Wye Oak - Civilian (2011)

Hier kijk ik naar uit. Hun vorige album, The Knot, was mijn favoriete plaat van 2009. Mijn verwachtingen liggen dus erg hoog.

Civilian is in ieder geval een prachtig nummer. Ik zag ze een paar dagen terug in Paradiso en die schoot er wel echt bovenuit. Voor de rest iets te eenvormig, maar wel een fijne sound.

Aanstekelijke muziek, prettige stem, vaag gevoel van melancholie; lekker folkpopplaatje dus. Ik beluister het nu voor een eerste keer, en het zal nog moeten blijken of dit blijft hangen, maar genietbaar is het zeker wel!

Een degelijk plaatje, dat kan je er wel van zeggen. Al blijft het jammer genoeg niet helemaal hangen; klinkt misschien iets te doorsnee. Het titelnummer staat daar een beetje boven, dat zorgt er wel voor dat ik opveer, en meegeniet. Heerlijk nummer. De rest van de nummers zijn (aangename) middelmaat.

3 sterren

Zoals hier al aangehaald wordt is de titeltrack inderdaad het prijsnummer dat er meteen bovenuit springt. De rest van het album heeft iets meer tijd nodig om de luisteraar in te pakken. Bij mij maakte deze plaat de 'klik' na de vierde luisterbeurt. En dan regent het ineens hoogtepunten, vooral in de tweede helft met het kwartetje Civilian, Fish, Plains en Hot As Day.

Veel hulde dus aan Jenn Wasner (fantastische stem) en Andy Stack (zalige drums enzovoort), die het met z'n tweeën - na The Knot - opnieuw klaarspeelden om mij een album lang kippenvel te bezorgen. In juni treedt Wye Oak ze op in België (en ook Nederland) en zal ik er voor het eerst live van kunnen genieten.

4,5* alvast. Met die laatste halve ster binnen handbereik.

eerste ervaring met de band. Erg fijn!!!!

Hypnotiserende muziek onder prachtige melancholieke zangpartijen. De explosies van geluid geven de muziek iets onheilspellends. Tip_of.yourstar zegt het helemaal juist. De meeste nummers hebben wat meer luisterbeurten nodig, maar dan opent de oester zich en hoor je welk een pareltje zich aan je openbaart.

Tot nu toe mijn favoriete plaat van 2011

Een cd zonder echt zwakke nummers, maar ook zonder grote uitschieters, op het titelnummer na. Aangename prikkeldraadpop die af en toe aan Lush en Cat Power doet denken en een enkele keer zelfs flirt met de weidsheid van Sigur Ros. Iets te afstandelijk om me echt te raken.

Ik heb soms de indruk dat de noisy fragmenten er voornamelijk aan toegevoegd zijn om wat meer dynamiek te creëren, zonder iets fundamenteels bij te dragen aan het nummer. Ze storen me iets te vaak. Tegelijk denk ik dat het een te vlak plaatje zou worden zonder die uitbarstinkjes. Gemengde gevoelens dus.