Saga - Saga (1978)

Voor mij nog altijd 1 van de betere Saga platen.Ooit gekocht op lp maar inmiddels nog niet op cd gekocht.
Misschien komt dat er nog van als ik hem ergens zie liggen.

Humble Stance en Ice Nice zijn natuurlijk klassiekers.
Mij bevalt dit beter dan het jaren 80 werk van Saga.

Prima album van onze Canadese vrienden, met enkele van hun beste nummers. Opvallend wat mij betreft dat de nummers hier nog tamelijk en uitgesponnen zijn. Dat werd steeds minder, jammer genoeg. Misschien ook wel het stevigste materiaal dat ze gemaakt hebben.

Als Rush fan zie je dan nog een groep, namelijk deze Saga, welke ook afkomstig is uit Toronto Canada en dan wordt mijn nieuwsgierigheid gewekt natuurlijk. Nadeel is dan wel dan ik deze Saga met Rush zal / zou vergelijken en dat mag ik niet doen. Een iets toch dat ik niet kan laten van zeggen, is dat ik hierop een drummer van het kaliber Neil Peart mis, maar ja er is maar één Neil Peart. Ik vind dit best wel een lekker album, een beetje te veel keyboards for my taste, maar de nummers zitten knap in elkaar en er wordt goed gespeeld. Voor mij zijn de lekkerste nummers Humble Stance en en Tired World (Chapter Six). Een uitnodigend debuut van een groep die ik wil leren kennen.

Die solo op Ice Nice... Heb hem ooit eens gehoord, en sindsdien nooit meer vergeten. Brilliant. Wil mij al enige jaren de plaat aanschaffen enkel en alleen al daarom. Het moet er verdorie maar eens van gaan komen ook! Maar ja, je kent dat, die lijstjes...

Briljante eerste elpee van deze band.
Ook de enige met Peter Rochon.

Echter, om in de woorden van Rupert Hine te spreken, klinkt de stem van Mike nog een beetje teveel als een koorknaapje.

Vanaf Worlds Apart, klinkt het allemaal inderdaad iest beter,

Het samenspel gitaar/keyboard wordt hier al uitermate sterk tentoongesteld middels Ice Nice, Humble Stance en Perfectionist.
Jim Gilmour kan deze partijen, in later jaren, met gemak nadoen.

Er is geen enkel nummer op deze plaat, wat zwak is.
Slechts de productie (Paul Gross) laat te wensen over.
Het had allemaal iets rauwer gemogen.

De gitaarsolo van Ian op Tired World is magistraal!

Naast Worlds Apart is dit het enige Saga-album dat ik ken. Door een vriend van mij op een cassettebandje gezet.

In de jaren '90 was er een coverband, de naam is me even ontschoten, die vooral in Noord-Holland veel in de cafés en danszalen optrad. Deze band presteerde het om tussen de verplichte nummers van Bryan Adams, Toto en Roxette door, niet alleen 'On the Loose' maar ook 'Humble Stance' te spelen. Zo zie je maar dat muzikanten die hun brood moeten verdienen met het spelen van afgezaagde hits wel degelijk smaak kunnen hebben. Misschien dat ze daarmee toch wat zieltjes hebben weten te winnen voor Saga. Hulde!

Ik kan je ook Silent Knight en Heads or Tales aanraden.

Mindruler, waarom zo'n lage score voor dit zeer avontuurlijke album?!?

Humble Stance en Ice Nice zouden toch wel tot de beste symfo-nummers ooit kunnen behoren?!?

De keyboard/gitaar duels tussen Rochon en Crichton zijn ongeëvenaard...

3.5* is toch niet te streng of wel?
Het behoort nu eenmaal niet tot mijn favorieten, laat ik het zo stellen. En Saga heeft ook zo veel albums gemaakt dat het moeilijk kiezen en kwoteren is. Wie weet verhoog ik ooit wel eens als ik hem weer draai.

YouTube - Bigbandeast 17 feat. Michael Sadler - Humble Stance

Michael Sadler met big band... echt waanzinnige versie van Humble Stance...

