Cem Adrian - Emir (2008)

Wie bij muziek uit Turkije niet verder komt dan Tarkan en denkt dat daar alleen maar etnopop vandaan komt moet eens gaan luisteren naar Cem Adrian (van oorsprong afkomstig uit voormalig Joegoslavië) die met Emir een vrij broeierig album heeft gemaakt. Broeierig met een desolaat randje. De man kan veel met zijn stem en hij lijkt geen moeite te hebben er flink de hoogte mee in te gaan, maar ook voor een baspartij schijnt hij zijn hand niet om te draaien.
Hij gaat met zijn stem de hoogte in maar ik denk dat hij in Turkije ongetwijfeld over het randje gaat met zijn homo-erotiek.
Tekstueel gezien heb ik geen idee waar het over gaat en of dat hele gay-gebeuren überhaupt terugkomt in de teksten.
Blijft over de nummers. Die zijn goed, maar ik moet ook eerlijk bekennen dat het op de duur een beetje eentonig begint te worden en ik wat spanning mis. Meer afwisseling had het album goed gedaan i.p.v. de doorlopende vibe die het nu heeft (maar dat is misschien voor anderen juist een pluspunt van dit album).
Toch kan het best een aanrader zijn voor mensen die weer eens wat anders willen en geen zin hebben in typische turkse pop, want dat is dit zeker niet. Broeierig dus wel en dat doet het meestal wel goed bij mij zo ook Emir.

Wonderbaarlijk soms hoe je 'nieuwe muziek' ontdekt. De huidige comminicatiemiddelen bieden ons een scala aan mogelijkheden. Hoe kom je er in godsnaam bij om muziek van een, voor Nederland vrij obscure, Turkse zanger te beluisteren? Gewoon een link naar een youtube clip bekijken van een één of andere vage Facebook vriend en dan ineens gegrepen worden door iemand. Een zanger. En niet zomaar één. Gemiddeld heeft een geschoolde zangstem een bereik van 2 octaven. Deze zanger haalt er met gemak 5. Van bas tot sopraan. Met een zwier en een gemak waar menig broodzanger strontjaloers om zou zijn. Dan is je eerste interesse gewekt. Je bekijkt nog wat clips en beluistert meer muziek. En dan valt je de veelzijdigheid op en de ontwikkeling die deze zanger heeft doorgemaakt. Was het eerste album nog een soort 'circus' waar hij zijn opmerkelijk stem in bijna ieder nummer de gevaarlijkste trapezeacts liet uitvoeren, bij zijn vierde album Emir weet hij een bijna perfecte balans te vinden. Natuurlijk schittert zijn stem hier ook, maar het lijkt alsof hij minder op de 'belcanto' toer gaat. Muzikaal gezien heel gebalanceerd maar avontuurlijk. En altijd weer die donkere ondertoon, die broeierige sfeer zoals aERo zo mooi beschrijft. Dramatisch maar (in dit album althans) de kitsch zorgvuldig vermijdend. Emotioneel en meeslepend. Opwindend. Alsof je een gevaarlijk sprookje wordt verteld. Zoals vroeger, toen je een kind was. En het misschien niet helemaal letterlijk begreep. Maar je maakte je eigen spannende verhaal. Prijsnummers? Emir, Nereye Gidiyorsun en het bijna epische Bir Melek Ölürken. Ontdek de wondere wereld van Cem Ardian.

Dat is een mooi omschrijving ja. Misschien dat triphop liefhebbers er wat mee kunnen, ook al is dit geen triphop.
Kitsch is het zeer zeker niet (en daar ben ik zeker niet vies van).