Fortune - Fortune (1985)

Hadden we in 2009 nog de nieuwe 101 South, bleek rond die ook de voorloper van Harlan Cage, namelijk de band Fortune weer opnieuw te bestaan en wel in de 1985 bezetting. Alleen heb ik er helaas nooit meer iets over gehoord tot nu toe...

Alledrie genoemde bands hebben als toetsenist Roger Scott Craig (ooit ook in Liverpool Express en in de band van Nina Hagen), die een paar jaar terug beweerde geen platen meer uit te willen brengen uit onvrede over de muziekbussiness.
Die onvrede moet al begonnen zijn toen bleek dat het geweldige Fortune album uit 1985 best goed verkocht was, maar dat die informatie door de platenmaatschappij voor de bandleden destijds verzwegen werd, zodat het geld niet kwam waar het hoorde. Verder kwam het later moeizaam van een re-release op CD, omdat er veel geld gevraagd werd (20.000 dollar?) voor de rechten. Hoe het uiteindelijk in 2004 door Gypsy Rock Records toch op CD uitkwam is mij een raadsel, maar ik ben er nog steeds alleen maar blij mee, want het is een hele goede plaat, beter als Survivor en Journey bij elkaar! Wel zijn er mensen die klaagde over het wat droge geluid, maar ik vind het niet zo'n probleem, zet je het hard dan doet het nauwelijks onder voor een Harlan Cage CD.

Op die re-release staat een bonus track, opgenomen door Fortune in 2004 ter gelegenheid van het 20 jarige bestaan van het album.

Prachtig album en sterk over de totale lengte van het album. Geheel niet mijn stijl dit 80s AOR geluid maar o zo goed. Die heerlijke climax op "smoke for a gun" is maar één van de hoogtepunten van dit album.

Heb het altijd wel lef gevonden om in het broeierige "98° in the Shade" de gitaar maar helemaal weg te laten (zelfs voor de jaren 80). De heropname van het nummer onder de naam Harlan Cage heeft wel elektrische gitaar, maar het voegt niks toe

Wat een fijne plaat. Ik moet wel zeggen dat Stacy lijkt op een nummer van David Bowie van de Labyrinth soundtrack. Weet niet welke eerder was.

Verder is dit een plaat die over de gehele lengte consistente AOR brengt. Hier en daar klinkt het wat wollig, alsof de band in de jaren 70 is blijven hangen. Niet echt een plaat die past in 1985.

Aardige Journey kloon. Alle cliché registers worden van begin af aan vakkundig open getrokken. Een song waarin Stacey liefdevol wordt bezongen met de simpele lyrics en saxofoon solo is werkelijk een gruwel voor mijn oortjes. Het daarop volgende niemendalletje bad blood verhoogd de vreugde ook al niet. Goeie stem wel (Steve Walsh-like). Daarna wordt er wel stevig door gemusisceerd. Ik kan me voorstellen als je dit album al vanaf het begin kent dat het wel iets met je doet/deed. Voor mij geldt dat dus niet. Ik zet net zo lief een album van Axe op die een aantal jaren ervoor al dit soort AOR maakte.

Op veel sites die zich richten op melodieuze rock (melodic rock) of AOR komt deze plaat steevast in de toplijstjes terug. Ik snap ook wel waarom, maar persoonlijk zou ik deze niet in een top-lijstje zetten, daarvoor mist het teveel een eigen gezicht. Het is wel allemaal erg aanstekelijk, deze poprock. Elk refrein is groots en de zanglijnen en -hooks zijn allemaal erg catchy. Bijna ABBA-achtige songs maar dan met een beetje pit. Het is wel heel vol geproduceerd, met vele lagen toetsen, en backing vocals. Het is allemaal wel wat vermoeiend.

Het is door het bericht hierboven dat ik bij Fortune beland. Een groep die ik niet kende en die kennelijk in '85 niet nadrukkelijk op mijn radar verscheen. Van de Amerikaanse gebroeders Mick (drums) en Richard (gitaar) Fortune begrijp ik, vandaar de groepsnaam. Ze debuteerden in 1978 met Fortune en deze opvolger van zeven jaar later had dezelfde titel maar een andere stijl en bezetting.

