Elbow - Build a Rocket Boys! (2011)

Halve ster erboven op. Dit nummer altijd met koptelefoon beluisterd (geeneens een slechte: AKG), maar laatst deze (toen kinderen sliepen en vrouw avondje weg was) beluisterd op stereo en het klonk op de een of andere manier beter.

Een aantal nummers die ik eerst niet veel aan vond (b.v. Jesus is a Rochdale girl) klonken ineens verbazingwekkend mooi.

Kanonne, echt wel.

Vele jaren was Elbow een heel goed bewaard geheim voor liefhebbers van onder meer Coldplay en Radiohead. De eerste drie albums: Asleep in the Back, Cast of Thousands en Leaders of the Free World zijn van uitzonderlijke kwaliteit, maar kregen geen vat op een groot publiek. Toen drie jaar geleden The Seldom Seen Kid verscheen, lukte het opeens wel en kreeg Elbow de ene na de andere prijs.

Voor een deel lag de doorbraak met The Seldom Seen Kid aan dat dat album een stukje toegankelijker was met nummers die wat minder moeilijk in het gehoor liggen; Elbow bleek zelfs een meezinger te kunnen maken met One Day Like This en dat nummer werd zelfs in Nederland een bescheiden hit.

Elbow had met zijn nieuwe album twee dingen kunnen doen. Het succes van The Seldom Seen Kid verder uitbouwen en 'gemakkelijke hits' kunnen schrijven of toch weer teruggaan naar albums daarvoor: subtiele, verfijnde en gedetailleerde popliedjes. Met build a rocket boys! is de laatste optie het geworden met 'nostalgie, jong en binding met omgeving' als thema. Zanger Guy Garvey is namelijk teruggekeerd naar zijn geboorteplaats Bury en werd overvallen door allerlei herinneringen uit zijn jeugd. Zo gaat Jesus is a Rochdale Girl over een oude vriendin die hem op zijn twintigste in leven hield met wat geld en vijfenveertig cd's. Lippy Kids is een ode aan de huidige jeugd waar een oproep in zit om vooral hun idealen na te streven; hetzelfde gevoel had de band zelf twintig jaar geleden. Maar niet alleen de jeugd wordt vertegenwoordigd op de plaat, een reprise van opener The Birds wordt krakend gezongen door John Moseley, een oude pianostemmer.

Elbow grijpt soms ook terug op eerdere nummers: single Neat Little Rows doet denken aan Grounds for Divorce en de schitterende vioolpartijen die het nummer High Ideals ondersteunen, is ooit wel eens uitgeprobeerd met Theme For Munroe Kelly 2004, al is het bij High Ideals het veel beter geslaagd.

Ondanks de zwakkere nummers With Love en Open Arms kan build a rocket boys! op dezelfde hoogte als de overige vier Elbow-klassiekers geplaatst worden. Wel is de plaat gedetailleerder en is er wat meer doorzettingskracht nodig dan bij The Seldom Seen Kid. Niet erg, je krijgt er veel voor terug.

Ok, ik ga hier eerlijk zijn: ik vind dit een goed album.
Het zal er ongetwijfeld mee te maken hebben dat dit het eerste nieuwe album van Elbow was nadat ik ze leerde kennen na Seldom Seen Kid en tot op de dag van vandaag het werk van vóór SSK niet ken.

Vergeleken met SSK en de nieuwe plaat, The Take Off and Landing of Everything, is deze plaat een stuk melancholischer. Het begint heel gewaagd met een lang uitgesponnen lied van maarliefst acht minuten! Met Lippy Kids erbij gebeurt er in het eerste kwartier eigenlijk niet zo verdomd veel op deze plaat. Toch is Lippy Kids een hoogtepuntje: een heel fijn lied.
Andere nummers kan ik echter ook zeer waarderen: Jesus is a Rochdale Girl en High Ideals, maar ook With Love en Neat Little Rows.

Ik erken dat Seldom Seen Kid na haar onmetelijke succes hier enigszins als blauwdruk gebruikt kan zijn. Zo dient Neat Little Rows als de Grounds For Divorce op dit album. Éven de gezette toon doorbreken. En The Night Will Always Win gaat over een vergelijkbaar gevoel als The Loneliness of a Tower Crane Driver.

