Dan Baker - Sad Song Junkie (2010)

Ik ben meestal terughoudend met superlatieven, maar dit album vind ik geweldig! Dit is het 2e album van Dan Baker en tevens mijn kennismaking met deze jonge man in een oude mannenlichaam. In eerste instantie werd ik aangetrokken door de titel van het album; een lotgenoot dacht ik! Kan geen genoeg krijgen van ellendige songs .

De eerste seconden nadat ik zijn stem voor het eerst hoorde moest ik meteen aan John Prine (vooral Breakdown is ongelofelijk prine-achtig gezongen) denken, Zijn teksten zijn echter minder te vergelijken met Prine, die toch wat meer humor en absurdisme in zijn liedjes verwerkt. Sommige mensen zullen deze muziek misschien wat te eentonig vinden, maar ik kan me daar niet in vinden; ingetogen is een beter woord.

Al met al een prima americana-plaat die ik nog regelmatig zal draaien; 4.5*!

Inderdaad, een tikkeltje eentonig en hij doet denken aan lotgenoot Mary Gauthier.

Diezelfde eentonigheid siert m.i. dit album ook weer wel. Het heeft een soortgelijk sfeertje als The Ghost of Tom Joad van Bruce Springsteen, zijn intonatie doet mij daar ook wel wat aan denken. De titel van het album is goed gekozen en de hoes is ook mooi. De muziek moet je -denk ik- wat de tijd geven om te rijpen en tot volle wasdom te laten komen. Althans dat had ik met een Nebraska bijv. en Time out of Mind van Dylan. Mooi gedaan en ook een artiest die voor mij de moeite waard zou zijn om eens live te gaan zien.

Die eentonigheid is 8 jaar later gegroeid naar waardering. Verhoog naar ****

Met het geweldige Outskirts Of Town vestigde Dan Baker zijn naam al bij hen die een goed debuut op waarde weten te schatten. Dit Sad Song Junkie (Trespass Music) is zelfs nog beter schreef ik bij de verklaring van de vierde positie in mijn top 10 van mooiste platen uit 2010. Sad Song Junkie wordt ten opzichte van het debuut, waar we ook al vijf sterren voor uitdeelden, nog eens extra opgetild door de werkelijk wonderschone arrangementen. Dan Baker schrijft net zulke sterke teksten als naamgenoot Sam Baker en de singer-songwriter uit Boston werkte die deze keer instrumentaal uit met topkrachten uit Nashville. De accordeon van Jeff Taylor (Elvis Costello, Ricky Skaggs) in het schitterende titelnummer en daarna direct opnieuw in 365 Days dat door percussie (Jeff Boggs) en klarinet een Oost-Europese sfeer krijgt. A Little Something doet het met mandoline van Joe Spivey (Merle Haggard, Kris Kristofferson, Joan Baez) en steelgitaar van Steve Hinson (George Jones, Dolly Parton, Randy Travis). De drums van Boggs die achter de melodie lijken aan te hobbelen zouden zo geïnspireerd kunnen zijn door een van de ook al van zulke schitterende arrangementen voorziene vroege platen van Townes Van Zandt. Weak Man is in eerste instantie niet meer dan man met gitaar, totdat dobro en fiddle voor versterking zorgen. Zo hebben werkelijk alle nummers een eigen sfeer. Zelfs de penny whistle op Day’s First Dream is helemaal op zijn plaats, net als klarinet en blazers op enkele andere liedjes. Verkrijgbaar bij CD Baby. (John Galtema, altcountry.nl 2011)