Een hoes in de stijl van landgenoten Autograph of Streets, klinkt op de eerste twee nummers lekkere aor, gevolgd door poprockballade Stacy. Met de saxofoon in dat nummer (door bassist Bobby Birch) is het alsof ik vanavond op tv de serie Hill Street Blues of Cheers ga kijken: ben meteen helemaal terug in die tijd.

Op de rest van het album klinkt meer adult oriented rock in de stijl van de twee openers: melodieus en beschaafd rockend met de toetsen van Roger Scott Craig en de aangename, licht-rauwe stem van Larry Greene. Het zit degelijk in elkaar met prima composities, lekkere toetsen- en gitaarlijntjes (Lonely Hunter bijvoorbeeld) en dito productie van een specialist in het genre, Kevin Beamish. Amerikaanse FM-hardrock volgens het boekje, om luid af te spelen in je cabrio terwijl je langs een strand met palmbomen rijdt. Dat plaatje.
De rest van de nummers is wederom uptempo, tot zich met Stormy Love de tweede ballade aandient, deze maal zonder sax maar wél aangenaam.

In 2011 verscheen bij het Amerikaanse Gypsy Rock een geremasterde versie met drie bonusnummers waarvan twee live, gelijktijdig met een Duitse heruitgave op AOR Heaven met slechts de (overigens prima) studiobonus Home Free. De Amerikaanse is de editie die ik op streaming aantrof.
Eind 2022 overleed Greene op 72-jarige leeftijd. Meer over hem is te koeklen op zijn artiestennaam L.A. Greene, waaruit blijkt dat hij ook een tijdje zanger was bij oerhardrockers Steppenwolf.

Fortune is bepaald niet wereldschokkend (geweest, ook toen niet), maar het werd wél nauwgezet gecomponeerd, uitgevoerd en geproduceerd.

Mij was dit album bij verschijnen eveneens ontgaan, hoewel ik toen al een serieus liefhebber van het genre was. Maar in navolgende jaren hoorde ik verschillende collega-liefhebbers er lovend over praten, en de recensies logen er ook niet om. Daarnaast speelde de connectie met het later succesvolle (nou ja, in AOR-kringen dan) Harlan Cage een rol. Die band leverde niet minder dan vier uitstekende melorockplaten af, dus dan moest dat album van Fortune toch ook wel heel bijzonder zijn. Ze namen zelfs twee nummers van dit album opnieuw op (die versies kende ik dan ook eerder dan de originelen).

Ik heb uiteindelijk die Gypsy Rock-reissue uit 2004 gekocht en was in eerste instantie toch een beetje teleurgesteld. Met name door het naar mijn gevoel iets te dik aangezette klanktapijt, al waren dergelijke gezwollen producties natuurlijk vrij gangbaar in 1985. Het is iets dat optimaal luistergenot toch een beetje in de weg staat, zoals Mssr Renard ook al aangeeft.

Niettemin hoorde ik ook meteen dat de composities dik in orde zijn, met Thrill of it all, Dearborn Station en Heart is a lonely hunter als de zeer meezingbare uitschieters. De arrangementen van Roger Scott Craig zijn smaakvol en de zang van L.A. Greene is minstens zo goed, zo niet beter, als op die Harlan Cage-albums. De bonustracks voegen naar mijn idee helaas niet veel toe. Ze doen er zelfs eerder afbreuk aan, al ben ik sowieso nooit een liefhebber geweest van live-tracks die aansluiten op een studioalbum.

De twee live bonus nummers hebben een erg mager geluid helaas. "Heart of Stone" is wel goed opgenomen als studioversie op het "II" album te vinden. Voor een goede liveweergave van Fortune is er "The Gun’s Still Smokin’", dat pas in 2020 uitkwam.

Ook ik leerde dit album pas (veel) later kennen dan Harlan Cage. En ja, ik vind Harlan Cage overall toch wel wat beter. Maarrr, deze van Fortune mag er beslist zijn! Prima melodic rock die alle hokjes aan tikt. Het vormt de blauwdruk dus van wat later door zou gaan als Harlan Cage. gaucho heeft het hierboven al prima omschreven. En inderdaad, je ziet jezelf zo rijden in een cabrio langs het strand