L.A. The Voices - Los Angeles (2010)

Tja, er zijn veel mensen die gruwelen als ze Gordon zien of horen. Zelf heb ik nooit een hekel aan die vent gehad, bovendien vind ik de ongezouten kritiek die hij geeft vaak meer dan terecht. Beter dan dat slijmerige en overdreven gedoe van veel andere Nederlandse artiesten. Waar ik dan wel weer van gruwel is dat Gordon dit album neerzet(te) als een combinatie van Il Divo en Marco Borsato. Van hun muziek houd ik dus totaal niet, dus twijfelde ik of ik wel aan dit album zou beginnen. Toch maar gedaan, en gelukkig valt het helemaal niet tegen.
Persoonlijk blijf ik oprecht vinden dat Gordon’s stem verreweg het mooiste is van deze groep, al moet hij niet te vaak zijn kopstem gebruiken. Vooral in de laagte klinkt zijn stemgeluid erg mooi. De nummers zijn -op een enkeling na- ook geslaagd. Het instrumentale openingsnummer dat een inleiding vormt, had wat mij betreft achterwege gelaten mogen worden. Datzelfde geldt voor de afsluiter ‘O holy night’ en ‘S.O.S. d’un terrien en détresse’.
Verder is de samenzang verre van slecht te noemen, en steken de nummers prima in elkaar. De vertalingen zijn prima uitgekozen, geen enkele is volgens mij in de oorspronkelijke versie bekend hier in Nederland geweest. Neem het prachtige Spaanse nummer ‘Tu me das alas’ (Jij geeft me vleugels) waarvan de tekst geschreven is door Alma Nieto, een zangeres die we onlangs nog hebben gezien als deelneemster van The Voice of Holland. ‘Ware liefde’ is ook een prima Nederlandstalig nummer, vooral het refrein durf ik best mooi te noemen. De single ‘Blijf veilig bij mij’ weergeeft een goed beeld weer wat men van dit album kan verwachten (vind je dat nummer dus niks, dan zal dit album vast niets voor je zijn), wat mij betreft ook één van de hoogtepunten op dit album.. Ook ‘Voordat ik je kwijtraak’ vind ik erg mooi, ditmaal voornamelijk vanwege de instrumentatie al valt ‘ie tekstueel ook niet tegen. De andere nummers zijn gewoon oké.
Alvorens gelijk een stem uit te brengen na de eerste luisterbeurt, heb ik ‘m een aantal keren beluisterd. Natuurlijk om te kijken of ik dan nog steeds op een voldoende zou uitkomen. En ja, nog steeds na zo’n 6 á 7 luisterbeurten, zit er nog steeds een dikverdiende voldoende in. Voor mij in ieder geval beter dan bijna al die andere Nederlandstalige troep die tegenwoordig zo hoog in de hitlijsten staat, al zullen sommigen vast beweren dat het één pot nat is. Toch blijft het Spaanse ‘Tu me das alas’ mijn favoriet.