Keith Jarrett - Solo Concerts: Bremen Lausanne (1973)

Deze staat op deze eigenste moment nog eens te draaien, nadat Paalhaas me er vriendelijk aan heeft herinnerd met z'n review van "The Survivor's Suite" dat dit toch wel één van Jarrett's ( zeer talrijke ) meesterwerkjes is.

Hier wordt ik dus stil van... Dit moet zowat het mooiste zijn dat een oor kan waarnemen. Zo zacht, zo teder, zo fragiel, zo delicaat allemaal. Dit, beste mensen, dit is 200% pure, maar dan ook P-U-R-E passie, dit is vuur. DIt is liefde. Moesten mensen evenveel van hun medemensen houden als deze man van zijn Piano, dan zouden we in het Paradijs leven.

Dit is geen muziek meer. Dit zijn geen geluidsgolven meer. Dit, dit zijn gewoon zenuwsignalen, gevoelens die rechtstreeks vanuit Jarrett's hart worden overgedragen op dat van de luisteraar, het hele gehoormechanisme al bypassend. Dit is de reden voor mijn bestaan...

Meer woorden durf ik er niet aan kwijt, ze zouden deze onbeschrijfbare brok pure gevoel en magie onrecht aandoen.

Tenslotte is dit hele werkje een taal op zich, en die laat zich niet vertalen in woorden... Hiervoor moet je jezelf volledig durven laten opgaan in de muziek, en dan, dan bèn je er...

Moest ik mezelf niet die ongeschreven regel opgelegd hebben om een groep/persoon maximaal 1 maal op te nemen in m'n Top 10, dit teneinde overpopulatie door 2 niet nader vernoemde entiteiten te verhinderen, dan zou deze er zeker bijgestaan hebben.