The Human League - Credo (2011)

Een CD die je meermaals moet horen vooraleer er echt in te komen. De mix van de oude 80s formule en nieuwe electro-geluidjes is eventjes wennen. Op sommige nummers lukt het hen wonderwel bvb electric shock, sky, privilege en met andere nummers gaan ze de mist in zoals bvb single minded en breaking the chains. Klinkt niet altijd even goed en is een niveau onder het album van Alphaville vorig jaar.

CREDO 2011

Toen ik de eerste single van dit album in preview hoorde liep ik gillend de kamer uit.
Night People bleek niet meer dan een pijnlijke dreun. Weg waren de hoge verwachtingen.

Ik beluister dit album dus met enige vooringenomenheid. Mijn kleine teen
fluistert me namelijk in dat Credo wel eens ongelooflijk zwak zou kunnen zijn.

Het album begint met de tweede single Never Let Me Go.
Als bands op een comeback plaat de stemvervormer gaan inzetten,
weet je als luisteraar al gauw hoe laat het is: vijf voor twaalf dus.

Never Let Me Go is een vervelend nummer zelfs en de hitpotentie ontgaat me compleet.

Terug naar Night People, hier in zijn wat minder opdringerige albumversie.
Maar ook nu overheerst de dreun en de stemmen zijn zo dood als een pier.
In het refrein krijgen we toch even een glimp van de kenmerkende vocale blend.

Toch blijft de comeback single Night People een gedrocht.
Slechter dan OMDs comeback misser If You Want It zelfs.

Sky laat een voorzichtig lichtje schijnen over dit dubieuze album.
Hier wordt de song wel gedragen door Phil Oakey, maar geen topper.

Into the Night dringt zich op, maar rijdt zich weer vast in een saaie dreun.
Het mag duidelijk zijn dat niet alle songwriters uit de hoogtijdagen present zijn.
Matige tot zwakke composities kenmerkten ook al eerdere comeback pogingen.

Egomaniac gaat verder waar Into the Night eindigde.
Phil Oakey zoekt de bariton weer op, zijn twee vriendinnen blijven op de achtergrond.
Ik heb toch de indruk dat de stemmen van Susanne en Johanne wat meer versleten zijn.

The Human League profileerde zich na Hysteria (1984) steeds nadrukkelijker als trio.
En de samenzang werd hun handelsmerk, maar komt op Credo beduidend minder uit de verf.
De outro van Egomaniac behoort tot de schaarse hoogtepuntjes van de plaat.

Single Minded start beloftevol, maar hinkt op twee benen.
Dat van de donkere Human League song en dat van de lichtvoetige pophit.
Het refreintje knipoogt naar de hitparade, maar maakt al bij al niet zo veel indruk.

Electric Shock durft de inmiddels platgetreden paden verlaten.
Maar de gimmick van de semi-live opgenomen clubtrack doet te veel denken
aan Bjorks There's More to Life Than This. Toch één van de betere nummers hier.

En dan is daar plots Get Together, gewoon een goed nummer dus.
De dreun ruimt dit keer plaats voor een volwaardig synthpop arrangement.
Het refrein mist dat beetje extra om er lekker hitparade voer van te maken.

Maar de vreugde is van korte duur want Privilege is de zoveelste uitschuiver.
Je hoort dat The Human League hier probeert terug te keren naar hun oergeluid.
Maar enkel de verpakking kan echt bekoren: compositorisch een lege doos.

Credo van The Human League is een confronterend voorbeeld van willen maar niet kunnen.
Het beste kruit werd verschoten in de periode 1981-1984. Op Crash (1986) werkte de groep
niet toevallig met externe songwriters wat hen met Human een laatste klassieker opleverde.

De sublieme radiohit Tell Me When uit 1994 was een aangename verrassing,
maar daarna ging het van kwaad naar erger. De compositorische kruisbestuiving
tussen Phil Oakey en de bandleden zorgde in hun succesperiode voor vuurwerk.

Als op Credo het heilige vuur nog even smeult, is het op songs als Breaking the Chains
die eigenlijk de oude succesformule nog eens heel dunnetjes overdoen. Geen slechte track.

Het draakje When the Stars Start to Shine gaat warempel lichtjes de musical tour op.
2 sterren voor dit teleurstellende Credo. Ik geloof niet langer in Het Humanistisch Verbond.