Autograph - Sign in Please (1984)

Wat een shit is dit zeg.

Ik ken enkel Turn up the Radio. Een erg tof nummer, maar dacht altijd dat het van Def Leppard was...

Deze band leren kennen door GTA Vice City / GTA Vice City Stories.
Het heeft hier duidelijk een lage score. Snap niet goed waarom, is een heerlijke hairmetal plaat. Send Her to Me en All I'm Gonna Take zijn vette meezingers van deze redelijk onbekende '80s band.

Same here. Ik hoorde die single, en vond het echt wel lekker. Ben benieuwd naar de rest van de muziek.

Mwah, ik ben nou niet zo kapot van dit debuut. Zanger Steve Plunkett heeft een goeie, beetje rauwe stem, dus daar hoor je mij zeker niet over klagen. Helaas zijn de nummers wel erg standaard en lijken ze soms wel heel erg veel op elkaar. Ook had de plaat wat beter kunnen klinken met een betere productie. De platte productie zorgt er ook voor dat dit album wat afgemat klinkt. Zonde!

Dan kun je beter loud&clear hun derde plaat opzoeken
die is in totaal veel beter en gevarieerder

Prima debuut! Turn up the radio was destijds een vette hit in de States geloof ik. En terecht want het nummer heeft een zeer aanstekelijke melodie en refrein. Dit is echte feelgood 80's hardrock waar ik wel raad mee weet. De stem van Plunkett bevalt me wel en ook het gitaarwerk is prima. Ben het trouwens wel met quofan eens dat Loud 'n clear hun beste en meest volwassen album is.

Ben hier nooit zo kapot van geweest. Ik vind de rauwe hardrock waar de band op mikt, niet echt gelukt. Het voelt heel erg nét niet, en daarbij vind ik de zanger een vervelende stem hebben. Ik vind de drumsound ook veel te hard, alsof je de matten uitklopt in een steegje. Het lijkt inderdaad erg op Def Leppard, en die vind ik ook niet zo gaaf.

Turn Up the Radio drong door tot mijn kamer via de lange golfradio, het Franse programma Wango Tango. Een hit in de Verenigde Staten in maart 1985, toen het tot #29 reikte. Inderdaad een lekker radionummer.

Verder klinkt toch vooral robuuste hardrock op de grens van adult oriented rock, als een stevige boterham. De zang van Steve Plunkett is te rauw voor het genre, Steve Lynch laat een enkele keer zijn vingers over de snaren racen en altijd is daar het rijke toetsenpalet van Steven Isham.
Met als beleg ietwat simpele, soms wat platte teksten in de categorie uitgaan en meisjes, zoals in My Girlfriend's Boyfriend Isn't Me. Het ligt er te dik bovenop. Geproduceerd door Neil Kernon, één van de bekende namen in het genre van die dagen.

Pas aan het einde wordt het er iets minder bovenop gelegd, te weten In the Night en (in mindere mate) All I'm Gonna Take met zijn sterke gitaarsolo, die net wat subtieler zijn. Een band geknipt voor de videoclip, maar uit die tijd kan ik me niet herinneren dat ik de groep zag voorbijkomen. Met recht een radiogroep dus dankzij dat ene liedje.
De navolgende albums ken ik niet, dit vast vast een band die het (korte tijd?) goed deed in het land van uncle Sam. Een magere 7 van mij met drie nummers die het goed doen in een afspeellijst. Om het eigentijds te formuleren: turn up the playlist!

De albums na deze zijn van hetzelfde laken een pak. Met hier en daar misschien wat kleine verschillen. Ik vind dat ze erg goed in staat zijn tot het schrijven van heerlijke hooks. Mega catchy en blijven in no time in je hoofd hangen. Wat je zegt; ik snap wel dat dit in de jaren 80 goed mee kon in Amerika. Teksten boeiden me vroeger niks dus dat vormde voor mij nooit een struikelblok. Pas sinds ik Springsteen in de armen heb gesloten ben ik wat meer op teksten gaan letten. Al zal het voor mij nooit de basis zijn waarom ik een nummer goed of niet goed vind. Dat blijft toch vooral de melodie in muziek en zanglijnen. De stem van zanger Plunkett mag ik trouwens graag horen. Hij heeft een lekkere snit in z'n stem waardoor het erg herkenbaar wordt.