Twelfth Night - MMX (2010)

De eerste release van 'nieuw' materiaal van Twelfth Night in zo'n vijfentwintig jaar. Opgenomen in mei van dit jaar in Leamington Spa en zowel verkrijgbaar op cd als op dvd. Kwaliteit van zowel beeld als geluid is goed, alleen is Andy Sears niet echt geweldig bij stem. Setlist geeft een goed overzicht van het werk van de band, hoogstens vind ik het jammer dat mijn persoonlijke favoriet Sequences ontbreekt, maar goed, daar bestaan verder voldoende uitvoeringen van...

Nou, er zit een stukje Sequences (het The Flags We Weave deel = het slot van Sequences) zit aan The Collector vast, welke ze ook niet helemaal compleet doen om een voor mij onbekende reden.

Ik heb hiervan alleen de DVD, maar de setlist is identiek, dus neem ik maar aan dat de muziek die gespeeld wordt dezelfde is. Alleen voor de muziek zou ik hier 4 geven, maar de DVD toont het enthousiasme/plezier waarmee dit wordt gespeeld...4,5 omdat ik geniet van het zien van musici die met plezier spelen...

Live in 2010?!? Wie zingt er?!? Andy Sears?!?

Je kunt natuurlijk ook een beetje onderzoek doen in plaats van met vraagtekens strooien, ze hebben bijvoorbeeld gewoon een site.

Twelfth Night is alweer enige jaren samen, met inderdaad Andy Sears als zanger. Ze treden redelijk sporadisch op (dit jaar zelfs niet, onder andere vanwege een solo-tournee van Andy) maar stonden vorig jaar bijvoorbeeld wel op het Night of the Progs-festival.

Andy Sears vorige maand nog gezien, een prima performer, en dat blijkt ook wel op deze DVD.

Geen reden om direct zo lullig te doen... Is toch een legitieme vraag?!?

Ik ben altijd een groot liefhebber geweest van Twelfth Night, dus was slechts nieuwsgierig...

Ook de Andy Sears-versie van Twelfth Night smaakt mij, al vind ik The Virgin Album nogal overgeproduceerd...

Hoe dan ook, dank voor de info...

Met de vraag is op zich niets mis inderdaad, maar het antwoord stond al in de eerste post...

The Virgin Album vind ik ook niet veel aan inderdaad, niemand eigenlijk, geloof ik. Sears is denk ik toch op zijn best op Live from London en Art & Illusion, daarna is zijn stem toch wel achteruit gegaan, maar dat maakt hij wat mij betreft ruimschoots goed met charisma.

Ik vind dat eigenlijk een heel aardige plaat... niet zo goed als F&F of A&I, maar dat zegt meer over die twee.

Ik beschouw mezelf als een redelijk TN-fan, maar op deze DVD is goed te zien dat de tand des tijds niet voorbij is gegaan aan de heren. Muzikaal gaat het allemaal wel, maar visueel is het niet om vrolijk van te worden. Ik vraag me dan ook af wat een dergelijk album toevoegt.

Nou, als ik de idiote kapsels op Live from London zie dan zijn ze er behoorlijk op vooruit gegaan

Ik zit nu naar de DVD te kijken en vind het eigenlijk wel meevallen met dat visuele. Tuurlijk, Andy heeft een beetje een verlopen kop en Clive Mitten oogt ook niet meer echt rock 'n roll maar Brian Devoil is niet eens zo heel veel veranderd en de andere drie muzikanten waren er in het verleden niet eens bij.

De podiumpresentatie van Andy vind ik nog steeds uitstekend dus zowel de cd als de dvd heeft voor mij een toegevoegde waarde, als enige materiaal van de band in deze samenstelling.

Zo op het eerste gehoor een nogal stevige liveplaat en Andy Sears doet het meer dan prima.
Het drumwerk is weer lekker stevig en het gitaarspel ditto.

Leuk dat Andy het publiek flink laat meedoen. Daarbij komt dacht echt alle gave nummers voorbij komen. Al had ik wel graag Blue Powder Monkey gehoord.

Naar ik begrijp is de line-up: Andy Sears, Clive Mitten, Brian Devoil aangevuld met Mark Spencer, Dean Baker en Roy Keyworth.
Grote man die we missen is gitarist Andy Revell.

Nu maar nieuw studiowerk.

Ik vind trouwens dat Andy Sears een erg goede stem opzet. Erg knap hoe hij de Geoff Mann-stukken aanpakt. Lijkt me nogal wat, die kopstemmetjes.

Andy vliegt nergens uit de bocht en grijpt mij echt.

Eigenlijk mis ik Rick Battersby ook wel. Zijn toetsenpartijen hadden wel een bepaalde vibe.

Enig wenkbrauwfronsen ligt op de loer als een band zo'n 25 jaar na zijn korte bestaan een live-dubbelalbum uitbrengt met een sindsdien voor de helft nieuwe line-up, maar goed, Brian Devoil en Clive Mitten zijn althans leden van het eerste uur en Andy Sears ís natuurlijk geen Geoff Mann, maar hij was indertijd vocaal toch een degelijke vervanger. Zoals hierboven opgemerkt, is hij niet op de hele plaat even geweldig bij stem, maar voor iemand van 50 die de progwendingen van een stel twintigers op moet vangen, kan het er grotendeels prima mee door.

Wat bij Twelfth Night met name nog ontbrak was een liveplaat met een fatsoenlijke geluidskwaliteit (dat hebben ze bij de 'definitive edition' van Live and Let Live toch wel wat verkloot met dat husselen). Met name op dat punt slaagt MMX met vlag en wimpel.

Voorts is dit dan een soort best of live, waar vrijwel alle voor de hand liggende nummers op voorbij komen (behalve dan Sequences inderdaad) en ook een aantal wat minder voor de hand liggende. Soms is het resultaat nog beter dan de studioversie, soms iets minder, maar onder de streep is het een puike liveplaat.

Ik mis wel bezieling bij deze plaat. Leuk dat Andy Sears de zang voor zijn rekening neemt, en hij doet het best aardig. Al staat hij her en der wel gewoon te schreeuwen (niet mooi).

Ik vind echter de drumpartijen (originele drummer Brian Devoil) nogal ondermaats, tevens zijn de toetsen en gitaren ingespeeld door nieuwe leden. Niet erg, want bezettingswijzigingen horen er nu eenmaal bij, maar deze nieuwe lui missen juist die bezieling en een eigen sound.

Daarbovenop hoor ik alleen basgitaar van bandlid Clive Mitten. Natuurlijk was hij altijd al een beetje op de voorgrond, maar hier lijkt het allemaal wel alleen om hem te draaien.

Nee, deze plaat is niet voor mij bedoeld, terwijl ik echt wel ooit mijzelf als fan rekende. Dit klinkt gewoon als een Twelfth Night-coverband, maar dan wel eentje zonder enthousiasme.

Toen je je nog Ozric noemde, was je enthousiaster ?

Klopt. Ik ben echt heel erg Twelfth Night en dan met name Geoff Mann-fan geweest.

Maar iets staat me nu tegen. In elk geval de erg statische drumpartijen. De baspartijen zijn wel dik in orde.

De zang is okay, maar mist wat mij betreft wat bezieling. Geoff (maar ook Andy trouwens) gingen helemaal los op de muziek. Het komt hier allemaal wat plichtmatig over.

Misschien dat Twelfth Night als jonge honden, mij gewoon wat meer raken. Maar daar hebben we Live and Let Live voor (de versie zonder bonustracks).