Puntje erbij, mild voor Saga vandaag: Worlds Apart staat nu ook bovenaan mijn Top 10

Ik kende Saga eigenlijk enkel van naam toen ik deze LP kocht. Ik wist wel ongeveer onder welk genre de band valt, maar ik had geen idee hoe het zou klinken.
Dit is zeker geen miskoop geweest! Ik ben nooit zo'n enorme liefhebber geweest van keyboards, maar ik moet zeggen dat het instrument op dit album zeker zijn meerwaarde heeft. De keyboard partijen zorgen niet alleen voor veel afwisseling, maar ook nog voor een soort "modern" geluid.
Saga was anno 1978 de tijd al best ver vooruit, want ik zou het zo hebben geloofd als men zou zeggen dat dit album halverwege de jaren '80 uitgebracht was.
Instrumentaal zit het album verder ook prima in elkaar. De vocalen laten dan weer weinig tot geen indruk achter, maar als ik de bovenstaande reacties moet geloven zou dit alleen maar verbeteren.
Binnenkort maar eens wat meer werk van deze band op gaan zoeken!

Saga zet hier op het debuut gelijk haar eigen sound neer. De speelse zanglijntjes op schijnbaar simpele (soms reggea achtige) melodielijnen zijn goed herkenbaar. Met de toetsen tegen de gitaren wordt regelmatig een flinke muur van geluid opgezet, maar gemeen wordt het nooit. In tegendeel, het klinkt geregeld gewoon liefjes soft. Humble Stance zal voor altijd mijn favoriet van de band blijven.

wat te denken van Ice Nice

Producer Paul Gross heeft de eerste 3 platen inderdaad wat braafjes neergezet.

Rupert Hine doet dat beter met Worlds Apart en Heads or Tales, maar als de band zelf gaat produceren (vanaf Security of Illusion) is de sound van de band het beste.

Het openingsnummer van Heads or Tales vind ik één van de meest sptterende nummers dat Saga op de plaat heeft gezet

The Flyer hakt er wel lekker in inderdaad. Maar dat deed On the Loose op World's Apart ook wel.

Ik was wel verrast bij het horen van Mind over Matter op Security of Illusion. Wat een power!

De LP voor 2 euro meegenomen van de rommelmarkt. Leuk om dit weer eens terug te horen. Humble Stance en Ice Nice blijven erg goede tracks.

Ik heb er gistermiddag op een braderie 5 euro voor betaald. Maar dat was wel voor een gloednieuwe, gesealde Westduitse persing. Hij ligt nu op de draaitafel, beoordeling volgt nog, maar ik heb nu al de indruk dat dit een van de betere Saga-albums is uit hun vroege periode.

Het was sowieso een van de weinige albums van ze die ik nog niet op CD had, dan is een nette LP wel een goed alternatief. Maar op CD lijkt-ie nagenoeg onvindbaar. Zoekt natuurlijk ook niet makkelijk op eBay of MP met alleen de term 'Saga'. En de toevoeging 's/t' (self-titled) levert vooralsnog ook geen cd-hits op...

tja, sommige bandnamen...

Meestal toets ik dan ook het jaartal in. Op cd is ie trouwens op SPV, Polydor en Bonaire verschenen, misschien dat dat helpt.

Half puntje erbij, blijft toch het album dat mij het meeste aanspreekt.

Ice Nice is één van de spraakmakers op dit album. Zag SaGa live in de Boerderij. Helaas wordt Ice Nice weinig live gespeeld. Wel heeft David Sadler nog steeds een super stem!

Als Saga hier wat steviger klinkt en langere tracks bezigt valt dat hier wel in smaak. Vorige week voor een vijfje een Canadese elpee opgescharreld; mooi gaaf nog en dit debuut voegt nog echt wat toe aan mijn collectie. Eerste twee nummers zijn me dan bekend van The Very Best Of en de rest nodigt uit naar vaker luisteren.

Mijn kennismaking met Saga was op Arrow Classic Rock, waar ik met verbazing toekeek hoe een volle tent dolenthousiast werd van deze synthprog. Ik vond er destijds maar weinig aan.

Toen ik afgelopen weekend de eerste vier platen van Saga bij de kringloop zag liggen kon ik het toch niet laten om ze mee te nemen. Voor 4 euro kon ik toch geen buil vallen? Integendeel! Het is even wennen aan het wat poppy geluid van de band, maar de muziek van Saga op dit debuut begint steeds beter te beklijven. Persoonlijk hou ik ervan om de gitaar iets meer op de voorgrond te horen maar ik begin steeds meer waardering voor het kamerbrede synthtapijt te krijgen. De nummers zitten sterk in elkaar en de stem van Michael Sadler bevalt ook uitstekend. Ik verheug me al op de volgende drie platen...

