Saga - Saga (1978)

Inmiddels al jaren op cd met als andere cd's van Saga.
Bericht was al heel oud en dan krijg ik bericht gequot,
dus maar even aangepast.
Ben hiet nog weinig daar er weinig muziek wordt gemaakt wat me nog interesseerd.

Ik ben normaal niet zo van de reactie video's, maar dit is een leuke serie van vader en zoon Sadler. Ze zijn nu bij track vier van dit debuut: Voordat je verdergaat naar YouTube

Het debuut van deze Canadese band is gelijk een voltreffer, één van hun allerbeste platen. Een mooie mix van popprogprock met een snufje jazz. Zelf noemde zanger Michael Sadler het ooit middeleeuwse funk omdat hij de vragen over hoe je hun muziek omschrijft een beetje zat was.

Ergens begin 1984 werd ik fan toen ik Silent Knight voor het eerst hoorde. Ik was meteen verkocht en al snel volgden de overige albums waaronder deze. En meteen hoorde je dat gitarist Ian Chrichton een eigen en unieke stijl heeft. Volgens hemzelf is Jeff Beck een grote invloed. Dat hoor ik alleen terug in de glijdende noten die hij speelt. Verder is het vooral percussief en nogal gedempt. Ik ken verder niemand die zo speelt. De duels tussen gitaar en keyboards tillen hun muziek naar een nóg hoger niveau. Iets wat steeds terugkeert in hun muziek net als de wisselingen op instrumenten. Zo speelt bassist Jim Chrichton naast bas ook toetsen en dat geldt ook voor zanger Michael Sadler die ook nog de bekende kofferpercussie live doet.

De onlangs overleden Wim van Putten draaide met enige regelmaat hun albums op de donderdagavond bij de elpee show maar ook een concert in Sittard eind 1983 die ik heb opgenomen. Het debuutalbum kwam flink aan bod middels Ice Nice, The Perfectionist, Humble Stance en How Long.

Ik ga de maximale hoeveelheid sterren uitdelen want het album is vlekkeloos, en dat voor een debuut. Alle nummers zijn gewoon perfect en de muzikanten zijn virtuoos zonder flashy te zijn. Alles in dienst van de muziek dus.

Saga is lange, lange tijd 1 van mijn favoriete bands geweest. Pas in 1995 zag ik ze voor het eerst in de kleine zaal van de Oosterpoort helaas zonder Ian Chrichton die zijn hand had geblesseerd bij een incident. Jammer, maar zijn invaller Markus Drehmel deed het best prima al had hij veel spiekbriefjes nodig om de ingenieuze partijen te kunnen doen.

Daarna heb ik de band nog 7 keer live gezien. Na 2011 stokte mijn interesse een beetje. De albums draai ik nog regelmatig.

Prachtige herinneringen aan deze zwaar ondergewaardeerde band die kortstondig aan het grote succes (World's Apart) mocht ruiken. Daarna vooral populair in Duitsland en omstreken.

Mijn favoriete plaat van Saga is al sinds jaar en dag "Images at Twighlight" , met onder anderen dat fantastisch mooie nummer "Images."
Dit debuutalbum is zonder meer erg goed, met name Tired World mag ik graag horen. Meeslepend en groots. Toch moet mij van het hart dat ik een nummer als Humble Stance in de spetterende live uitvoering van "In Transit" veel sterker vind dan op deze plaat. Nu ik die live versie ken, valt het nummer me hier ineens wat tegen. Ook "Ice Nice" ben ik niet zo kapot van. Maar ach, waarom moet ik eigenlijk wat te zeiken hebben....het is over de hele linie gewoon een sterk album en al dateert het uit 1978, het is en blijft een tijdloos document.

Op een beurs dit album voor een klein prijsje meegenomen. Ooit heb ik drie andere platen van deze groep uit een kringloop gehaald en bij 'images as twilight' ook iets op dit platform geschreven. Eigenlijk kan ik de inhoud daarvan ook hier weer neerzetten. Een echte fan van de muziek zoals Sage die hier uitvoert zal ik nooit worden. Ook al merk ik wel dat de muziek knap in elkaar steekt. En er ook leuke/goede nummers zijn. Dit debuut is uit 1978, het moment dat de oude prog/symfo bands af hadden gedaan en (soms wanhopig) aansluiting probeerden te zoeken met de nieuwe ontwikkelingen. Saga had daar natuurlijk minder last van, geen verleden en konden wat dat betreft onbekommerd hun gang gaan. Een poging om prog ook in de nieuwe muzikale tijd een plek te geven, waaruit later misschien wel de nieuwe neo prog ontstond. Saga week af van 2 andere prog groepen uit Canada , die daar zeker naam hadden gemaakt, namelijk Harmonium met een hun sublieme folkprog en Rush. Deze groepen zijn duidelijk geworteld in de muziekcultuur van de late jaren zestig en vroege jaren zeventig, met invloeden uit de psychedelica en de blues. Saga daarentegen, met hun arsenaal aan keyboards en synthesizers en hun gestroomlijnde AOR-geluid, hoort veel meer thuis in de jaren tachtig. Dat blijkt zeker uit het eerste nummer ; 'How Long?' met een bijna Human League geluid. Dat is opmerkelijk en ook niet aan mij besteed. Maar gelukkig biedt de rest van de plaat toch wat meer prog gerichte muziek, hoewel het toch altijd wel wat richting AOR gaat. Niet erg, maar ik heb daar niet zo veel mee. Hetzelfde geldt voor de zang, vaak wordt die geprezen van Michael Sadler, in het genre zal het wel goed zijn, maar ik ben daar een beetje allergisch voor. Er waren toendertijd veel groepen die zo'n soort zanger hadden.
Conclusie: ondanks dat het niet geheel mijn stijl is, zijn een aantal nummers zeker niet verkeerd. De productie vind ik wat mat, daar had meer in gezeten. Ik hoor nog wel verre echo's van de jaren 70 muziek van Gentle Giant en Genesis, maar verder is de muziek echt een opmaat voor de jaren 80. 3,5 sterren vind ik voorlopig wel mooi, is toch een redelijke beoordeling.