Willy DeVille - Live (1993)

Deze CD was 2e in succes in korte tijd, Hey Joe kwam in de studio uitvoering in de top 10, kwam van de cd, Backstreets of desire. De meest indrukmakende nummer zijn Bamboo Road en natuurlijk Heaven stood still.

Ik plak hier een citaat van de Canadese schrijver Richard Marcus in, die erg goed de podiumpresentatie van Willy Deville in de jaren '80 weergeeft:

Then there was Willy - nearly as skinny as his moustache, hair swept back and up in his trademark pompadour, and elegant in a three-piece suit. All the deadly beauty of a switchblade at midnight on the streets of Spanish Harlem, singing with a voice that originated in the cotton fields of Mississippi, mixed with the street smarts of West Side Story, and the soul of Memphis made Willy the nearest thing to a pure distillation of American Pop music you could possibly hear.
With either his guitar or the microphone as his partner, Willy danced across the stage with the deadly elegance of a matador doing a tango. With a roll of his shoulders, a tilt of the head, and a flick of his hand he communicates more with his body than most singers can dream of with their voices. At the same time, he never allows himself to become more than the music. Instead, everything he does is part of his effort to ensure the listener gets the full measure out of each song.

Idd een mooie beschijving van een man die jammergenoeg is komen te gaan...

Als Willy Deville de goede zin had en zijn band de juiste drive te pakken had, waren er weinig bands die dat konden overtreffen .
Zoveel is duidelijk op deze concertregistratie .
Een perfect geschoten gig rond 1992 . Het is een fraaie bloemlezing met de zo karakterstieke Deville songs . Swingend , rockend maar ook op de juiste momenten gas terugnemend .
Zo hoorbaar is het plezier groot want het vonkt behoorlijk en is er sprake van de juiste passie .
Ook een pluspunt is dat de band werkelijk alles beheerst (vergelijkbaar met een Los Lobos)
Hoogtepunten genoeg , al blijft vooral het wonderschone I Must Be Dreaming een magisch moment .
De finale is zinderend met een waar Zuid Amerikaans tintje ; Demasiado Corazon en een uitmuntende versie van He Joe .
Kortom een lust voor het oor .
Deville zag ook magere Hein op zijn pad verschijnen , ook weer niet geheel onverwacht gezien zijn levenstijl , maar het blijft zonde zo'n authentiek artiest te vroeg zien heengaan .
Gelukkig zijn er dan albums als deze .

Idd een top album

4,5*

Tjonge wat heb ik dit album lang niet meer gedraaid. Bij het zoeken (luisteren) naar cd’s om te rippen naar mijn nas (streaming) de afgelopen weken mijn cd collectie aan het doorspitten. Als ik langs dit album kom jaren niet meer uit de kast gepakt en nu toch maar eens opgezet. Deze gaat zeker geript worden want wat een heerlijk album is dit toch. Prachtige live uitvoeringen door de man die met zijn stem soms door merg en been gaat. Wist gewoon niet meer dat ‘Heaven stond still’ zo mooi was. En dan de rest van de nummers nog. Pareltje.

Schitterend live-album van Willy DeVille die hier met zijn band van fantastische muzikanten er wel zin in had hier. Opgenomen in New York en Parijs.
Bloedstollende versies van This Must Be The Night, Mixed Up Shook Up Girl, Maybe Tomorrow en vooral Heaven Stood Still.
Blij weer met deze herontdekking en blijft weer een tijd vlakbij de speler liggen.
En gaat wel 5 sterren worden denk ik.

Willy DeVille had tijdens leven meer succes in Europa dan in zijn thuisland de U.S.A. ook in Nederland had de man een trouwe schare aan fans.

de studio versies van deze 15 live uitgevoerde nummers verschenen eerder op:

"Bamboo Road" en "Hey! Joe" van "Backstreets of Desire" (1992)
"Lilly Daddy's Cadillac" en "Demasiado Corazon" van "Where Angels Fear to Tread" (1983)
"Maybe Tomorrow" van "Coup de Grace" (1981)
"Cadillac Walk", "Mixed Up, Shook Up Girl", "Can't Do Without It" en "Spanish Stroll" van "Cabretta" (1977)
"This Must Be the Night", "Savoir Faire" en "Heaven Stood Still" van "Le Chat Bleu" (1980)
"Heart and Soul" van "Miracle" (1987)
"I Must Be Dreaming" van "Sportin' Life" (1985)
de cover van de Ben E. King klassieker "Stand By Me" verscheen eveneens op het album "Live at Montreux 1982".

