal wel door de Bowie-connectie komen dat dat nummer zo hoog staat aangeschreven. Maar ook ik vind het een wat dreinerig nummer, dat naar mijn idee bovendien niet helemaal representatief is voor hun repertoire. Dan hoor ik veel liever all-out rockers als Roll away the stone, The golden age of rock 'n' roll en All the way from Memphis. Of Once bitten twice shy, maar dat was weer Ian Hunter solo.

Het is wellicht ook de reden geweest waarom ik me pas jaren later enigszins heb verdiept in het fenomeen Mott the Hoople. Ik ken de band verder nog steeds niet goed, heb alleen maar een verzamel-CD van ze. Maar dat het koppel Ian Hunter/Mick Ronson garant staat voor heerlijke ongecompliceerde rock 'n' roll en dat ze allebei prima nummers kunnen schrijven, staat wel vast.

All the Young Dudes heeft een zeer aanstekelijk refrein, je hoort wel duidelijk de hand van David Bowie in. De overige songs mogen er beslist ook zijn.

Over de band Mott the Hoople
Mott the Hoople is een Britse rockband die bekend werd in de jaren 70. De groep combineert harde rock met een energieke en soms glamrock-stijl. Hun muziek heeft sterke gitaren en meeslepende teksten. De band begon met bescheiden succes, maar werd beroemd dankzij hun samenwerking met David Bowie. De zanger, Ian Hunter, is een opvallend lid vanwege zijn unieke stem en uitstraling. Mott the Hoople staat bekend om hun passie en energie, die duidelijk naar voren komen in hun muziek en optredens.

Over het album All the Young Dudes
Het album All the Young Dudes uit 1972 is het meest bekende werk van Mott the Hoople. Het werd geproduceerd door David Bowie, die de band ook het titelnummer gaf om te spelen. Dit lied werd een grote hit en maakte de band beroemd. Het album heeft een mix van krachtige rocknummers en gevoelige ballads. Het is een iconisch album in de glamrockgeschiedenis en wordt gezien als een belangrijke stap in de carrière van Mott the Hoople. All the Young Dudes inspireert nog steeds veel muziekliefhebbers en artiesten wereldwijd.

Over de nummers op het album
Opener Sweet Jane is een vrolijk en energiek nummer over vrijheid en het genieten van het leven. Een cover van de Velvet Underground. Het beschrijft momenten uit het dagelijkse leven van twee geliefden, Jane en Jack. De sfeer is speels en optimistisch, met een sterke rockklank en een pakkend ritme dat het nummer extra kracht geeft. Deze versie is aardig maar geen top. (7)

Momma's Little Jewelgaat over een jonge rebel die grenzen verkent en zich losmaakt van verwachtingen. De tekst beschrijft een speelse en zelfverzekerde houding. De sfeer is levendig en brutaal, met een mix van energie en rock-'n-roll, die het nummer een gedurfde en opvallende uitstraling geeft. (7)

All the Young Dudes is een anthem voor jonge mensen vol dromen en vrijheid. Het nummer vertelt over opstand en een gevoel van samenhorigheid. De sfeer is krachtig en zelfverzekerd, met een mix van glamrock en emotie. Het inspireert luisteraars om trots te zijn op wie ze zijn. (8,5)

Sucker gaat over verlangen, verleiding en het aantrekken van aandacht. De tekst is brutaal en vol zelfvertrouwen, met een rauwe energie. Het nummer is echter niet spannend en uitdagend. De muziek is vooral mat van toon. Het nummer straalt niet de stoerheid en kracht uit die bij de tekst zou passen. (5)

Een speelse en zelfverzekerde romantische ontmoeting is het onderwerp van Jerkin' Crocus. De tekst beschrijft een flirt en het genieten van het moment. De sfeer is vrolijk en energiek, met een rauwe rock-'n-roll vibe. Het nummer heeft een losse, plezierige toon die aanstekelijk werkt voor de luisteraar. (7)

Het nummer One of the Boys gaat over erbij willen horen en deel uitmaken van een groep. Het beschrijft een gevoel van verbondenheid en zelfverzekerdheid. De sfeer is stoer en energiek, met een krachtige rockklank die de vrijheid en trots van het groepsgevoel benadrukt. (7)

In Soft Ground gaat het over onzekerheid en het zoeken naar stabiliteit. De tekst beschrijft gevoelens van verwarring en kwetsbaarheid. De sfeer is mysterieus en een beetje onheilspellend met een ruwe en experimentele muzikale stijl die het onzekere thema van het nummer versterkt, maar die bij mij niet echt aanslaat. (6)

Ready for Love / After Lightsgaat over verlangen naar liefde en intimiteit. De tekst is persoonlijk en emotioneel, met een focus op toewijding en passie. De sfeer is intens en meeslepend, met aansprekende rockmuziek die een combinatie van romantiek en een rauwe, gepassioneerde energie uitstraalt. Prima track. (7)

Tenslotte Sea Diver, Dit nummer gaat over eenzaamheid en het verlangen naar een nieuw begin. De tekst beschrijft gevoelens van verdriet en hoop, alsof iemand op zoek is naar een beter leven. De sfeer is melancholisch en dromerig, met zachte muziek en emotionele zang die het thema van verlangen versterken. Spreekt me niet echt aan. (6,5)

Conclusie en aanbeveling
Mott the Hoople laat met All the Young Dudes zien waarom ze een iconische band zijn in de glamrockgeschiedenis. Het album combineert krachtige rock met gevoelige ballads, waarbij elk nummer een eigen sfeer en verhaal brengt. Vooral het titelnummer All the Young Dudes springt eruit als een tijdloos anthem. Hoewel niet elk nummer een hoogtepunt is, is de energie en passie van de band duidelijk voelbaar.

Dit album is een aanrader voor liefhebbers van klassieke rock en glamrock. Het is een belangrijke mijlpaal in de muziekgeschiedenis en blijft inspireren met zijn unieke stijl en emotie.

Waardering: 6,8
Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Voor mij zeker niet hun beste album. Sterker nog; ik heb lange tijd een hekel gehad aan het nummer All the young dudes. Nog voordat ik ook maar wist wat voor status het nummer had en dat Bowie zich ermee had bemoeit. Tegenwoordig kan ik het prima hebben maar dat kwam pas nadat ik de andere platen ('Mott' en 'The Hoople' met name) van de band had ontdekt.

Wat is afsluiter Sea diver eigenlijk een prachtig stukje muziek! Heb vandaag de plaat sinds heel lang weer eens opstaan en het 'valt nu ineens.