Saga - Saga (1978)

Als Rush fan zie je dan nog een groep, namelijk deze Saga, welke ook afkomstig is uit Toronto Canada en dan wordt mijn nieuwsgierigheid gewekt natuurlijk. Nadeel is dan wel dan ik deze Saga met Rush zal / zou vergelijken en dat mag ik niet doen. Een iets toch dat ik niet kan laten van zeggen, is dat ik hierop een drummer van het kaliber Neil Peart mis, maar ja er is maar één Neil Peart. Ik vind dit best wel een lekker album, een beetje te veel keyboards for my taste, maar de nummers zitten knap in elkaar en er wordt goed gespeeld. Voor mij zijn de lekkerste nummers Humble Stance en en Tired World (Chapter Six). Een uitnodigend debuut van een groep die ik wil leren kennen.

Ik kende Saga eigenlijk enkel van naam toen ik deze LP kocht. Ik wist wel ongeveer onder welk genre de band valt, maar ik had geen idee hoe het zou klinken.
Dit is zeker geen miskoop geweest! Ik ben nooit zo'n enorme liefhebber geweest van keyboards, maar ik moet zeggen dat het instrument op dit album zeker zijn meerwaarde heeft. De keyboard partijen zorgen niet alleen voor veel afwisseling, maar ook nog voor een soort "modern" geluid.
Saga was anno 1978 de tijd al best ver vooruit, want ik zou het zo hebben geloofd als men zou zeggen dat dit album halverwege de jaren '80 uitgebracht was.
Instrumentaal zit het album verder ook prima in elkaar. De vocalen laten dan weer weinig tot geen indruk achter, maar als ik de bovenstaande reacties moet geloven zou dit alleen maar verbeteren.
Binnenkort maar eens wat meer werk van deze band op gaan zoeken!

Mijn kennismaking met Saga was op Arrow Classic Rock, waar ik met verbazing toekeek hoe een volle tent dolenthousiast werd van deze synthprog. Ik vond er destijds maar weinig aan.

Toen ik afgelopen weekend de eerste vier platen van Saga bij de kringloop zag liggen kon ik het toch niet laten om ze mee te nemen. Voor 4 euro kon ik toch geen buil vallen? Integendeel! Het is even wennen aan het wat poppy geluid van de band, maar de muziek van Saga op dit debuut begint steeds beter te beklijven. Persoonlijk hou ik ervan om de gitaar iets meer op de voorgrond te horen maar ik begin steeds meer waardering voor het kamerbrede synthtapijt te krijgen. De nummers zitten sterk in elkaar en de stem van Michael Sadler bevalt ook uitstekend. Ik verheug me al op de volgende drie platen...