Ik vind deze nummers helemaal niet zo slecht, en ook als geheel vind ik het album helemaal niet teleurstellend. De reprise versie van The Birds vind ik heel stijlvol en geeft perfect het gevoel van de plaat weer, terwijl het gelijk de eendracht versterkt.

Ik blijf even op 4 sterren staan. Misschien pas ik dat nog iets aan naar beneden zodra ik The Take Off and Landing of Everything heb beoordeeld.

Net weer eens opgezet, dit is toch een heel goed album. Ik neig naar een verhoging, maar wil dit eerst nogmaals onder de koptelefoon beluisteren. Volgens Brain75 hierboven zit daar verschil in.

Natuurlijk zit daar verschil in, afhankelijk van de kwaliteit van je hoofdtelefoon en muziekspeler. Maar hetzelfde geld voor boxen en versterkers: de een is de andere niet. Veel plezier met de luistersessie!

En ja hoor!

Elbow heeft het 'm weer geflikt! Na "The Seldom Seen Kid" en "The Take Off and Landing of Everything" ben ik op dit album terecht gekomen. Zeker als je in de stemming bent voor mooie stemmen is dit puur genieten. De ietwat hese, fluwelen stem van Garvey plus de fraaie ingetogen liedjes passen heel goed bij de rest van mijn verzameling soms sobere en soms bombastische, melancholische muziekjes.

"The Birds" en "Lippy Kids" zijn de meest fraaie en de meer toegankelijke songs van dit album.
De andere tracks van dit album doen daar niet echt veel voor onder, maar hebben soms wat meer tijd nodig.

Wat een ongelooflijk mooi album blijft dit toch, stem met een halfje omhoog gedaan

Ja, echt. Een erg goed album, prachtige liedjes. Je zou er jaloers op worden dat een band zo'n muziek verzint en kan uitvoeren....

Wat is the Birds toch een fantasische opener.

Dat nummer vind ik het hoogtepunt van de plaat. High ideals ademt een beetje dezelfde sfeer uit en vind ik ook erg mooi.

Publiekslieveling lippy kids vind ik wel aardig, maar niet zo'n klassieker als menig anders dat wel vindt.

Deze plaat is wat meer ingetogen dan de fantastische voorganger, maar daarom niet minder interessant.

Echt een album om voor te gaan zitten, en heerlijk van te genieten .

Met The Birds en Lippy Kids begint het album fenomenaal. Wat een heerlijke nummers zijn dat zeg. Daarna wordt dat niveau echter niet meer gehaald. Elbow blijft nog steeds prettig om te luisteren, maar Build a Rocket Boys! komt naar mijn mening niet in de buurt van The Seldom Seen Kid.

Prachtig album maar mijns inziens net iets minder dan zijn voorganger, hoewel hier wel enkele prachtige werkjes op staan.
The Birds vind ik zelfs een van de beste nummers van de band maar ook Lippy Kids, The Night Will Always Win, High Ideals en afsluiter Dear Friends zijn hoogtepunten van dit werkstuk.

Dit is de laatste van Elbow die ik gekocht heb. De muziek op The Take of and Landing of Everything kan mij niet meer bekoren, en wat daarna kwam heb ik nog geen moeite voor genomen. Er is een nieuwe album onderweg zag ik net vanaf 11 Oktober verkrijgbaar. Heb net Dexter & Sinister beluistert. Vanaf Cast of Thousands tot Build a Rocket Boys! heb ik ze wel allemaal. En Forget Myself van het Album Leaders of the Free world vind ik het mooiste nummer van Elbow.

Ik heb Elbow vrij hoog zitten, maar ze staan mij ook te boek als een band met middelmatige albums. Elbow heeft een kunstige, goed uitgewerkte basis sound, maar lijken moeite te hebben om een heel album lang mij als luisteraar geboeid te houden. Het zwaartepunt van dit album zit duidelijk in de kop, Birds en Lippy Kids kennen pakkende song-structuren die al tijdens de eerste luisterbeurt een nostalgisch effect op weten te roepen, mede dankzij dat opvallende stemgeluid van Guy Garvey. De rest van het album volgt deze lijn der sereniteit met een kleine opleving hier en daar. Een comfortabele sound, maar Elbow maakt het iets té comfortabel voor zichzelf op de tweede helft van het album; de sfeer blijft prima, maar de composities worden toch een stuk minder interessant dan track 1, 2 en 4.

Ik weet niet of je bv. Leaders of the Free World of The Seldom Seen Kid al hebt beluisterd . ?????????