De Nieuwe Snaar - FaMineurZeven (1997)
mijn stem
13 stemmen
België
Roots / Pop
Label: Snaars
-
Een Deur Moet Altijd Open (Of Dicht) Zijn (0:29)
-
Wat Ik Mij Niet Meer Kan (0:12)
-
Herinneren (3:36)
-
Linoleumsnijden (0:41)
-
Een Rare Sigaret (3:55)
-
Tot Zover Deel 1 (0:51)
-
Een Onprettige Dag (1:50)
-
De Zanger aan de Schelde (4:11)
-
Tekst Kwijt (4:37)
-
Marcel (4:56)
-
Doe de Kip (3:26)
-
Pauzemuziek (1:32)
-
Een Muzikant Kan Meestal Niet Goed Dansen (3:42)
-
De Hoezen van Julie (4:17)
-
De Solo (1:41)
-
De Limburglimbo (4:17)
-
Diep in de Penarie (4:31)
-
In de Soep (Autobiografie) (3:47)
-
Achterbank (2:56)
0
geplaatst: 26 oktober 2008, 00:09 uur
FAMINEUR ZEVEN 1997
is het eerste album in eigen beheer.
EMI had genoeg van De Nieuwe Snaar (zie ook de slordig
samengestelde verzamelaar met Mocking Bird HIll als single).
De eerste 12 nummers zijn eigenlijk een live registratie op CD1.
De liedjes 13-19 zijn studio opnames en staan op CD2.
Meteen een dubbelaar dus, maar er zit dan ook vijf jaar tussen
Famineur Zeven en zijn voorganger WIlliam uit 1992.
Zelf moet ik het live-album nog eens dringend herbeluisteren,
want ik herinner me er nauwelijks nog iets van ... maar het
studiogedeelte swingt echt als de beesten ...
Het begint al meteen met Een Muzikant Kan Meestal Niet Goed Dansen ...
... waar en wanneer zou hij 't hebben geleerd etc ... gebracht
met die typische, kolderieke serieus van de groep ... lachen maar.
De Hoezen van Julie haalt het tempo naar beneden
en wil een ode zijn aan de mooie platenhoezen uit de jaren 50,
toen sterren nog met een levensgrote foto van zichzelf figureerden.
Julie is Julie London waar Jan De Smet een boontje voor had.
De Limburglimbo is zo'n aanstekelijke nonsense song,
waarin al de gekste Limburgse gemeentes worden opgesomd,
dat je al swingend gaat geloven dat de limbo echt van daar komt.
Maar het allerbeste nummer van de plaat staat helemaal achteraan.
Achterbank is van zo'n grote klasse ... melodie, arrangement en tekst
zitten als gegoten ... ik blijf er een hele dag mee in mijn hoofd zitten.
Shit ... het is weer zover ... erover schrijven alleen al is voldoende.
is het eerste album in eigen beheer.
EMI had genoeg van De Nieuwe Snaar (zie ook de slordig
samengestelde verzamelaar met Mocking Bird HIll als single).
De eerste 12 nummers zijn eigenlijk een live registratie op CD1.
De liedjes 13-19 zijn studio opnames en staan op CD2.
Meteen een dubbelaar dus, maar er zit dan ook vijf jaar tussen
Famineur Zeven en zijn voorganger WIlliam uit 1992.
Zelf moet ik het live-album nog eens dringend herbeluisteren,
want ik herinner me er nauwelijks nog iets van ... maar het
studiogedeelte swingt echt als de beesten ...
Het begint al meteen met Een Muzikant Kan Meestal Niet Goed Dansen ...
... waar en wanneer zou hij 't hebben geleerd etc ... gebracht
met die typische, kolderieke serieus van de groep ... lachen maar.
De Hoezen van Julie haalt het tempo naar beneden
en wil een ode zijn aan de mooie platenhoezen uit de jaren 50,
toen sterren nog met een levensgrote foto van zichzelf figureerden.
Julie is Julie London waar Jan De Smet een boontje voor had.
De Limburglimbo is zo'n aanstekelijke nonsense song,
waarin al de gekste Limburgse gemeentes worden opgesomd,
dat je al swingend gaat geloven dat de limbo echt van daar komt.
Maar het allerbeste nummer van de plaat staat helemaal achteraan.
Achterbank is van zo'n grote klasse ... melodie, arrangement en tekst
zitten als gegoten ... ik blijf er een hele dag mee in mijn hoofd zitten.
Shit ... het is weer zover ... erover schrijven alleen al is voldoende.
* denotes required fields.
* denotes required fields.