The Beach Boys - Love You (1977)

Love You is de revanche na het teleurstellende 15 Big Ones. Een ongecompliceerd album met een wat rauwe sound. Achteraf gezien de laatste oprisping van Brian Wilson c.s. Na 1977 hebben The Beach Boys dit niveau niet meer geevenaard.

Ik vind dit een erg flauwe cd en een mislukte poging om het niveau van weleer te benaderen. Jammer.

Iets beter dan het uitermate slappe en zwakke 15 Big Ones. Hier kun je nog 2 a 3 aardige tracks ontdekken. Maar het heeft vooral niks magisch, zelfs geen boeiend moment. Een band op zwaar retour.

Ik vind 15 big ones beter dan deze ziekelijke discoprut

Misschien wel de meest onderschatte plaat aller tijden.
Wat een juweel, wat een emotie. Misschien wel beter dan pet sounds (alleen dan in de verkeerde tijd gemaakt, maar ja dit album is gewoon tijdloos ).
Jammer dat mensen nooit de moeite nemen om dit album objectief te bekijken, alle nummers zijn met zoveel toewijding gemaakt. Brian laat eens te meer zien dat hij toch de artistieke kracht blijft achter de boys.
Is overigens ook Brian's favoriete album dit, niet gek natuurlijk met zulke pareltjes als I wanna pick you up en het hartbrekende duet met zijn toenmalige vrouw marilyn: Let put our hearts together.

5*

Het vorige album '15 big ones' was nogal een teleurstelling dus iedere fan hield zijn hart vast toen dit album in de winkel lag.
Na de eerste keer beluisteren had ik het gevoel dat het een miskoop zou zijn, maar naar enkele draaibeurten nestelden de nummers zich in mijn hoofd.
Op kant 1 zijn de wat up-tempo dingen te horen, dus nummers die prima in de auto klinken. The Beach Boys brengen ook een ode aan Johnny Carson en spreken in deze song hun waardering voor deze talkshow-presentator uit. Het hoempa-liedje 'Good time' stamt nog uit begin jaren 70 en is ook terug te vinden op het door Brian Wilson geproduceerde album van het dames-duo Spring.
Het korte 'Ding dang' dat kant 1 besluit is mede-geschreven door Roger McGuinn van The Byrds en al jaren vraag ik me af wie nou het 'ding' en wie nou het 'dang'-gedeelte bedacht heeft.
Op de tweede plaatkant zijn de nogal rustige stukken te vinden.
Opvallend is het duet 'Let's put our hearts together' van Brian Wilson en zijn ex Marilyn. 'The night was so young' en 'I'll bet he's nice' zijn ook wonderschone songs.
De afsluiter 'Love is a woman' zou zo een nummer van Ray Charles kunnen zijn en zo soulvol hebben The Beach Boys eigenlijk nooit meer geklonken.
Hierboven zie ik staan dat dit Brian's favoriete album was, maar volgens mij was dat het korte album 'Friends' uit 1968.

Verre van slecht, maar ook heel ver verwijderd van een goed album.
Opzich klinkt die nieuwe sound wel en gaan ze prima mee met de tijd.
Het jammere is alleen dat het simpele songs zijn, netzoals op 15 Big Ones.
Het klinkt vaak zelfs een beetje zoals de songs klonken op de eerste platen, ja.. zo simpel en soms wat hersenloos...
Auto's, Meiden, Feesten.. daar gaat het vrijwel de hele tijd over en uiteraard disco...

Je hoort toch wel dat de jaartjes hier al wat gaan tellen en dat de stemmen minder hoog zijn en soms zelfs wat rauwer..

Een plezierig album na het toch wel tamelijk inferieure 15 Big Ones, met zelfs een paar zeer goede nummers, zoals het ontroerende Let's Put Our Hearts Together en het werkelijk prachtige The Night Was Young. Maar verder niet bepaald een meesterwerk, en zo kwam het vandaag pas na vele jaren weer eens uit de kast. Dat heeft te maken met het feit dat ik alle Beach Boys-album opnieuw beluister, vanwege het voorjaar en de naderende zomer. Goed excuus toch?

beetje ondergewaardeerd wel, vind ik. Voor een latere Beach Boys-plaat toch wel heel aardig, en met een frisse (weirde) synth-sound. Vind 'm beter dan Friends, die ik als 'geheimtip' vaker bejubeld heb zien worden.

The Night Was Young is - zoals heartofsoul terecht opmerkt - fenomenaal.

Vind het ook wel komisch dat in deze fase eigenlijk alle Beach Boys even rauw en doorgesnoven als Dennis Wilson beginnen te klinken

Tja, wat moet ik ervan zeggen. In mijn beleving hoor je nog wel 'Beach Boys achtige melodiën' in de songs op dit album, alleen de manier waarop de nummers worden gebracht is wezenlijk anders. En dit kun je mooi vinden...of juist niet. Ik hoor liever de 'oude' sound en met mij ook veel anderen zo begrijp ik uit de berichten hierboven. Het geheel is totaal anders geproduceerd en daardoor ontbreekt er iets.
Ik vraag me af dan ook hoe de muziek gewaardeerd zou worden als dit het eerste album van de Beach Boys zou zijn geweest. Of het eerste dat je van ze hoort.

Het album stond destijds gedeeld 37e in de Oor jaarlijst 1977 dankzij 20 punten van Lion Keezer, die als enige op het album stemde. Dus ook toen al vond je het geweldig of juist niet
Van mij 2*

Love You was ook eigenlijk een solo album van Brian Wilson, waar op het laatste moment The Beach Boys van is gemaakt voor promotie. Je hoort hier voornamelijk Brian Wilson die andere dingen doet dan hij met de Beach Boys deed, maar uiteindelijk toch de naam B3ach Boys kreeg.

Ik vind dit hun laatste écht goede plaat, originele sound, en nummers die wellicht wat kinderlijk en simpel klinken maar oh zo aanstekelijk en melodieus zijn. Dit is Brian Wilson over en weer, net als dat "Pet Sounds" dat al eerder was. De hoes is ook perfect voor dit album.

Een plaat als deze moet haast wel een inspiratie geweest zijn voor latere artiesten als Daniel Johnston. Een "love it or hate it" album, ik word er nog altijd enorm vrolijk van.

Ik heb echt geen idee hoe lang deze plaat in mijn kast staat. Een voorzichtige schatting zegt 1980. Een tweede voorzichtige schatting is, dat ik de plaat voor de tweede keer draaide deze week sinds de aanschaf. De reden is de documentaire die de publieke omroep uitzond over Brian Wilson. Daardoor wilde ik '15 Big Ones' opzetten, maar die bleek ik helemaal niet te hebben. Wel deze.

The Beach Boys zijn voor mij met name de band van de stroom hits uit de jaren 60 en iets minder daarna nog begin jaren 70. De LPs daar was ik veel te jong voor en tegen de tijd dat ik daar wel geld voor had, was de band heel erg over het hoogtepunt heen. Dat is op Love You goed te horen. De aanzet tot goede nummers is er een aantal maak, maar het briljante, de vonk ontbreekt te enen male. Brian Wilson had het niet meer op dat moment, om bekende redenen, en de rest van de band is als alles gezegd is het vehikel voor Brian. Dat is te horen. Aardig maar niet meer dan een marginale plaat in het oeuvre.