Cem Adrian - Emir (2008)

Wonderbaarlijk soms hoe je 'nieuwe muziek' ontdekt. De huidige comminicatiemiddelen bieden ons een scala aan mogelijkheden. Hoe kom je er in godsnaam bij om muziek van een, voor Nederland vrij obscure, Turkse zanger te beluisteren? Gewoon een link naar een youtube clip bekijken van een één of andere vage Facebook vriend en dan ineens gegrepen worden door iemand. Een zanger. En niet zomaar één. Gemiddeld heeft een geschoolde zangstem een bereik van 2 octaven. Deze zanger haalt er met gemak 5. Van bas tot sopraan. Met een zwier en een gemak waar menig broodzanger strontjaloers om zou zijn. Dan is je eerste interesse gewekt. Je bekijkt nog wat clips en beluistert meer muziek. En dan valt je de veelzijdigheid op en de ontwikkeling die deze zanger heeft doorgemaakt. Was het eerste album nog een soort 'circus' waar hij zijn opmerkelijk stem in bijna ieder nummer de gevaarlijkste trapezeacts liet uitvoeren, bij zijn vierde album Emir weet hij een bijna perfecte balans te vinden. Natuurlijk schittert zijn stem hier ook, maar het lijkt alsof hij minder op de 'belcanto' toer gaat. Muzikaal gezien heel gebalanceerd maar avontuurlijk. En altijd weer die donkere ondertoon, die broeierige sfeer zoals aERo zo mooi beschrijft. Dramatisch maar (in dit album althans) de kitsch zorgvuldig vermijdend. Emotioneel en meeslepend. Opwindend. Alsof je een gevaarlijk sprookje wordt verteld. Zoals vroeger, toen je een kind was. En het misschien niet helemaal letterlijk begreep. Maar je maakte je eigen spannende verhaal. Prijsnummers? Emir, Nereye Gidiyorsun en het bijna epische Bir Melek Ölürken. Ontdek de wondere wereld van Cem Ardian.