De Nieuwe Snaar - FaMineurZeven (1997)

De laatste Nieuwe Snaar cd uit mijn collectie, maar zeker niet de minste. De eerste liedjes zijn ergens (ik denk zelfs in Nederland )live opgenomen en daardoor krijg je ook een idee van de schitterende sfeer die er altijd heerst bij hun concerten. En als je weet dat een gil van Geert Vermeulen gevolgd door een daverend lachsalvo betekent dat hij ondersteboven aan een elastiek over het podium zwiert tijdens het vioolspelen, helpt dat natuurlijk ook een beetje Alle liedjes zijn hilarisch, met als hoogtepunten Herinneren, Marcel en Ik heb de achterbank verwijderd uit mijn wagen (om een koelkast te vervoeren naar jo-o-o-ou/waarom ik dat doe dat hoef je niet te vragen/verse groenten liggen liever in de kou./ En dat is nodig want het zijn zo'n warme dagen/zonder verkoeling val je morgen misschien fla-a-a-auw/ik heb een stukje van de handrem moeten zagen/om die koelkast te vervoeren naar jou. (enz. ))
Muzikaal zou ik het woord 'aanstekelijk' kunnen gebruiken, maar dat is zo'n onderschatting van het gevoel dat deze cd altijd weer teweeg brengt, dat ik eerder woorden als 'vingertrommelorgasme' of zo zal moeten gebruiken en dat vind ik ongepast. Maar een goede cd hoor, zeker eens beluisteren allemaal!

Ha, eindelijk wéét ik het Vreemd hoor, je hoort "aaaaaaaaaa" en een lachend publiek - een mens heeft er het raden naar. Dat mysterie is nu de wereld uit. Dank u, Freud



Da's zekers het geval. Zo'n nummer als Tekst Kwijt ("Maar Ik ben mijn tekst van 't liedje kwijt/heeft niemand hem dan gezien ... Toen werd er aan de deur gebeld/'t Zal de tekst van het liedje zijn"). Kijk - dat vind ik dus weergaloos grappig (net zoals die cascade van belletjesklanken en zingende zagen op 't eind van het nummer). Het doet mij denken aan die scène uit "The Meaning of Life" van Monty Python:

Oh! Look there's a visitor! Pleased to meet you, mr. ?

My name is Death!

It's mister Death, he talks a bit funny. I think he's from the village.

Stel je het eens voor, een menselijk lijkend creatuur opgebouwd uit enkel en alleen letters die aan je deur klopt. Ah, meneer tekst - wilt u een kopje thee? Het is immers berekoud buiten.

Maar dwars doorheen die Nieuwe Snaar-hilariteit krijg je ook zo'n intens nummer als De Zanger van de Schelde . Lang geleden dat ik zo'n kippenvel kreeg tijdens het beluisteren van een nummer. Vroeger zal ik het vast en zeker wel gehoord hebben, maar ik het gevoel dat ik meer "contact" maak met de inhoud van een nummer (Gôh, dit klinkt zwaar beladen allemaal ). Toch een prachtig eerbetoon aan Wannes van de Velde, ik denk dat je enkel zo'n nummer kunt schrijven als je helemaal "in de muziek zit".



Ja, ik heb 't ook moeilijk om het "Nieuwe Snaar"-gevoel onder woorden te brengen. Het is hartverwarmend grappig, maar je voelt dat er zo'n grote liefde voor muziek, verhalen en woorden in die Nieuwe Snaar-cd's borrelt. Het is aanstekelijk in z'n gemeend enthousiasme. En het wordt helemaal subliem wanneer je voelt dat dat gemeend enthousiasme geschraagd wordt door een muzikaal ver doorgedreven ambachtschap [/i]



Toch grappig

Sja, ik zou ook niet weten hoe het te omschrijven. Een soort mix van een Jacques Tati-achtige branie met een Ry Cooder-achtig gevoel om de juiste "bestofte" muzieknoten aan te slaan, misschien

Gho, ik had helemaal niet gezien dat je hier zo'n schitterende bespreking gezet had. Je slaat natuurlijk de nagel op de kop
Je moet trouwens Sanseverino eens proberen, het is iets tamelijk anders maar ik ben er ook verzot op aan het worden: een soort combinatie van muzikale feeling van De Nieuwe Snaar en de Franse instrumentale duizendpotigheid van iemand als Yann Tiersen, in een jazzy chanson-jasje. Of zoiets

Dat staat genoteerd, en dank u zeer voor de tip

Muzikaal niet meteen het sterktste, maar qua beeld van de theatershows wel één van de beter spiegelbeelden. Zowel door het gebruik van humornummers (herinneren, tot zover deel 1, rare sigaret) en de combinatie met live opnames geeft ongeveer een beeld van de Nieuwe Snaar. Zeer leuke humor en volgens mij een album dat de groep voorstelt zoals hij is.

FAMINEUR ZEVEN 1997
is het eerste album in eigen beheer.
EMI had genoeg van De Nieuwe Snaar (zie ook de slordig
samengestelde verzamelaar met Mocking Bird HIll als single).

De eerste 12 nummers zijn eigenlijk een live registratie op CD1.
De liedjes 13-19 zijn studio opnames en staan op CD2.
Meteen een dubbelaar dus, maar er zit dan ook vijf jaar tussen
Famineur Zeven en zijn voorganger WIlliam uit 1992.

Zelf moet ik het live-album nog eens dringend herbeluisteren,
want ik herinner me er nauwelijks nog iets van ... maar het
studiogedeelte swingt echt als de beesten ...

Het begint al meteen met Een Muzikant Kan Meestal Niet Goed Dansen ...
... waar en wanneer zou hij 't hebben geleerd etc ... gebracht
met die typische, kolderieke serieus van de groep ... lachen maar.

De Hoezen van Julie haalt het tempo naar beneden
en wil een ode zijn aan de mooie platenhoezen uit de jaren 50,
toen sterren nog met een levensgrote foto van zichzelf figureerden.
Julie is Julie London waar Jan De Smet een boontje voor had.

De Limburglimbo is zo'n aanstekelijke nonsense song,
waarin al de gekste Limburgse gemeentes worden opgesomd,
dat je al swingend gaat geloven dat de limbo echt van daar komt.

Maar het allerbeste nummer van de plaat staat helemaal achteraan.
Achterbank is van zo'n grote klasse ... melodie, arrangement en tekst
zitten als gegoten ... ik blijf er een hele dag mee in mijn hoofd zitten.
Shit ... het is weer zover ... erover schrijven alleen al is voldoende.

Dit is pure nostalgie voor mij! Mijn oude man was een enorme fan van De Nieuwe Snaar en heeft mij toen ik 9 was meegenomen naar deze show. Wat een ervaring. Het toneel, de circusacts, maar vooral de muziek is mij bijgebleven. Fantastisch!