Ry Cooder - The Slide Area (1982)

schitterend cd van ry , prachtige nummers en fantastisch gespeeld door ry en zijn makkers , blues ballads en veel slide gitaar , ry maakt nooit mindere platen hij is een grote meneer en meester in de muziek van america door alle tijdsgeesten heen ,

Beaster, je houdt er een wonderbaarlijk taalgebruik op na.

Goede plaat die het volgens mij ook heel goed deed in de jaaroverzichten

een plaat met enkele cooder-originelen:ufo has landed(met keltner), mama, don't..,i'm drinking..(met keltner), which came first(met willie dixon, oa eerder door koko taylor opgenomen)en that's the way..(met claunch en hall). ik kan gypsy woman in geen enkele versie pruimen. ook de versie van blue suede shoes (erg langzaam zoals hendrix hem deed) is minder. beste nummers zijn mama..en that's..

Hoewel fan heeft dit album van Cooder mij nooit kunnen bekoren. Ik vind zijn eigen songs weinig inspirerend, de covers niet overtuigend en ik kan slecht tegen de superdigitale geluidsweergave. Het album staat daarom niet in mijn kast.

Volgens mij speelt Ry hier niet meer slide dan op andere platen, dus waar de titel precies op slaat weet ik niet. Niet één van Cooder's beste, maar toch een goeie.

Eigenlijk is dit een Jim Keltner - Ry Cooder plaat. Samen vinden ze hier een funky rock&roll geluid dat je alleen op de 80-er jaren platen van Ry Cooder hoort. Tel daar het fantastische achtergrondkoor met oa John Hiatt en Bobby King bij op en je weet dat niet alleen je voeten, maar ook je hart bediend worden. Had-ie nou het lef gehad z’n achtergrondzangers de lead vocals ook helemaal van hem over te nemen dan was-tie helemaal perfect geweest.

het negende reguliere solo album van de onvolprezen Ry Cooder. het zijn niet zozeer de songs, maar eerder de productie en de uitvoering die mij op meerdere nummers tegen staat. veel r&b & blues (rock), waarbij het tevergeefs zoeken is naar de roots (folk) en Tex Mex klanken van zijn eerdere albums.

de "funky" opener "UFO Has Landed in the Ghetto" klinkt een beetje als "Cooder goes disco". ook de dominant aanwezige drums en keyboards op "I'm Drinking Again" en "Which Came First" doen deze nummers geen goed, waardoor deze songs iets teveel dichtgetimmerd klinken en niet lijken te ademen.

als de sterkhouders ervaar ik de covers van "I Need a Woman" (Bob Dylan), "Blue Suede Shoes" (Carl Perkins) en zijn co-written met een soulsausje overgoten ballad "That's the Way Love Turned Out for Me", een fraai transparant klinkend nummer dat meer aanspreekt dan de gospelachtige ietwat gladde cover van "Gypsy Woman" (Curtis Mayfield).

wat blijft is het excellente slide gitaar werk van Cooder op alle nummers, wat ook zijn eigen, lekker vuig gespeelde "Mama, Don't Treat Your Daughter Mean" boven de middelmaat doet uitstijgen.

onder de sessiemuzikanten bevinden zich o.a. Jim Keltner (drums), Tim Drummond/Chuck Rainey (bass) en Jim Dickinson/William D. Smith(keyboards). het koortje (background vocals) met o.a. Bobby King, Willie Greene en John Hiatt is prominent aanwezig op 7 van de 8 nummers.

dit album als een lichte tegenvaller bestempelen is wellicht iets te sterk uitgedrukt en dat komt meer door het feit dat deze geweldenaar in de 70's zulke briljante albums maakte als "Into the Purple Valley" of "Boomer's Story".

de titel "The Slide Area" werd ontleend aan een boek uit 1959 van de schrijver Gavin Lambert. overigens heb ik geen moeite met de lead vocals van Ry Cooder. voor mij klinken die authentiek en karakteristiek behorend tot zijn muziek, iets wat ik ook zo ervaar met iemand als zijn tijdgenoot Randy Newman, die eveneens niet als een geweldig zanger bekend staat.

Album werd geproduceerd door Ry Cooder
Recorded at Ocean Way Studios, Santa Monica & Hollywood, California