Verdena - Requiem (2007)

Gisteravond was ik bij het optreden van Verdena in de kleine zaal in Paradiso. In Italië treden ze voor grote uitverkochte zalen op, vanwege de platenverkoop en hun geweldige live shows. Die zetten ze dus ook neer in die kleine zaal: echt fantastisch was het! Alsof je Nirvana op een klein podium tekeer ziet gaan.

Ik heb gelijk 2 albums gekocht, waaronder dit Requiem. Deze plaat rockt en staat vol met originele en soms briljante songs. De sound is een flinke dosis Nirvana, wat White Stripes en Smashing Pumpkins + tegendraadse Italiaanse rock. Fantastisch dus.

Dat is gelijk te horen op de briljante opener Don Calisto. Nirvana op z'n Italiaans. Non Prendere l'Acme, Eugenio is de Pumpkins op z'n Italiaans. Wat een waanzinnig lekker nummer, wat een heerlijke gitaar!
Angie is een lief Italiaans nummer met mooie piano, wat psychedelisch eindigt. Isacco Nucleare klinkt ook zo: rauw met een heavy gitaar. Canos heeft een Spaanse basis en (dus) gitaar.

Il Gulliver duurt bijna 12 minuten en is fascinerend goed. Verschillende stijlen mengen zich, hard en zacht, rauw en mooi: zo krijg je toch een spannend nummer, wat ondanks z'n lengte niet verveeld. Zeker niet met zo'n drum- en gitaarfinale. Muori Delay klinkt als een heerlijk White Stripes nummer: wat een power! Trovami un modo semplice per uscirne is wat rustiger, maar ook een fraaie song.
Il Caos Strisciante is ook een heerlijke chaos: fantastische hardrock! Sotto Prescrizione del dott. Huxley is het broertje van Il Gulliver en duurt ruim 12 minuten. Is iets rustiger, maar ook zeer vermakelijk.

De beste (hard-)rock muziek komt niet alleen uit the USA of the UK. Verdena is wereldtop, wat je kan horen op dit sublieme Requiem.

Okay als west het tipt moet het wel goed zijn dacht ik. De namen die genoemd zijn zijn niet de minste: Pumpkins, Nirvana, White Stripes.

Maar dan volgt een luisterbeurt en merk ik dat ik geen 21 meer ben: het jaar 1991 met al die geweldige albums. In dat jaar had ik dit geweldig gevonden nu merk ik gewoon dat het mijn ding niet meer is.
Nirvana voldoet. Pumpkins en White Stripes idem. Anno 2011 vind ik die bands nog steeds te gek maar weet ik ook dat er een flinke portie herinneringen aan vast kleven en dat het gewoon ook sentiment betreft.

Dat zal ik niet gaan opbouwen met Verdena. Dat is nu mijn ding niet meer en het vult niks meer aan.

Ik kan me voorstellen dat de live-belevenis van west hier absoluut meespeelt (doet het bij mij vaak ook).
Is het dan niet goed? Het is meer dan prima, het Italiaans geeft het een vleugje extra maar het doet me echt te veel denken aan genoemde bands en die passen voor mij persoonlijk niet meer in mijn huidige muziekbeleving.
Slecht is het absoluut niet zoals gezegd maar helaas heb ik gewoon niet zo veel meer met dit genre en dat maakte deze cd me pijnlijk duidelijk.

Het was een meer dan terechte poging om mij te enthousiasmeren west, het pakt helaas toch wat minder uit dan gehoopt.

Leuk dat je het geprobeerd hebt aERo! Ik wist dat in de jaren '90 die bands, zeker de Pumpkins, jou pakten. Maar die muzieksmaak ontwikkelt zich natuurlijk verder en ook vaak anders. Alleen bij mij is er juist een kentering zichtbaar: ik ga back to begin jaren '90: Nirvana, the Pumkins, Pearl Jam. De film PJ20 ben ik ook pas geweest. Oh ja: Soundgarden!

En dan op een onbewaakte dinsdagavond begint Verdena te spelen. Nou ja, vanuit hun tenen hun muziek neer te zetten. Net als die bands dat vroeger deden. Dan word je ingepakt tussen 150 enthousiaste (voornamelijk) Italianen. Maar ik moet zeggen: the day after vallen de albums buitengewoon goed. Ook bij mijn zoon die erg enthousiast is over dit album. Hij zei gelijk: niet te geloven, de Italiaanse Nirvana...
De band heeft trouwens niet alleen veel succes in Italië, maar ook in oa Duitsland, Frankrijk en .... Engeland.

Ook beluisterd naar aanleiding van de tip van West. In eerste instantie herkende ik me wel in het bericht van aERo, vooral in het begin is het wel heel erg alsof ik naar de Italiaanse Nirvana zit te luisteren en in dat genre draai ik dan liever nog eens Nevermind of In Utero, iets nieuws past er niet snel bij. Overigens hoorde ik in het begin ook wel een band als Alice in Chains terug. Maar naarmate het album vorderde ging ik het wel steeds leuker vinden. Il Gulliver is een mooi meeslepend nummer en krijgt direct een vinkje. Naast de grunge hoor ik ook wel een beetje prog en bv. Led Zeppelin terug bij sommige nummers.

Als ik weer eens zin heb in een goede gevarieerde rockplaat zal ik in plaats van meteen naar mijn oude favorieten te grijpen, ook eens aan deze denken. Leuke tip. En ook pas de eerste Italiaanse rockplaat die ik heb beluisterd, dus in dat opzicht ook een leuke aanvulling op wat ik ken.

Wat een leuke reactie Herman! Veel plezier nog met deze Italiaanse rock.