Beste debuut van een band die ik ken.

De band klinkt hongerig en trekken hier al alle registers open.
Interessant is de biografie die ik nu lees, waarin Saga zegt nooit een progressieve rockband te hebben willen zijn. Een hokje dus waar de band in is gezet, en ook op afgerekend.

De band zocht eigenlijk juist meer aansluiting bij de moderne pop, rock en new-wave.
Dat moderne hoor je er ook wel van af. Feit blijft wel dat Saga's grootste inspiratiebron (Gentle Giant) altijd duidelijk aanwezig is, en dat met name op die eerste twee platen.

Saga blijft voor mij toch dé jeugdliefde en ik zal altijd op deze band blijven teruggrijpen, ook al luister ik niet vaak meer naar progrock. Maar ja, dit is dan ook geen progrock, maar gewoon Saga.

En??? is ICE NICE op jouw beste nummer van dit album?? Een van hun beste nummers all time is mijn mening!

Ik heb Ice Nice en Tired World aangevinkt, maar eigenlijk vind ik alle songs even sterk op deze plaat.

Ik vind het wel jammer dat de band live een heel couplet achterwege laten.
Wat dan wel weer leuk is, dat in de jaren 80, toetsenist Jim Gilmour de gitaar/synth solo op een keytar speelt.

Saga als band en hun zelfgetitelde debuut moeten niet onderschat worden aangaande hun invloed op de ontwikkeling van progressieve rock en de latere progressieve metal. Hierover later meer.

Saga is ontstaan uit de as van Fludd. Fludd was een Canadeze band met een flinke rij hits, waar in een later stadium zowel bassist Jim Crichton, toetsenist Peter Rochon en drummer Steve Negus deel van uitmaakten. Fludd was een band die geleid werd door de broers Pilling, waarvan Brian Pilling overleed in 1978. Voor zijn overlijden was de band Fludd al opgeheven en richtten Rochon, Crichton en Negus de band Saga op. Zanger Michael Sadler van de Canadese and Truck sloot aan alsmede broer Ian Crichton op gitaar.

De band werkte in 1977 hard aan hun debuut, waarbij ze moderne aanpak van het progressieve rockgenre nastreefden. Daar de bandleden allemaal al hun sporen verdiend hadden in de muziekindustrie, is het uiteindelijk ook songmatig een vooruitstrevende en indrukwekkende debuutplaat geworden. De plaat heeft wel zo zijn tekortkomingen, maar voor een band die pas op 13 juni 1977 hun eerste optreden had is het toch op zijn minst ontzagwekkend waar de band in minder dan een jaar mee zou komen aanzetten.

De band zou in een later stadium meer elementen uit de synth-pop en ook hardrock in hun sound verwerken, maar op hun debuut klinken nog duidelijk de invloeden van Gentle Giant, Genesis en Supertramp door. De band pakte het dus heel anders aan dan hun land- en genregenoten Rush en Triumph dat deden. Heel duidelijk zijn de reggae-invloeden in de ritmes, die Gentle Giant op bijvoorbeeld 'In'terview' ook hadden verwerkt. Nu verwerkte Rush in hun muziek tegen de jaren '80 ook New Wave en reggae, en trokken de twee bands toch een beetje gezamenlijk op qua sound.

De Neoprog-beweging die zou ontstaan in het begin van de jaren '80, met bands als Twelfth Night, Pendragon en Marillion zouden veel meer die langdradige op Genesis-leest gestoelde muziek maken, en daarmee onderscheidde Saga zich al direct van de de Neoprog-beweging en werden al snel door de magazines onderverdeeld in de zongenaamde Pomprock (waar Asia en Magnum ook in werden geduwd).

Ook het geschakeerd (om-en-om) spelen van gitaar- en keyboard-riffs en -licks is duidelijk afgekeken van Gentle Giant. Sadler's frasering en manier van zingen heeft soms wat weg van Kerry Minnaer, al heeft Sadler zijn stem veel minder onder controle. Het feit dat Sadler de enige leadzanger is, met wat achtergrondvocalen van Peter Rochon, zorgt er ook voor dat producer Paul Gross er vaak voor kiest om Sadler's vocalen multi-trackt, wat voor redelijk homoniem klinkende harmonieën zorgt en zelfs erg schel klinken. Later zou producer Rupert Hine de zanger ervan beschuldigen als een schooljongen te klinken op die eerste drie platen.

