Marianne Faithfull - Horses and High Heels (2011)

Vanaf nu in de winkels !

Wat een prachtige cover van Going Back staat hierop zeg. Voor de rest is deze plaat trouwens ook weer erg goed.

De plaat is niet slecht, een Broken English, Strange Weather of Dangerous Acquaintances is het niet, kans is klein dat ze dat nog maakt ook.
De hitsigheid is wat uit het timbre, sfeer van Badalamenti wat zoek, in vergelijking Tom Waits blijft doorgaan, hier is het wat zoeken vind ik.

Met haar vorige album Easy Come, Easy Go wist Marianne Faithfull me volledig te overtuigen. Misschien door de hulp van de gastartiesten (die grotendeels ook allemaal tot mijn favorieten behoren). Iets wat op Before the Poison uit 2004 ook gebeurde.
Deze keer niet van die grote namen én met een kitscherige hoes.

Dat haar rokerige stem mij niet tegenstaat is uiteraard een pré als je gaat luisteren naar de muziek van deze grande dame, want dat is iets waar je wel tegen moet kunnen. Ze zingt laag, krasserig en soms lijkt het wel een vent. Lekker belangrijk, zeker als het gebodene redelijk overeind blijft staan bij die latere albums die me zo wisten te boeien.

Horses and High Heels is wel een beetje meer van hetzelfde en ze gaat vrolijk door met waar ze op haar latere albums is gebleven. Ik vind haar dan ook behoorlijk ontspannen overkomen en het lijkt of ze haar stijl gevonden heeft. Iets waar ik bij Kissin Time uit 2002 nog niet zo van overtuigd was en waar ook volop helden aan mededen (Beck, Billy Corgan, Pulp, Blur).
Ik mis hier en daar wat spanning en sommige nummers doven iets te snel uit lijkt het wel (Why Did We Have To Part), maar over het algemeen hangt er een uitstekende sfeer op dit album en weet Faithfull me toch weer in haar greep te houden door de combinatie rasperige stem plus vaak zoetgevooisde muziek.
Het levert geen meesterwerk op, maar wel een constant nieuw album in haar al maar uitdijende discografie en daarmee is het dame nummer zoveel die ons in 2011 iets moois voorschotelt.

Ik las een positieve recensie op nu.nl (4*). De aanwezigheid van Lou Reed en Dr. John zorgt er verder ook wel voor dat ik benieuwd ben, ondanks dat ik tot dusver niets heb met de latere Faithfull.

Luister No Reason Erg lekker nummertje.

Een beoordeling van 1,5* is toch superslecht?

Zelf vind ik dit album erg verrassend. Ik heb 'm inmiddels samen met Easy Come, Easy Go een paar keer gedraaid, en het bevalt me prima.

Marianne Faithfull klinkt inmiddels als een oude man, maar waar ik op Broken English een hekel aan haar stem had stoort het me hier niet.

De muziek is goed verzorgd, en ook redelijk divers. De eerste twee nummers vind ik erg goed, evenals 'Love Song' en het titelnummer. Ook leuk hoe Faithfull een mooie, weemoedige versie van 'Goin' Back' heeft opgenomen.

Niet allemaal uitblinkers, maar wel een constante, plezierige cd.

Ik vind dit een verrassend en fris klinkend album, voor een grande dame. En een album waar wat mij betreft de Stones nog een voorbeeld aan kunnen nemen...al zou het getuige sommige nummers tuurlijk eerder andersom zijn. Haar stem moet ik af en toe wel een beetje plaatsen t.a.v. de sfeer van de nummers, maar past wonderwel goed. Faithfull klinkt als een Dylan die er zin in heeft. Pas geleden nog een interview gezien bij een engels ontbijtprogramma, waarin ze wat vertelde over dit album. Het is voor haar idd. een album waarbij ze goed in haar vel zat...iets waarin ze blijkbaar grotendeels van haar carriere niet heeft gezeten..getuige ook de uitspattingen op verscheidene stimulerende gebieden. Ze vertelde dat ze ws. grotendeels altijd last heeft gehad van chronische depressiviteit en dat i.c.m. gebruik niet altijd goed voor je stemming uitpakt. De laatste jaren had ze het gevoel nu meer rust gevonden te hebben en haar productiviteit is een manier om de geleden schade in te halen. Daarnaast lieten ze ook wat opnames zien van dit album, wat heel laid back klinkt en met plezier gemaakt. Muzikaal zit het ook dik in orde. De combinatie van prima nummers, spelplezier en sfeer maakt voor mij dit toch wel een 5* album.

eerst even 3 sterren, moet er even aan wennen ?

Ik lees in de bladen alleen maar goede recensies over deze nieuwe cd van de grande dame. Haar stem krakend en smaakvol doorleeft, zingt ze vol smart, melancholie en opgelopen depressies over de blauwtjes die ze in haar leven heeft opgelopen, bovendien zonder dat het ontaard in potsierlijkheid, ze klinkt authentiek, alsof ze ieder woord meent. Als deze plaat je totaal onbewogen laat heb je waarschijnlijk geen hart maar een steen

De b-kant van de vinyl versie had toch ook echt op de cd mogen staan...

I Don't Wanna Know