Count Bass D - Pre-Life Crisis (1995)
mijn stem
15 stemmen
Verenigde Staten
Hip-Hop
Label: Sony
-
The Dozens (3:38)
-
Sandwiches (4:39)
-
T-Boz (Part 1 / 2) (0:35)
-
Shake (4:08)
-
T-Boz Tried to Talk to Me! (4:42)
-
Carmex (5:17)
-
I Got Needs (4:24)
-
Broke Thursday (4:02)
-
Agriculture (4:47)
-
Brown (4:01)
-
The Hate Game (4:43)
-
Pink Tornado (3:15)
-
Sunday School (5:34)
-
Baker's Dozen (1:00)
0
panjoe (moderator)
geplaatst: 9 januari 2012, 21:03 uur
Count Bass D is een sympathieke rapper met een relaxte flow en een zware stem. Ik maakte kennis met hem via (toen nog MF) DOOM's briljante Potholderz, waar ik hem altijd makkelijk mee vond komen met the villain. Dat dat nummer bovendien door de man zelf geproduceerd was zorgde ervoor dat ik zijn bekendste album Dwight Spitz kocht. Dat album heeft me tot op heden (ik had hem toevallig een maandje geleden weer eens op m'n telefoon gezet om te luisteren) niet volledig kunnen boeien.
De nummers Sandwiches en T-Boz Tried to Talk to Me, blijkbaar afkomstig van dit album (Pre-Life Crisis dus), hebben een totaal ander geluid dan de nummers op Dwight Spitz. Een stuk funkyer en melodischer. Dankzij het Hiphop Album van de Week Topic kom ik er nu dus achter dat hij deze twee nummers 7 (!) jaar voor Dwight Spitz maakte. Vandaar dat verschil dus. De instrumentaties op Pre-Life Crisis klinken alsof ze live zijn ingespeeld, en hebben inderdaad een heerlijk vol en jazzy geluid. De rustige stem en raps van Count Bass D, die hier overheen flowt met een Del-achtige speelsheid, past er over het algemeen goed bij. Zo nu en dan schakelt hij tijdens een nummer over op zingen, wat vaak goed (het eerder genoemde Sandwiches, Brown) maar soms ook slecht (Carmex, The Hate Game) afloopt. De teksten en de sfeer blijven lekker luchtig zonder al te melig te worden, de raps en beats zijn dik in orde en Count Bass D doet gewoon zijn ding. Het eindresultaat: een veel langer stukje dan ik van plan was te gaan schrijven. 4,0*
De nummers Sandwiches en T-Boz Tried to Talk to Me, blijkbaar afkomstig van dit album (Pre-Life Crisis dus), hebben een totaal ander geluid dan de nummers op Dwight Spitz. Een stuk funkyer en melodischer. Dankzij het Hiphop Album van de Week Topic kom ik er nu dus achter dat hij deze twee nummers 7 (!) jaar voor Dwight Spitz maakte. Vandaar dat verschil dus. De instrumentaties op Pre-Life Crisis klinken alsof ze live zijn ingespeeld, en hebben inderdaad een heerlijk vol en jazzy geluid. De rustige stem en raps van Count Bass D, die hier overheen flowt met een Del-achtige speelsheid, past er over het algemeen goed bij. Zo nu en dan schakelt hij tijdens een nummer over op zingen, wat vaak goed (het eerder genoemde Sandwiches, Brown) maar soms ook slecht (Carmex, The Hate Game) afloopt. De teksten en de sfeer blijven lekker luchtig zonder al te melig te worden, de raps en beats zijn dik in orde en Count Bass D doet gewoon zijn ding. Het eindresultaat: een veel langer stukje dan ik van plan was te gaan schrijven. 4,0*
* denotes required fields.
* denotes required fields.