"Live" opgenomen in 1993 is een prima selectie van nummers uit zijn rijke oeuvre met een fraaie balans tussen de vertrouwde recht-toe-recht-aan r&b rock zoals te horen op zijn vroege Mink DeVille albums met een prima bij stem zijnde Willy DeVille ondersteund door een geweldige band met blazerssectie en een enkele keer een gospel koortje zoals op "Can't Do Without It", afgewisseld met prachtige ballads zoals "Heart and Soul" en "Heaven Stood Still" en het eerder genoemde "Stand By Me".

uitschieters zijn o.a. "Bamboo Road" en "Heart and Soul" beide met warme accordeon klanken, "Mixed Up, Shook Up Girl" met het geweldige gitaarspel van Freddy Koella, de piano ballad "Heaven Stood Still" en de bezielde, gedreven versies van "Demasiado Corazon" en "Hey! Joe", waarvan naar mijn mening deze live uitvoeringen de studio versies zelfs overtreffen, maar feitelijk is ieder nummer raak op dit sterke live album waarbij de synthesizers en "programmed drums" van sommige van zijn 80's albums gelukkig achterwege blijven. een aanrader voor de Mink/Willy DeVille liefhebber.

"Live" werd opgedragen aan saxofonist/producer Steve Douglas die op de 1e 2 albums van Mink DeVille meespeelde en het album "Le Chat Bleu" produceerde.

Album werd geproduceerd door Willy DeVille & Philippe Rault
Recorded in June and October 1993 at the Bottom Line, New York & The Olympia Theatre, Paris

Dit album heb ik een beetje à la Carry Tefsen - op goed geluk! - gekocht. Een volwaardige verzamel-cd was toen nog niet uitgebracht. Met ontblote gouden tand lachte het geluk me inderdaad toe. Dankzij de topvorm waarin de zanger en zijn muzikanten in 1993 verkeerden en een puike naproductie, beschikte ik over een levendige Greatest Hits. Ik betwijfel of een studio-compilatie ook zo’n sfeervolle en emotionele rollercoasterrit van ruim een uur zou hebben opgeleverd.

Bij ’Demasiado Corazon’ en ’Hey Joe’ zou je zweren dat DeVille Caribische roots heeft. Al heeft hij van zijn Baskische vader wellicht een flinke scheut temperament geërfd. Op het eeuwiggroene ’Stand By Me’ klinkt hij minder uitbundig maar daarom niet minder overtuigend. Deze gestripte versie stelde me in staat om dit nummer puur op gehoor na te spelen op bas. De nachtbraker haalt met ballades zoals 'Heart and Soul' en ’Heaven Stood Still’ een hemels niveau, terwijl een koortje het 'Ave Maria' aanheft.

Ik zag DeVille enkele jaren voor z’n eigen Hemelvaart live in Lokeren aan het werk. Die ervaring had niet zo'n 'verminkend' effect op mij als dit live-album. Een metgezel en muzikale bloedbroeder was het roerend met me eens: te veel rock en te weinig blazers. Blijkbaar had der Willy daar een langere set gepland maar moest hij om een medische reden voor het uitzingen de kerk verlaten. Es tut mir Leid aber das habe ich derzeit nicht gewusst. Jedoch is mijn vijfsterren-score voor deze Willy DeVille - Live geenszins een vorm van Wiedergutmachung.

Schitterend geschreven Earlyspencer. Genot om te lezen!

Nou, vooral schitterend gemusiceerd, Baker-man.

Zonder af te dingen op 's mans authenticiteit: bij heel wat nummers op deze live-plaat moet ik aan diverse artiesten denken. Benieuwd of er nog luisteraars zijn met die gehoor-afwijking.

'Lilly's Daddy's Cadillac': James Brown (Papa's got a Brand New Bag)
'This Must be the Night', 'Maybe Tomorrow' en 'I Must Be Dreaming': beetje Bruce Springsteen en veel E-Street Band
'Cadillac Walk' (gestript van piano, dan): de vroege ZZ-Top, inclusief de rauwe bluesstem.
'Heaven Stood Still': Tom Waits
'Spanish Stroll': Lou Reed