Count Bass D - Pre-Life Crisis (1995)

Een vd beste Count Bass D albums. Geen reacties? Merkwaardig.. The Dozens en Sandwiches zijn heerlijke zwoele zomerse nummers als je het mij vraagt!

Ben het album goed aan het checken en moet zeggen dat het zowel lyrisch als muzikaal helemaal in orden is en ik denk dat iedereen die voor echte hiphop gaat en ook een beetje gevoel voor jazz heeft dit album kan diggen. Ik in ieder geval wel

Heerlijk album. De volle jazzklanken passen prima bij het warme stemgeluid van Count Bass D. Heel anders dan het meer Madvillainesque Dwight Spitz, mooi om te zien dat deze rapper op beide stijlen uitermate goed past.

Count Bass D is een sympathieke rapper met een relaxte flow en een zware stem. Ik maakte kennis met hem via (toen nog MF) DOOM's briljante Potholderz, waar ik hem altijd makkelijk mee vond komen met the villain. Dat dat nummer bovendien door de man zelf geproduceerd was zorgde ervoor dat ik zijn bekendste album Dwight Spitz kocht. Dat album heeft me tot op heden (ik had hem toevallig een maandje geleden weer eens op m'n telefoon gezet om te luisteren) niet volledig kunnen boeien.

De nummers Sandwiches en T-Boz Tried to Talk to Me, blijkbaar afkomstig van dit album (Pre-Life Crisis dus), hebben een totaal ander geluid dan de nummers op Dwight Spitz. Een stuk funkyer en melodischer. Dankzij het Hiphop Album van de Week Topic kom ik er nu dus achter dat hij deze twee nummers 7 (!) jaar voor Dwight Spitz maakte. Vandaar dat verschil dus. De instrumentaties op Pre-Life Crisis klinken alsof ze live zijn ingespeeld, en hebben inderdaad een heerlijk vol en jazzy geluid. De rustige stem en raps van Count Bass D, die hier overheen flowt met een Del-achtige speelsheid, past er over het algemeen goed bij. Zo nu en dan schakelt hij tijdens een nummer over op zingen, wat vaak goed (het eerder genoemde Sandwiches, Brown) maar soms ook slecht (Carmex, The Hate Game) afloopt. De teksten en de sfeer blijven lekker luchtig zonder al te melig te worden, de raps en beats zijn dik in orde en Count Bass D doet gewoon zijn ding. Het eindresultaat: een veel langer stukje dan ik van plan was te gaan schrijven. 4,0*

Rappen lijkt Count Bass D makkelijk af te gaan. Soepel rappende schudt hij de ene rap na de andere uit zijn mouw. Op zich een voordeel, maar dat makkelijke in combinatie met zijn lome stem en speelse flow zorgt ervoor dat hij mij niet een compleet album kan boeien i.t.t. Dwight Spitz (totaal anders btw). Het zit allemaal wel gewoon goed in elkaar, maar het is lastig om mij goed te concentreren.

Het rappen lijkt hem inderdaad makkelijk af te gaan. Een beetje té makkelijk, naar mijn mening, waardoor ik het jammer vind dat hij er niet wat meer tijd aan heeft besteed. Zijn raps komen vaak vooral qua keuze van rijmwoorden en rijmschema's een beetje te simpel over. Ik heb dan vaak ook het gevoel dat dit album eind jaren '80 uitgekomen is, maar dat is het niet. Als ik het in de rest van de tijd zet, valt het nog meer tegen. Ik moet zeggen dat ik over het algemeen weinig heb met de jazzy delen van hiphop, maar dit pakt me gewoon niet echt.

Het is daarentegen nog ver van slecht, hij klinkt best netjes, zijn flow is in orde en de beats zijn niet slecht, het is alleen niet zo interessant voor mij.
3,0*

Ben eigenlijk helemaal eens met S&S. De kwaliteit is er zeker maar ook kan mijn aandacht er moeilijk bijhouden.

@Elohim: Dit klinkt absoluut niet als een jaren 80 album...

Klopt, hij lijkt hem zo makkelijk af te gaan dat het moeilijk is de aandacht erbij te houden. Hij rapt ook overal erg constant en er is geen nummer die er door een wat harde en agressievere flow uit sprint. De producties zijn verder van een goed niveau en luisteren heerlijk weg door de jazzy klanken die je om de oren vliegen.

Tjsa... Ik moet eerlijk zeggen dat ik ook erg weinig van die periode afweet...

Beetje domme vergelijking... XD

Het is zeker de moeite waard om je daar in te verdiepen. Vooral eind jaren 80 (en dan vooral 1988) kom je veel mooie dingen tegen!

Ik vind dit album een beetje eentonig. Er staan te weinig nummers op die mij echt doen opveren. Count Bass D is een goede rapper, maar zijn stem is eigenlijk gewoon middelmatig goed (en helemaal niet zwaar). Zijn zang stoort mij bij vlagen een beetje. Ook vind ik de rijke instrumentatie in combinatie met de -soms- typische West-coast basslijnen vloeken. Het is geen vervelend album om te luisteren, maar er blijft zo weinig hangen. Sandwiches is voor mij het enige nummer dat me echt (in positieve zin) is bijgebleven na een stuk of 5 luisterbeurten.