Red Sparowes - At the Soundless Dawn (2005)

Na het concert van zondag in Paradiso deze maar weer eens goed beluisterd. Het blijven prachtige melodiën. Niet veel climaxen, maar wel erg goede spanningsopbouw en mooie soundscapes. 4.5* blijven staan, 5* zal het nooit worden vrees ik. Dat is gereserveerd voor de (bijna) perfecte albums waar ik bijna alles in terugvind.

Mooi stukje postrock, 4.0*

The Sixth Extinction Crept Up Slowly, Like Sunlight Through the Shutters, as We Looked Back in Regret (korte naam, nummer 7 ) is toch een geweldig opgebouwd post-rock nummer!

Geniale shit. Toch wel het summum onder de postrock naar wij dachten.

Dan denk ik zelf toch eerder aan GYBE...

GYBE zijn uiteraard onovertroffen. Helaas bestaan ze niet meer... en ik vind dat The Red Sparowes de postrock-fakkel op een waardige manier hebben over genomen.

GYBE heeft gezegd dat ze niet uit elkaar zijn, dus ik hoop dat er nog eens een release van ze uitkomt - ooit.

Nou Herman, praat me er niet van
Al kan nieuw werk bijna alleen maar gaan tegenvallen...Ik ben het trouwens niet eens met flebbie die stelt dat Red Sparowes "de fakkel heeft overgenomen van GY!BE". Al is dit album ontzéttend goed, de opvolger is in mijn ogen stukken minder, en ik vind ze er sowieso niet duidelijk uitspringen t.o.v. andere goede postockbands.

Als ik het over de huidige generatie postrock bands heb dan vind ik the Red Sparowes er wel met kop en schouder boven uit steken. De tweede plaat kwalificeren als stukken minder snap ik eigenlijk niet zo. Hij ligt wel wat zwaarder op de maag, edoch heb ik moeten constateren dat we hier te maken hadden met een typische groeiplaat. Maar goed iedereen heeft recht op een eigen mening natuurlijk

Wat GYBE betreft, daar komt (helaas) echt geen nieuw plaatwerk meer van uit. Een aantal leden kunnen absoluut niet meer door 1 deur met bandleider Efrim. Het feit dat ze nooit officieel opgeheven zijn heeft meer te maken met het feit dat Efrim een gruwelijke hekel aan de pers heeft en elke vorm van communicatie met hen systematisch saboteert.

Persoonlijk vind ik bijv. God is an Astronaut en Sickoakes van gelijk niveau.


Gelukkig Tja, At the Soundless Dawn vind ik érg goed, bijna ieder nummer is pakkend en overweldigend, heerlijk energiek en melodieus. Bij Every Red Heart... vind ik dit alles minder; het is zeker goed en mooi in elkaar gezet maar het 'pakt' me veel minder.


Tja, dat zie ik toch graag officieel bevestigd. Je beweert het wel erg stellig.


Ze hebben expliciet aangegeven voor "onbepaalde tijd" gepauzeerd te zijn. Of heb jij informatie van hoger hand?

ik vind het bijna lullig dat - mono - hier niet vermeld word, of kennen jullie het album - under the pipal tree - niet, dat postrock op z,n best.

O jawel hoor, alleen we hadden het over de "huidige generatie postockbands".
Mogwai zou anders ook wel genoemd mogen worden.

De eerste twee nummers zijn echt geweldig vind ik. Daarna komen er nog wel goede liederen, maar zeker niet zo goed als de eerste twee.
In het geheel toch een geslaagd album. Sowieso vier sterren, maar ik denk dat die halve ster binnekort er wel bij komt.

Is het andere album van Red Sparowes net zo goed overigens?

[quote="misorabi"
Is het andere album van Red Sparowes net zo goed overigens?[/quote]

Het tweede album van Red Sparowes Every redd heart shines toward the red sun. Is abolute topper in dit genre. Echt aanrader. Gewoon thuis op de bank gaan liggen, hard aanzetten en over je heen laten komen

Nummer 2 (Buildings began ....) is wel één van de mooiste postrock nummers die ooit gehoord heb. Kan ik wel bij janken ZO mooi, vooral het gitaardeel in het midden.

Hoe lang kan je parels verborgen houden? Een cd van weergaloze schoonheid zonder meer, post-rock op zen best.

Dompel onder in de auditieve reis die "At the Soundless Dawn", een prachtig album uit 2005 van de Amerikaanse ensemble Red Sparowes, vormt. Dit album is geen gewone verzameling van melodieën; het is eerder een verhalende odyssee zonder woorden, die de luisteraar meevoert door een landschap gevuld met emotionele diepten en adembenemende hoogten. De titels van de nummers zijn als gedichten, die elk een eigen verhaal vertellen, zelfs zonder gezongen woorden.

Bij de eerste tonen van "Alone and Unaware, the Landscape was Transformed in Front of Our Eyes" voelde ik een onmiddellijke verbinding met de etherische geluidsgolven. De gitaarlijnen vlechten zich samen tot een dromerig tapijt dat zachtjes onder je bewustzijn kruipt. Deze opening zet de toon voor een album dat niet zozeer beluisterd, maar ervaren wordt.

De tweede compositie, "Buildings Began to Stretch Wide Across the Sky, And the Air Filled With a Reddish Glow", is een episch en meeslepend stuk. Hierin vindt men een symbiose van hoop en wanhoop, terwijl de gitaren zowel troost als onbehagen bieden. Het is een perfecte muzikale metafoor voor de tegenstrijdigheden binnen onze eigen levens.

Vervolgens is het de beurt aan "The Soundless Dawn Came Alive as Cities Began to Mark the Horizon". Een nummer dat begint met het aankondigen van de dageraad. De gitaren klinken opgewekt en vieren de nieuwe dag

Voortschrijdend naar "Mechanical Sounds Cascaded Through the City Walls and Everyone Reveled in Their Ignorance", wordt een dramatischer, haast urgente sfeer aangesneden. De instrumenten lijken een gesprek te voeren, elk met hun eigen dringende boodschap. Het is een track die je aanspoort tot reflectie over de moderne mens en zijn omgeving.

Net over de helft van dit essay stuiten we op "A Brief Moment of Clarity Broke Through the Deafening Hum, But It Was Too Late". De urgente sfeer uit de voorganger bereikt het kookpunt. Ingrijpen is niet meer mogelijk. De mensheid is gedoemd ten onder te gaan

De voorlaatste compositie van dit sonische avontuur brengt "Our Happiest Days Slowly Began to Turn into Dust" met een gevoel van nostalgie en verlies, maar ook van acceptatie en vrede.

Het album wordt episch afgesloten door "The Sixth Extinction Crept Up Slowly, Like Sunlight Through the Shutters, as We Looked Back in Regret" waarin de gitaren de luisteraar verrassen met hun gelaagdheid en emotionele reikwijdte. Terugkijkend op wat ooit was en wat nooit zal terugkeren.

"At the Soundless Dawn" door Red Sparowes is geen album dat je op de achtergrond laat draaien. Het vereist je volledige aandacht en beloont die met een rijke, emotioneel resonante ervaring. Elk nummer draagt bij aan het bouwen van een intens, aangrijpend verhaal dat nog lang na de laatste noten nazindert in de ziel.

Eerder verschehen op www.jorros-muziekkeuze.nl