Rod McKuen - The Amsterdam Concert (1972)

Geen berichten bij dit album, wel een erg hoog gemiddelde.

McKuen is voor mij een beetje een vreemde eend in de bijt. Singer/songwriter is van toepassing, lees ik, maar de instrumentatie (er wordt zonder te verblikken of te blozen rustig met strijk- en soms blaas instrumenten gewerkt) geeft je niet het beeld dat je hebt van een singer/songwriter in onze tijd.

Deze muziek, bij dit concert, is dan ook zeker niet onder de naam "rock" te categoriseren. Het is meer pop van behoorlijk hoge kwaliteit, gebracht door een sympathiek man met een groot talent van schrijven. Zo heeft hij in de jaren '60 bijvoorbeeld intensief samengewerkt met Jacques Brel, vandaar If you go away.

Het tegenstrijdige is dat McKuen zoetgevooisd kan klinken maar progressief (lees links) in teksten kan overkomen. Blijkbaar kon dat in die tijd ook zonder gitaarsolo's en jankende orgeltjes en dat maakt het wat verwarrend. McKuen is een romanticus maar ook onderhoudend in zijn optreden. Het is voor ons mooi, dat hij een geslaagd concert in Amsterdam eind 1971 zo goed heeft laten vastleggen.

En 1971 was voor hem in Nederland een prima jaar: twee nummer 1 hits op rij, Soldiers who want to be heroes en Without a worry in the world.

Hij was in Amsterdam goed bij stem. Hij keek ook niet op een minuutje meer of minder, gezien de lengte van het concert van bijna twee en een half uur. Er is op de cd's en het toevoegen van extra tracks wel een klein beetje vals gespeeld: een viertal nummers zijn elders opgenomen.

Hoewel 38 was hij toen al volledig grijs, kan ik hem nog goed herinneren van zijn clips in Toppop. Een grand old man, eigenlijk een beetje in te delen bij een zanger als Frank Sinatra. Een jongetje van mijn leeftijd koos in 1971 voor The Sweet en Slade. De wat oudere, opstandige jeugd voor de rockgiganten van die tijd. McKuen, met zijn wat schorre stem, soms haast fluisterend, was voor andere, nog oudere liefhebbers van muziek.

Daar kom je dan ook pas véél later eens een keer mee in aanraking.
Het blijkt redelijk tijdloos.

Onderhoudende liveplaat van een toentertijd erg populaire zanger. McKuen had in 1971 inderdaad een tweetal nummer 1-hits en was daarnaast gewild als tekstschrijver en vertaler, onder andere van het werk van Brel. Tweeënhalf uur muziek met meer dan veertig nummers is wel een beetje overdadig - zeker omdat het overgrote deel wel erg melancholisch is - maar er zit ontegenzeggelijk een hoop moois tussen. Dat vindt het publiek ook duidelijk want er wordt enthousiast meegeklapt en soms gezongen, McKuen geeft aan een bijzondere band met Nederland/Amsterdam te hebben en dat blijkt wederzijds.

Hoogtepunten zijn voor mij toch vooral de bekendere nummers: Without a Worry in the World, Soldiers who want to be Heroes, The Importance of the Rose , If you go away en
The Port of Amsterdam. De nummer 1-hits en het Brelwerk dus.

Mijn favoriete Brelnummer, Seasons in the Sun, briljant in zijn vertaling en in de vertolking van Terry Jacks valt hier evenwel erg tegen: de versie wordt zó traag gespeeld dat de oorspronkelijke melodielijn eigenlijk nauwelijks nog te ontwaren valt. Vast veel poëtischer zo, maar van het oorspronkelijke nummer blijft weinig meer over.