Cephalic Carnage - Anomalies (2005)

Als ik diverse websites mag geloven, dan is dit Technical Grind / Death Metal. What’s in a name? Dit is de nieuwe bijdrage van collega Aghora in onze topic Het Metal Album van de Week en na de eerste luisterbeurt hield ik mijn hart vast want hij ging weglopen.
Wat is dit hevig, heftig, vettig en prettig maar bovenal een betonnen muur van geluid. Deze heeft zijn tijd weer nodig gehad en soms denk ik dat ik gek word, want tot voor vorig jaar ging ik dit nooit beluisteren maar ik draai rapper bij dan gedacht, ook dankzij onze topic en zijn diverse inzendingen. De tragere en uptempo stukken vind ik goed, de blastbeat-gedeelten zullen nooit mijn ding worden, vrees ik. Dit is loeiend hard alweer.
De stem lijkt soms uit de diepste hellekrocht te zijn getrokken maar ik vind het wel ok, zolang er niet geschreeuwd wordt. Geen album om uit te halen als er bezoek is, misschien als de schoonmoeder daar is, maar wel om eens keihard door de speakers of in mijn geval hoofdtelefoon te jagen.
Ik ga geen hevige adept worden van deze muziek maar ik kan het wel waarderen. Dying Will Be The Death Of Me is mijn favoriet op dit album: de korte stukken cleane zang temidden van dit brok geweld is verrassend alsook de gitaarsolo’s. Ontogeny of Behavior als laatste en langste nummer begint tamelijk rustig tot aan de vierde minuut en dan breekt de hel weer los. Inside Is Out vind ik de vreemdste eend in deze bijt.

Deze keuze van Aghora in het kader van het Metal Album van de Week was voor mij een hernieuwde kennismaking met Cephalic Carnage. Een jaar terug heb ik Xenosaphien een tijdje op mijn computer gehad, maar die heb ik uiteindelijk weer weggegooid.
Geen goede voorbode voor Anomalies dus, maar ik ben met schone lei begonnen. Nu, een paar luisterbeurten verder kom ik toch tot de conclusie dat het niets gaat worden met deze plaat.
Belangrijkste reden: ik kan deze cd, net als Xenosapien een jaar terug, niet serieus nemen. Ik neem aan dat de bandleden van Cephalic Carnage heel serieus met hun muziek bezig zijn, maar op mij komt het eindresultaat over als een cd die uit een rariteitenkabinet is ontsnapt. Voor mijn gevoel is een veelheid aan stijlen, zowel qua muziek als qua zangstijlen in een blender gegooid, tien keer versneld en is er toen een cd van gebakken. Ik kan er geen chocolade van maken, en als ik de cd beluister blijft er een nare smaak achter: “Kijk ons eens gek doen.”
Het zal wel aan mij liggen, maar door die gedachte neem ik de cd niet serieus. Bovendien houd ik meer van nummers met een kop en een staart, en hier hoor ik meer een opeenvolging van snellere en langzamere fragmentjes met verschillende zang en gekke riffjes, waar toevallig grenzen in aangebracht zijn zodat het losse nummers worden.

Ik vond deze cd een leuke bijdrage aan het Metal Album van de Week-topic omdat de muziek voor mij behoorlijk onalledaags is, maar de cd zelf vind ik een hele zit. Ik denk dan ook niet dat ik Anomalies nog vaak zal draaien.

2.5*

BIj het horen van de naam van deze band dacht ik, dit word niks, maar het tegendeel is waar! Dit is best gaaf! Waar ik had gedacht dat het alleen maar geram zou zijn, is dit behoorlijk afwisselend en ook nog eens goed in het gehoor liggend.

Ik moet wel zeggen dat ik de eerste 4 nummers het beste vind, daarna vind ik het wat inzakken bij het midtempo en het laatste nummer had wat mij betreft niet gehoeven, laat dat soort nummers maar aan andere bands over.