Het is ook vooral Paul Gross die hier te kort schiet. Een Canadese producer en huisproducer van de Phase One studios, is hij als producer nooit echt doorgebroken. De kunde van de opname-technici ten spijt, klinkt het album wat platgeslagen en mist het diepgang en power op de plekken waar de band wat meer losgaat. Aan de andere kant klinkt de plaat ook nog wel een beetje jaren '70-wollig, waar Gross op de twee komende platen wel wat lering trekt, en de band meer bite probeert meer te geven.

Al direct bij het eerste nummer en belangrijkste single van het album 'How Long?', wordt het kenmerkende geluid van de band geïntroduceerd. De stuwende staccato klanken waar het nummer mee begint komen niet uit een keyboard maar uit een Moog-drum. Met single strokes gespeeld door Steve terwijl hij een stevige beat neer zet, laat Steve horen dat hij geen jazzy drummer is, maar veel meer de ritmes zoekt bij de hardrock en disco. Dit geeft Saga al direct een stevige bite mee. Tel daarbij op de stevige riff van Ian, en de luisteraar weet dat de band niet van de kleine gebaren is. 'How Long?' is een korte song zonder een lang instrumentaal song, maar wel een coda waar de gitaar en toetsen samenspelen, en dat is ook gelijk het handelsmerk van de band.

Op 'Humble Stance' laat de band weer des te meer horen door Gentle Giant te zijn beïnvloed. Door opkomst van bands als Blondie en The Police zijn steeds meer bands elementen uit de reggae gaan verwerken in hun muziek (zie ook 10CC), maar Saga brengt de reggae wel naar een heel nieuw niveau. Het nummer lijkt wat simpel in opzet, door het continu herhalen van de belangrijkste riff, maar heeft halverwege een verrassing in petto, waar de band in double time de basis legt voor wat we later progressive metal zijn gaan noemen. Met een drumritme waar Iron Maiden en Judas Priest nog van droomden, wisselen Ian Crichton en Peter Rochon solo's af, waarbij we als luisteraar ook direct kennismaken met het vliegensvlugge shred-werk van Ian. Dit is wel nog 1978 en niet halverwege de jaren '80. Het nummer eindigt met een wat lang coda, waar het belangrijkste couplet nog éénmaal gezongen wordt en Ian zijn gitaar nog wat kreten nageeft met een combinatie van feedback en het open- en dichtdraaien van de volumeknop.

'How Long?' en 'Humble Stance' zijn samen op single verschenen, waarbij 'Humble Stance' in verkorte vorm. Beiden werden geen hit, maar wel fan- en live favorieten.

De songs 'Climbing the Ladder', 'Give 'em the Money' en 'The Perfectionist' zijn typerend voor de vroege sound van de band. Soms wat richtingloos, en niet helemaal geslaagd, maar wel al alle elementen in zich waar de band later beroemd mee zou worden. Het is ook hier weer Paul Gross die de band wat beter had moeten begeleiden. Deze nummers missen de directe power die 'How Long?' heeft of de verrassingen die 'Humble Stance' in zich heeft. De band was zich daar ook van bewust en zou met name de benadering van die twee songs wat meer uitwerken op latere platen. Vooral 'How Long?' is een belangrijke blauwdruk voor latere songs, die vooral keyboard-gestuurd zijn.

'Ice Nice' is ook een fan-favoriet, omdat dit nummer enorm veel dynamiek heeft. Het begint wat Supertramp-achtig op de elektrische piano in het eerste deel van de song. Het wat ingetogen zangwerk van Sadler werkt hier beter dan als hij hoog uithaalt, wat in de begintijd van de band niet altijd lekker werkt. Het tweede deel van 'Ice Nice' is net als bij 'Humble Stance' een voorbode van welke kant de progressieve rock op zou gaan in de jaren '80 en '90 en richting de progressieve metal. Het gitaar-moog-duel is echt heel gaaf gespeeld, en ik kan geen gelijke vinden in én voor 1978. Hiermee zijn Saga toch echt pioniers. De enige band van deze periode die zo heftig te werk ging is wellicht U.K. die hun debuut ook in 1978 uitbrachten (maar wel veel beter geproduceerd.)

