Blancmange - Blanc Burn (2011)

Na 26 jaar plots een nieuw album van dit syntheziserduo,ik ben zeer benieuwd...

Aardig album maar niet meer dan dat. the Western vind ik voorlopig het beste liedje, al kan ik het ook begrijpen als je dit nummer irritant vind overkomen. Veel vocoder en dat is wel een beetje jammer.

overigens lijkt Radio Therapy wel een beetje op Neon lights van Kraftwerk.

Haha, Blancmange, die naam fascineerde me altijd als kind vreemd genoeg. raar om nu opeens weer actueel te zien.

Ja, was toen een aparte band.Erg leuk.Heb enige nummers geluisterd, en de CD besteld. Blijft leuke synthesizer-pop

Maar wel al een 5 gegeven??

BLANC BURN 2011

Wie zit er in 2011 te wachten op een comeback van Blancmange?
Het synthpop duo dat in de 80s noodgedwongen in de schaduw van lotgenoten
en hitkanonen als OMD, Soft Cell, Yazoo, Pet Shop Boysen Erasure bleef staan.

God's Kitchen, Living on the Ceiling, Waves, Blind Vision, Don't Tell Me
en omdat we altijd wel voor een grap te vinden zijn The Day before You Came.
Het oeuvre van Blancmange bestond uit een handvol singles en twee aardige albums.
Nummer drie deemsterde helemaal weg en dan werd het erg lang stil rond het olijke duo.

By the Bus Stop @ Woolies drentelt als een pendelbus voorbij.
Er gebeurt weinig tot niets en de vocalen zitten mistig diep in de mix.

Maar eens overgestapt tovert het hitpotente Drive Me een glimlach op het gelaat.
Bij zo'n comeback plaat is het speuren naar de bekende ingrediënten op zich een spel.
Dit nummer zit vetter in de synths dan we gewoon zijn, maar barst ouderwets van vrolijkheid.

Ultraviolent begint eens et meer met een stemvervormer.
Het arrangement ruikt naar zware metalen en doet dus denken aan Depeche Mode.
De manier waarop het refrein zich door de ether beweegt, is herkenbaar Blancmange.

Nu heb ik Blancmange altijd al een beetje twee maffe cowboys gevonden
die hun eigen bescheiden rodeo reden door de synthpop prairie van de jaren 80.
Dat ze nu met The Western uitpakken is dus geen verrassing: steengoed nummer.

In Radio Therapy mag even een gitaar meerinkelen.
Een rustiger nummer dat door de ether fonkelt als een country song.
Klinkt verhip een beetje als Kraftwerks Neon Lights zoals vigil al opmerkte.

Halverwege de rit en de teller staat op een flauwe opener en vier winnaars.

Dat oosterse jasje (tablas en sitar sound) hangt ook over dit comeback album.
Probably Nothing blinkt er in uit. Ik vind de nieuwe Blancmange muzikaal erg sterk.
Vocaal hebben de heren echter wel wat van hun pluimen verloren. Verslavend melodietje.

Huislijke kneuterigheid was Blancmange nooit vreemd.
I'm Having a Coffee blikt terug op hun ABBA cover The Day before You Came.
Dat zelfrelativeringsvermogen van het duo is één van hun sterkste troeven.

Soms doet het elektronische karakter van Blanc Burn me aan New Musik denken.

Don't Let These Days gaat wat steviger tekeer. Synthrock met disco impuls.
De instrumentale jas is fraaier dan de song zelf dit keer. Niet meer dan aardig.

WDUF (What Do You Find eigenlijk) toont hoe zwak de zang op deze plaat is
en waarom er regelmatig naar de stemvervormer wordt gegrepen. Een zwak nummer.

Don't forget Your Teeth is bejaarde synthpop met een futuristische toets
die even aan Living on Video van Trans-X doet denken. Maar zoals een paar tracks
op deze plaat komt het lied vocaal onvoldoende uit de verf. Vergeet je tanden niet, schat.

Starfucker sluit gemeen af met het meest a-typische nummer van de plaat.
Een comeback die geen stof zal doen opwaaien, maar die erg overtuigend uitpakt.

Ik blijf een fan.

Naast de iTunes bonustrack Seeing Stars, is nog een song, Making Aeroplanes, te vinden
op de website en op deze in 2012 verschene, dubbele verzamelaar van hun oudere werk.