David Baerwald - Triage (1992)

Dit is nou zo'n album waar ik de term 'briljant' voor reserveer. Op een bepaalde manier vergelijkbaar met dat andere meesterwerk uit '92: Amused To Death van Roger Waters. Een zelfde soort woede knalt uit de teksten. De berusting die intreed na nummer 5 is van schoonheid waar je stil van wordt. Een album waarbij teksten en muziek in harmonie zijn en elkaar versterken. Ik heb de man destijds live gezien in de Beurs van Berlage met alleen zijn akoestische gitaar en het materiaal bleef als een huis overeind. Bedtime Stories is ook mooi maar niet te vergelijken met Triage (meer singer songwriter, Eagles achtig westcoast materiaal, wel zeer de moeite waard!).
Kaaf: mooie top10 plek voor Triage, chapeau, en Mind Bomb op 6, nogmaals chapeau...

Een van mijn favoriete albums en naar mijn bescheden mening een vergeten meesterwerk.

David Baerwald is een voormalig verslaafde en de zoon van een politiek slachtoffer van het McCarthyisme, en Triage is op elk punt doordrenkt van die geschiedenis. Het album werd uitgebracht midden in de grungegolf en greep me destijds juist omdat het anders klonk dan alles wat ik toen hoorde. En in tegenstelling tot Baerwalds eerdere werk, of het nu solo was, met David & David, of zijn bijdragen aan Sheryl Crows Tuesday Night Music Club, sluit de muziek hier eindelijk perfect aan op de teksten.

Dit was voor mij muziek voor 's avonds laat, en dat is het nog steeds. Triage ademt een sfeer van paranoia en een ongemakkelijke nachtelijke sfeer. De arrangementen zijn zorgvuldig in plaats van opzichtig. Niets hier lijkt ontworpen om een ​​hit te worden, en die ingetogenheid is precies de bedoeling. Het album vertrouwt op sfeer en verhaal in plaats van op pakkende melodieën, en creëert spanning door emotionele ambiguïteit in plaats van volume of drama. Alsof Tom Waits door een David Lynch-soundtrack is gefilterd.

Die spanning weerspiegelt de teksten, die schommelen tussen ivoren-torenwoede, droog cynisme en melancholie. De nummers gaan over moord, corruptie en maatschappelijk verval, niet als spektakel, maar als symptomen.

Het album opent met een noir-jazzachtig stuk over louche figuren en sadisme, alsof je zo een verhaal van Charles Bukowski binnenstapt. "Got No Shotgun Hydrahead Octopus Blues" slaat dan abrupt de andere kant op, een manische en chaotische kritiek op macht in al haar vormen, voortgedreven door een minimalistische, onheilspellende groove. "Nobody" verschuift opnieuw van perspectief en presenteert de gruwelen van de straat door de ogen van een gangsquad van de LAPD. Het momentum blijft behouden in "The Waiter" en "Aids & Armageddon" voordat het album eindelijk wat gas terugneemt.

Vanaf "The Postman" leunt Triage meer op de Americana-roots, maar de teksten blijven diep verontrustend. "The Postman" combineert Apache-helikoptergeluiden met toespraken van het Amerikaans Congres en fragmenten van Jim Jones, waardoor de paranoia van het album tot het uiterste wordt gedreven.

Als je houdt van albums die moreel onrustig en licht paranoïde aanvoelen, dan kan ik aanraden dit album een paar keer te luisteren en op je in laten werken.