Bij de vierde song 'Will It Be You?' rijst een vraag op: als subtitel heeft de song 'Chapter Four'. Waar slaat dat op? Omdat het de vierde song is op het album? Maar waarom heet het achtste nummer op de plaat dan 'Chapter Six?'. Dat moet wat wenkbrauwen hebben gefronst in 1978. De verklaring ligt in een grandioos concept dat bassist/toetsenist Jim Crichton in gedachten had. Hij had acht songs in de maak die een science fiction verhaal schreef (die ook in de hoezen terugkwam) en die acht songs zouden dan over de komende albums verspreid worden. Hier gaat een zelfverzekerdheid en een bepaalde arrogantie van uit. Want Jim ging er in 1978 al vanuit dat de band wel meer albums zou gaan uitbrengen. Ergens ook wel een slimme zet, waarover later meer.

Het is ook deze arrogantie en zelfverzekerdheid die het debuut markeert. De band nam zichzelf heel serieus en alles is tot in de puntjes verzorgd. Zo verzorgd dat er wel veel speelsheid en ziel mist. Pas met producer Rupert Hine op 'Worlds Apart' zal de band veel beter klinken en ook speelser en meer op hun gemak. Maar dat is nog flink wat jaren in de toekomst.

Terug naar de eerder genoemde chapters; 'Will It Be You?' is een potpourri van stijlen en de mini-epic die de band hier presenteert werkt niet goed. De band zal later leren dat ze meer uitblinken in korte, krachtige songs, en dat het schrijven van epics beter overgelaten kan worden aan Yes of Genesis. In het midden van het nummer wordt een soort heavy metal-riff gespeeld, waarbij latere Saga-drummers deze nog met double kickdrum zouden doen vergezellen, maar het werkt niet echt goed, al kan ik me wel voorstellen dat dit stuk ook een belangrijke stap is in de evolutie van de progressieve metal.

'Tired World' is wel een schot in de roos. De band gaat hier bijna volledig voor een mix jazzrock en reggaerock, met voortreffelijk drumwerk van Negus. De band heeft ook de tweede helft van de song erg goed uitgewerkt en Ian Crichton mag hier echt helemaal los op de gitaar. ZIjn spel is soms wel erg ongebreideld en in kortere songs weet de rest van band hem goed te beteugelen. Maar als hij lange stukken heeft om te soleren wil hij nog wel eens uit de bocht vliegen. Op 'TIred World' is het precies goed gedoseerd. Misschien wel de beste song van band.

De hoes laat een soort science fiction-insect zien tegen een zwarte achtergrond dat de onmetelijke ruimte moet voorstellen, met sterren en zwarte gaten. Wie is die alien? Heeft hij de wereld verwoest zoals in chapter four en six bezongen? De luisteraar moet wel geprikkeld zijn geweest.om de volgende plaat te gaan kopen. Per plaat zou daarmee het science fiction-verhaal zich meer en meer gaan ontvouwen. Typisch voor de hoes en binnenhoes is dat er geen bandfoto in staat, wat het mysterie rond de band en hun thematiek alleen maar vergroot.

Ik ontdekte deze plaat ergens in 1990, toen ik Saga aan het ontdekken was. Maar wat moet deze plaat die op een major label (Polydor) al direct wereldwijd werd uitgebracht, een impact hebben gemaakt op liefhebbers van genre dat rond deze tijd ten dode was opgeschreven.

Bij mij is het precies andersom: ik had de cd al jaren (lees: decennia) en onlangs heb ik eindelijk een versie op vinyl aangeschaft. En wat klinkt deze veel mooier! Ik heb Saga altijd een interessante band gevonden die mooie en complexe muziek maakt. En met een visie. Welke band heeft op het debuut de hoofdstukken 4 en 6 van een verhaal dat zich nog moet ontwikkelen?

Aanrader, 4****

Inmiddels al jaren op cd met als andere cd's van Saga.
Bericht was al heel oud en dan krijg ik bericht gequot,
dus maar even aangepast.
Ben hiet nog weinig daar er weinig muziek wordt gemaakt wat me nog interesseerd.

Ik ben normaal niet zo van de reactie video's, maar dit is een leuke serie van vader en zoon Sadler. Ze zijn nu bij track vier van dit debuut: Voordat je verdergaat naar YouTube