The Dears - Degeneration Street (2011)

Ik ken verder niks van deze band, maar ik heb Blood gehoord, en die klinkt wel erg goed! Een lekkere rocksong met stevige gitaren, maar wel melodieus. Fijn gezongen ook. Als het hele album als dat nummer is, weet het misschien niet zo te boeien, maar ik hoor er zeker kwaliteit in.

@ Arrie: begin met het album 'No Cities Left' (2004) - met veel jaren 80 invloeden - of met 'Gang of Losers' (2006) - een wat rauwer album. Dat vind ik nog steeds goede albums die naar mijn smaak op MuMe een tikkeltje ondergewaardeerd zijn. Van dit album ken ik nog niets. Ben benieuwd of het nog wat is. Formules raken, indien niet ververst, immers uitgewerkt.

Het album is naar mijn mening een beetje te lang. Houd aan het eind niet echt mijn aandacht meer vast.
Toch staan er weer geweldige tracks op zoals Omega Dog en Blood.

Ik ga hem toch een halfje verlagen. Hij duurt mij te lang en de laatste nummers kunnen me niet meer boeien.
Terwijl hij zo sterk begint! Jammer.

T.a.v. het enige album wat ik van The Dears ken nl. No Cities Left, vind ik deze een hele verademing en een vooruitgang. Afwisselend in stijl, zang en sfeer, maakt dat ik dit een plezier vind om naar te luisteren. Had ik bij No Cities Left het idee dat ik last kreeg van de tijdsduur, heb ik dat bij Degeneration Street geenszins. Mooie opgebouwde en uitgewerkte nummers die aanspreken en blijven hangen. Positief verrast.

Bij mij is het vooralsnog precies omgekeerd. No Cities Left vond ik eigenlijk vanaf de eerste luisterbeurt al overtuigend. Deze niet meteen. Het album opent sterk, maar tegen het einde heb ik toch moeite om de aandacht erbij te houden. Het had wat mij betreft wel een nummer of 2/3 minder mogen zijn.

Maar goed, ik moet nog vaker luisteren, want een nieuw album van The Dears heeft bij mij meestal wat meer tijd nodig. Pas bij herhaalde beluistering gaan de nummers zich meer van elkaar onderscheiden en groeit de waardering wellicht.

Ik vind het een heel goed album. Het album blijft van het begin tot einde boeien. Ik heb geen last van de tijdsduur. Alleen 'unsong' is een nummer dat de kwaliteit van de rest van het album niet kan bijbenen. Vanaf '1854' wordt de draad echter weer opgepakt. grote klasse!!

Ik had nog nooit van deze groep gehoord, maar heb net dit album op de koptelefoon gehoord en het klinkt verdomd goed. Helaas als ik de reakties over vorige albums lees, veranderen ze nogal eens van stijl. Maar deze cd klinkt vooralsnog erg goed, is niet te lang, afwisselend en mij verveeldt hij totaal niet.

En mss bevallen die andere albums je gewoon ook wel. Overigens heeft elk album het typische "Dears-geluid".

Dan gaan we toch maar eens op zoek, Chameleon, thnx!

Dit klinkt prima. Lekker afwisselend: ik heb bij de eerste luisterbeurt vleugjes Arcade Fire, TV on the Radio en Doves gehoord. Fijn in het gehoor liggende poprock, maar nog even afwachten of dit op de lange termijn blijft boeien.

Lekkere afwisselende Cd van the Dears. Gisteren deze band live gezien in de Melkweg met een aantal oudere nummers maar ook veel nummers van deze CD, die live vaak nog beter klinken, zoals bv het openingsnummer Omega Dog. Verdere hoogtepunten van deze cd zijn naar mijn mening Galactic Tides, Blood en vooral 1854. Alleen de titelsong gaat een beetje over de kop en speelde ze gelukkig ook niet op het concert. Deze CD is in ieder geval een aanrader!

Na de eerste kennismaking en éérste luisterbeurt hoorde ik dat ik met een bovengemiddeld goede groep te maken had. Vanavond weer eens weer eens helemaal beluisterd (lekker pittig stevig op de headphone). Dit is zeker een 4 sterren album waard en ik denk ook dat het een "groeier" is. Als ik niet bij MuMe had gezeten was ik waarschijnlijk met deze groep in aanraking gekomen, maar als wat ouwere mede-MuMer bliif ik dus goed op de hoogte van "jongere" groepen. Leuk!!! Over al het oudere "stuff", diep uit het verleden ben ik onderhand wel uitgeluld, zo'n beetje. The Dears, een groep om in de gaten te houden en hun vorige materiaal eens te gaan beluisteren

Lamentation = erg fijn

De rest mag er ook zijn. Echt een album om hard in de auto te draaien....

Lekkere plaat, al heb ik wat moeite met de verschillende sferen. Het sterkst vind ik de band toch in de meer gitaarrockgetinte nummers, waar dat typisch rondblobbende Stratocastargeluid mooi naar voren komt, zoals in Galactic Tides (overigens voor mij het topnummer van deze CD) met een mooi thema wat wordt omlijst met mooi bluesy gitaarspel. Omega Dog is zeker ook niet verkeerd, al is de liveversie (gehoord en gezien in de Melkweg) een stuk sterker dan hier op de CD waar het nummer een vreemd abrupt einde kent. 1854 springt er weer uit met een schitterend einde dankzij de bombastische dragende blazerspartij. Ook lekker: het sixtiesspinetje wat hier en daar lekker door de nummers heen wandelt. Ook te beluisteren in de niet te vergeten single, Blood; die is van een heerlijke heftigheid die je niet vaak genoeg kunt horen.