Billy Vera & Judy Clay - Storybook Children (1968)

De eerste zwart/blanke combinatie (duo) in de geschiedenis van de soulmuziek, en misschien wel de eerste combinatie ooit (?). Voor een album uit 1968, en dan ook nog eens van Amerikaanse afkomst, best bijzonder als je het mij vraagt. De stemmen van Judy Clay en Billy Vera sluiten elkaar perfect aan. Samenspel is gewoon bovengemiddeld goed, en er was hoorbaar sprake van chemie.
Het album ligt in dezelfde lijn als albums van label-genoten Aretha Franklin, Joe Tex etc. Het is dan ook een prachtig southern soul album geworden. Vooral de covers ‘Bring it on home to me’ en ‘Do right woman – do right man’ vind ik erg mooi, al zijn de overige covers ook stuk voor stuk geslaagd. De titeltrack is voor mij het absolute hoogtepunt. Tekstueel ongekend mooi. Een jaar later zou dat nummer samen met ‘Just across the line’, gecoverd worden door Sandra (Reemer) en Andres (Holten).
Ook de andere nummers die ik niet noem, mogen er zijn. Vooral veel ballads, maar daar lenen hun stemmen zich dan ook prima voor. Jammer overigens dat dit het enige ‘reguliere’ album was dat Judy Clay heeft uitgebracht. Deze zangeres heeft namelijk een aantal kantjes opgenomen voor Stax, Atlantic en nog een paar andere kleine labels, maar het heeft nooit mogen leiden tot een “eigen” solo-album.

Een stukje uit 'Storybook children':
You've got your world
And I've got mine
And it's a shame
Two grown up worlds
That will never be the same

Why can't we be
Like storybook children
Running through the rain
Hand in hand
Across the meadow

Why can't we be
Like storybook children
In a wonderland
Where nothing's planned for tomorrow