Braids - Native Speaker (2011)

Er is toch wel een opmerkelijke tendens te constateren binnen de muziekliefhebberwereld jegens het kopieren of na-apen van bepaalde stijlen of bands. Is dit al heel vaak gebeurd (denk aan de eindeloze Joy Division en Gang of Four klonen van de laatste jaren of de jaren-80 synthesizer throwbacks die de mosterd bij a-ha danwel Depeche Mode halen) dan lijkt een extra bandje hier of daar die dat ook doet niet zo'n ramp meer te zijn. Pakt een band echter een nieuwer en minder uitgemolken geluid dan worden ze daar veel strenger op afgerekend.

Elke eerste zin van een recensie van Native Speaker verwijst namelijk naar Animal Collective en dan nog specifieker rond het album Feels. Geheel terecht overigens verder, want de hele sound en sfeer doet er heel erg aan denken. Braids is overbodig, luidt het oordeel. Er zijn echter toch ook genoeg verschillen. De zangeres heeft weliswaar de Avey Tare-schreeuwtjes onder de knie maar opteert toch over het algemeen meer voor een dromerige lijzige zang, en eigenlijk geldt hetzelfde voor de muziek. Deze is gestroomlijnder, stuitert wat minder heen en weer en werkt wat meer op repetitie.

De toekomst moet uitwijzen of, zoals hierboven vermeld, deze plaat na een paar keer luisteren nog meerwaarde heeft en, interessanter nog, of deze band op eventuele volgende albums nog meer kan evolueren naar een eigen geluid. Voorlopig kan ik als Animal Collective-fan hier erg van genieten en dat is toch uiteindelijk waar het om draait bij muziek.

Heerlijk album vol met leuke dromerige en abstracte nummers. Lemonade, Plath Heart en Lammicken zijn geweldig. Jammer dat dit soort muziek vaak onder de radar blijft.