Marianne Faithfull - Horses and High Heels (2011)

Met haar vorige album Easy Come, Easy Go wist Marianne Faithfull me volledig te overtuigen. Misschien door de hulp van de gastartiesten (die grotendeels ook allemaal tot mijn favorieten behoren). Iets wat op Before the Poison uit 2004 ook gebeurde.
Deze keer niet van die grote namen én met een kitscherige hoes.

Dat haar rokerige stem mij niet tegenstaat is uiteraard een pré als je gaat luisteren naar de muziek van deze grande dame, want dat is iets waar je wel tegen moet kunnen. Ze zingt laag, krasserig en soms lijkt het wel een vent. Lekker belangrijk, zeker als het gebodene redelijk overeind blijft staan bij die latere albums die me zo wisten te boeien.

Horses and High Heels is wel een beetje meer van hetzelfde en ze gaat vrolijk door met waar ze op haar latere albums is gebleven. Ik vind haar dan ook behoorlijk ontspannen overkomen en het lijkt of ze haar stijl gevonden heeft. Iets waar ik bij Kissin Time uit 2002 nog niet zo van overtuigd was en waar ook volop helden aan mededen (Beck, Billy Corgan, Pulp, Blur).
Ik mis hier en daar wat spanning en sommige nummers doven iets te snel uit lijkt het wel (Why Did We Have To Part), maar over het algemeen hangt er een uitstekende sfeer op dit album en weet Faithfull me toch weer in haar greep te houden door de combinatie rasperige stem plus vaak zoetgevooisde muziek.
Het levert geen meesterwerk op, maar wel een constant nieuw album in haar al maar uitdijende discografie en daarmee is het dame nummer zoveel die ons in 2011 iets moois voorschotelt.