Olivia Pedroli - The Den (2010)
mijn stem
5 stemmen
Zwitserland
Pop / Folk
Label: Betacorn
-
Bow (4:27)
-
The Day (3:36)
-
A Path (3:55)
-
To Be You (4:13)
-
Raise Erase (5:06)
-
You Caught Me (3:07)
-
Stay (4:25)
-
I Play (4:23)
-
House (4:50)
-
Silent Emily (9:31)
-
Missing * (3:55)
-
Something in the Way * (3:54)
-
Stay [Remix by Christophe Calpini] * (4:54)
-
To Be You [Remix by Kangding Ray] * (6:11)
-
You Caught Me [Remix by Fauve] * (5:13)
toon 5 bonustracks
totale tijdsduur:
47:33
(1:11:40)
0
geplaatst: 23 februari 2011, 15:57 uur
Je hebt soms van die albums die je te laat ontdekt en daar is The Den van Olivia Pedroli er eentje van.
Zangeressen op cello hebben op voorhand al een streepje voor en als je dan net als Pedroli best gruizig van start gaat (een hoop bijgeluiden, waaronder een laag overvliegend vliegtuig) dan wekt dat interesse. Bow is met haar Joan As Police Woman-achtige zang niet het meest makkelijke nummer om mee te starten.
The Day toont al snel aan dat ook mooie melodieën niet ontbreken: melancholie alom, verpakt in wonderschone klanken met dito instrumentatie.
Het is een perfecte samenvatting van een album dat twee kanten toont: de wat grillige van het eerste nummer en de schoonheid van het tweede.
Pure folk zoals ook Vashti Bunyan het laat horen (niet mee te vergelijken overigens) en tevens folk anno nu.
Olivia Perdoli laat je huiveren, zorgt voor kippenvel en weet het voor elkaar te krijgen dat ze je het gevoel geeft een persoonlijk huiskamerconcert te geven voor jou alleen; de luisteraar die tot de gelukkigen behoort haar ontdekt te hebben of te zijn getipt (dank muziekobsessie!).
Heel erg mooi dit!
Zangeressen op cello hebben op voorhand al een streepje voor en als je dan net als Pedroli best gruizig van start gaat (een hoop bijgeluiden, waaronder een laag overvliegend vliegtuig) dan wekt dat interesse. Bow is met haar Joan As Police Woman-achtige zang niet het meest makkelijke nummer om mee te starten.
The Day toont al snel aan dat ook mooie melodieën niet ontbreken: melancholie alom, verpakt in wonderschone klanken met dito instrumentatie.
Het is een perfecte samenvatting van een album dat twee kanten toont: de wat grillige van het eerste nummer en de schoonheid van het tweede.
Pure folk zoals ook Vashti Bunyan het laat horen (niet mee te vergelijken overigens) en tevens folk anno nu.
Olivia Perdoli laat je huiveren, zorgt voor kippenvel en weet het voor elkaar te krijgen dat ze je het gevoel geeft een persoonlijk huiskamerconcert te geven voor jou alleen; de luisteraar die tot de gelukkigen behoort haar ontdekt te hebben of te zijn getipt (dank muziekobsessie!).
Heel erg mooi dit!
* denotes required fields.
* denotes required fields.